Ο Γιώργος Παπαδάκης μου αρέσει. Πάντα μου άρεσε. Θεωρώ μάλιστα ότι η Μαρία Αναστασοπούλου ήταν η καταλληλότερη για να τον πλαισιώσει.
Σήμερα το πρωί όμως, ανοίγοντας την τηλεόραση, ένιωσα ότι δεν είχα ξυπνήσει. Ότι ζούσα ένα όνειρο. Ένα όνειρο που δεν ήθελα να τελειώσει.
Ονειρεύτηκα ότι ζω σε μία κανονική χώρα. Όπου η συντονισμένη, μαζική παράνοια δεν υπήρχε. Όπου πολιτικές μεταγραφές σαν του Καρανικόλα αντιμετωπίζονται ως φαρσοκωμωδία. Με τον Παπαδάκη και την Αναστασοπούλου να περιγράφουν το επόμενο και το μεθεπόμενο τατουάζ που θα χαράξει στο χέρι του: «Όχι ΚινΑλ, όχι Νέα Δημοκρατία».
Όπου ο δημοσιογράφος κάνει ανάλυση επάνω στα δημοσιεύματα των εφημερίδων και αποδομεί τύπους όπως ο Μαργαρίτης Σχοινάς, που μία κανονική χώρα δεν θα τους επέτρεπε να την εκπροσωπούν στην Ευρώπη.
Όπου οι δημοσιογράφοι δεν θα ανεχόντουσαν αποφάσεις όπως αυτή του Αρείου Πάγου για τα Funds.
Όπου οι δημοσιογράφοι θα υπενθυμίζουν ότι ο Κύρτσος είχε ήδη τις κακουργηματικές οφειλές στο Δημόσιο όταν ο Μητσοτάκης τον έχρισε υποψήφιο για την ευρωβουλή και πως είναι περίεργο να βγαίνουν τώρα στη δημοσιότητα, επειδή ασκεί κριτική στο Μητσοτάκη….
Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε…
