Σε γενικό αλάρμ το περιβάλλον και ο πλανήτης!
Περισσότεροι από το 1/3 των υγρότοπων της μεσογειακής λεκάνης απειλούνται να κατακλυσθούν από θάλασσα, η στάθμη της οποίας ανεβαίνει λόγω της κλιματικής αλλαγής.
Με σαφή κίνδυνο να καταστραφούν οικοσυστήματα πολύτιμα για τα παράκτια πτηνά, όπως προειδοποίησε επιστημονική μελέτη. Οι παράλιοι υγρότοποι περιλαμβάνονται στις ζώνες που απειλούνται περισσότερο από την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη. Αυτό συμβαίνει λόγω της ανόδου της στάθμης των υδάτων, καθώς περισσότεροι από τους μισούς απ’ όσους υπάρχουν μπορεί να εξαφανιστούν κάτω από το νερό, μέχρι το 2100, όπως έχουν δείξει μελέτες.
Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε από την επιθεώρηση Conservation Biology, μοντελοποίησε τον μελλοντικό κίνδυνο να κατακλυσθούν οι εν λόγω ζώνες με βάση τα διάφορα σενάρια της GIEC, της ομάδας των εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για το κλίμα, σε 938 παραλιακά σημεία της μεσογειακής περιφέρειας. Αποκαλύπτει δε ότι 34,4% των σημείων, δηλαδή 320 παράλιοι υγρότοποι, απειλούνται να εξαφανιστούν μέχρι το 2100 λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, ακόμη και στα πιο αισιόδοξα σενάρια για το κλίμα (με σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας κατά 1,8 βαθμό Κελσίου).
Στα απαισιόδοξα σενάρια (μέχρι +4,4 βαθμοί Κελσίου), ο αριθμός αυτός θα μπορούσε να φθάσει τους 495, δηλαδή περισσότερους από τους μισούς. Το περιφερειακό φυσικό πάρκο της Καμάργκ, ο μεγαλύτερος γαλλικός υγρότοπος, «θα μπορούσε για παράδειγμα να κατακλυστεί από τα νερά σε έκταση που αντιστοιχεί στο τετραπλάσιο της επιφάνειας του Παρισιού», αναφέρεται σε ανακοίνωση του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, το οποίο συμμετείχε στην μελέτη μαζί με το Ινστιτούτο Έρευνας για την Προστασία των Μεσογειακών Υγρότοπων της Τουρ ντι Βαλά.
Ανάμεσα στις απειλούμενες ζώνες, περιλαμβάνεται από το 54,1% ως το 60,7% των διεθνούς σημασίας τόπων για τα υδρόβια πτηνά, όπως τα ροζ φλαμίνγκο, η αβοκέτα ή ο καπακλής, κυρίως κατά την περίοδο του χειμώνα ή του φωλιάσματος. Τα πουλιά αυτά δεν διαθέτουν εναλλακτικό οικοσύστημα και οι απειλές θα μπορούσαν «να επηρεάσουν αρνητικά» τον αριθμό τους και τα συνδεόμενα με αυτά οικοσυστήματα.
«Οι αριθμοί αυτοί είναι αναμφίβολα υποεκτιμημένοι», σημειώνουν οι συντάκτες της μελέτης, υπογραμμίζοντας ότι πολυάριθμες παραλιακές ζώνες, ιδιαίτερα στην Ισπανία, δεν έχουν περιληφθεί και ότι άλλες απειλές (διάβρωση, υφαλμύρωση, υπερβολική τουριστική κίνηση) δεν ελήφθησαν υπόψιν. Συνιστούν «την επείγουσα λήψη μέτρων προσαρμογής» στους τόπους αυτούς, όπως την κατασκευή φραγμάτων και την αποτελεσματικότερη μακροπρόθεσμα υιοθέτηση λύσεων βασισμένων στην φύση (στερέωση θινών με βλάστηση) ή ακόμη την επέκταση των προστατευόμενων περιοχών για την καταπολέμηση μίας ανεξέλεγκτης αστικοποίησης.
