Στο Eurogroup της 7ης Απριλίου θα κριθεί όχι μόνο η συνοχή αλλά και το ίδιο το μέλλον της ΕΕ καθώς το Βερολίνο όπως όλα δείχνουν δεν θα υπαναχωρήσει στο θέμα του ευρωομολόγου με συνέπεια όλα να εξαρτώνται πλέον από την στάση της Ιταλίας και της Ισπανίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Spiegel ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Όλαφ Σολτς (SPD) δεν προτίθεται να εγκρίνει τα κορωνο-ομόλογα. «Κατά την άποψη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, η συζήτηση θα πρέπει να επικεντρωθεί στη χρήση εργαλείων με τα οποία να μπορούν να εφαρμοστούν γρήγορα λύσεις», αναφέρεται σε προπαρασκευαστικό έγγραφο του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομικών για την τηλεδιάσκεψη. Αυτό δεν σημαίνει ευρωομόλογα, αφού θα χρειάζονταν δύο χρόνια για την εφαρμογή τους με όλες τις νομικές αλλαγές οι οποίες απαιτούνται.
Την γερμανική συνταγή υιοθετεί και ο επικεφαλής του ESM. O Κλάους Ρέγκλινγκ, με άρθρο του σε 15 ευρωπαϊκές εφημερίδες, ο επικεφαλής του ESM υποστηρίζει ότι, τουλάχιστον για φέτος, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη θα πρέπει να εκδηλωθεί μέσω της χρηματοδότησης από υφιστάμενους θεσμούς της ΕΕ, όπως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και του ΕSM, καθώς οι προτάσεις για τη δημιουργία νέων θεσμών χρειάζονται χρόνο.
Δείτε επίσης: Δεν άντεξε τον… ανταγωνισμό: Η μπύρα Corona αναστέλλει την παραγωγή της, λόγω του κορωνοϊού!
Την έκδοση «ομολόγων υγείας» ζητούν κορυφαίοι Γερμανοί και Ιταλοί οικονομολόγοι αλλά και πολιτικοί. Στους πρώτους συνυπογράψαντες περιλαμβάνονται οι πρώην πρωθυπουργοί της Ιταλίας Μάριο Μόντι και Ενρίκο Λέτα, ο σοσιαλδημοκράτης πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Χανς Άιχελ και οι οικονομολόγοι Γκάμπριελ Φέλμπερμαϊρ, πρόεδρος του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας (IfW) του Κιέλου, Μάρτσελ Φράτσερ.
Και μέρος του γερμανικού Τύπου εκφράζει τον προβληματισμό του για την στάση του Βερολίνου. Η εφημερίδα Straubinger Tagblatt τονίζει ότι η Γερμανία «ως το μεγαλύτερο εξαγωγικό κράτος στην Ευρώπη χρειάζεται οικονομικά σταθερούς γείτονες. Περισσότερο από το ήμισυ όλων των εξαγωγών κατευθύνεται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν όμως οι οικονομίες γύρω μας καταρρεύσουν, η (ελπίδα για) ταχεία ανάκαμψη μετά την κρίση θα είναι μια αυταπάτη».
