Σε μια εκτενή ανάλυση που δημοσιεύεται στην Jerusalem Post, οι ερευνητές Sinan Ciddi και Natalie Ecanow θέτουν ένα καίριο ερώτημα για το μέλλον της Μέσης Ανατολής: Είναι η Τουρκία έτοιμη να διαδεχθεί το Ιράν ως ο επόμενος αποσταθεροποιητικός παράγοντας της περιοχής; Η απάντηση που δίνουν είναι καταφατική, υπογραμμίζοντας όμως ότι η Άγκυρα δεν αποτελεί πιστό αντίγραφο της Τεχεράνης, αλλά μια νέα, πιο περίπλοκη μορφή αντιπάλου. Σύμφωνα με τους αναλυτές, η δυτική τάση να χαρακτηρίζεται η Τουρκία απλώς ως ένας «δύσκολος» ή «περίπλοκος» σύμμαχος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ενθαρρύνει ένα καθεστώς που υπονομεύει συστηματικά τα συμφέροντα των συμμάχων του.
Η στρατιωτικοποίηση της Κύπρου και ο εκφοβισμός του Ισραήλ
Ένα από τα πιο πρόσφατα και χαρακτηριστικά παραδείγματα της τουρκικής κλιμάκωσης, σύμφωνα με το άρθρο, σημειώθηκε στις 9 Μαρτίου, όταν η Άγκυρα μετέφερε έξι μαχητικά F-16 αμερικανικής κατασκευής στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί μόνο σημαντική αναβάθμιση της στρατιωτικής παρουσίας σε μια αμφισβητούμενη περιοχή, αλλά θεωρείται και μια ευθεία πράξη εκφοβισμού προς το Ισραήλ. Επιπλέον, εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για την πιθανή παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας σχετικά με τη χρήση του στρατιωτικού εξοπλισμού που παρέχουν οι ΗΠΑ.
Η σχέση με τη Χαμάς και η υπονόμευση του ΝΑΤΟ
Η υποστήριξη της Άγκυρας προς τη Χαμάς αποτελεί κεντρικό πυλώνα της ανάλυσης. Οι αρθρογράφοι επισημαίνουν ότι η Τουρκία δεν περιορίζεται σε ρητορική στήριξη, αλλά διευκολύνει ενεργά τη δράση της οργάνωσης μέσω των χρηματοπιστωτικών της υποδομών και της παροχής υπηκοότητας σε ηγετικά στελέχη της. Το γεγονός ότι μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ φιλοξενεί και ενισχύει μια οντότητα που οι ΗΠΑ χαρακτηρίζουν ως τρομοκρατική, αποδεικνύει ότι η Τουρκία δεν ενεργεί πλέον ως «δύσκολος σύμμαχος», αλλά ως ένας παίκτης που εργάζεται ενάντια στα συμφέροντα της διατλαντικής συμμαχίας.
Το διπλό παιχνίδι με τη Ρωσία και ο εξοπλιστικός εκβιασμός
Η στρατηγική της Τουρκίας περιγράφεται ως μια διαρκής προσπάθεια εκμετάλλευσης της θέσης της εντός της Δύσης για να αποκομίσει οφέλη από τους αντιπάλους της. Η αγορά του ρωσικού συστήματος S-400, η οποία έθεσε σε κίνδυνο την τεχνολογία των μαχητικών F-35, και η καθυστέρηση της ένταξης της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ για την απόσπαση ανταλλαγμάτων, αποτελούν μνημεία αυτής της τακτικής. Παράλληλα, στον πόλεμο της Ουκρανίας, η Άγκυρα εμφανίζεται ως προμηθευτής drones, ενώ ταυτόχρονα διευκολύνει τις ρωσικές χρηματοοικονομικές ροές και αρνείται να εφαρμόσει τις διεθνείς κυρώσεις κατά της Μόσχας.
Στρατηγικός αναθεωρητισμός και η ψευδαίσθηση της συμμαχίας
Οι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η σύγκριση μεταξύ Ιράν και Τουρκίας δεν πρέπει να γίνεται σε θεολογικό αλλά σε στρατηγικό επίπεδο. Παρόλο που η Τουρκία δεν διαθέτει πυρηνικό πρόγραμμα, η αυξανόμενη στρατιωτική της παρουσία από τη Συρία έως το Κέρας της Αφρικής και η αμφισβήτηση των κυρίαρχων θαλάσσιων συνόρων Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, αναδεικνύουν έναν έντονο αναθεωρητισμό. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, σύμφωνα με την Jerusalem Post, είναι η εμμονή της Δύσης να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως έναν κανονικό σύμμαχο, την ώρα που εκείνη διαβρώνει τις δομές της συλλογικής ασφάλειας που τη στηρίζουν εδώ και δεκαετίες.
Δείτε επίσης:
- Ο Ερντογάν υπέγραψε πάνω στο νέο τουρκικό πύραυλο που μπορεί να φτάσει μέχρι την Αθήνα
- ΝΑΤΟ: Αποκαλύψεις για τα ανταλλάγματα της Σουηδίας προς την Τουρκία
- Τουρκικός Τύπος: Κανένας ενεργειακός διάδρομος στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς τον έλεγχο της Τουρκίας
