Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Βανέσα Αδαμοπούλου, καλεσμένη στην πρωινή εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» τη Δευτέρα 15 Ιουνίου. Η γνωστή καλλιτέχνιδα μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για τις ισορροπίες που καλείται να κρατήσει ανάμεσα στην απαιτητική της καριέρα και τη μητρότητα. Η ίδια μοιράστηκε τις σκέψεις της για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τα μαθήματα του σχολείου στην ανατροφή του παιδιού της, ενώ παράλληλα εξέφρασε τον ενθουσιασμό της για τη θεατρική της επιστροφή, όπου ζωντανεύει στη σκηνή τη ζωή του Μανώλη Χιώτη μέσα από τον ρόλο της Ζωή Νάχη.
«Ξυπνάμε νωρίς, γιατί είμαστε μητέρες. Ο γιος μου είναι τώρα 11 ετών, τελειώσαμε την Ε’ Δημοτικού. Είναι μία δύσκολη τάξη, όπως λένε. Έχει Φυσική… Εγώ είμαι άσχετη μεταξύ από Φυσική και Μαθηματικά, του έχουμε πάρει δασκάλα να τον βοηθάει. Εγώ από Μαθηματικά τίποτα. Ήμουνα καλή σε Ιστορία, Φιλοσοφία, Αρχαία, τέτοια πράγματα. Στα άλλα καμία επαφή. Δηλαδή από Μαθηματικά τα «ρέστα» ξέρω να δίνω και τέτοια. Μέχρι εκεί, τα βασικά», περιγράφει με χιούμορ η Βανέσα Αδαμοπούλου.
«Το καλό, αυτό που βλέπω εγώ τώρα και αντιλαμβάνομαι, είναι ότι επειδή είναι πολύ πιο δύσκολα από αυτά που κάναμε εμείς, είναι ότι τα παιδιά μας είναι πιο έξυπνα. Έχουνε skills περισσότερα από εμάς», σημειώνει η τραγουδίστρια.
Η επιστροφή της Βανέσας Αδαμοπούλου στο θέατρο και ο ρόλος-πρόκληση
«Εγώ στην παράσταση υποδύομαι τη Ζωή Νάχη. Η Ζωή Νάχη λοιπόν ήταν η πρώτη γυναίκα του Μανώλη Χιώτη, έχει πεθάνει κι εκείνη. Ο Μανώλης είχε κάνει τρεις γάμους. Πέθανε 49 χρονών, πάρα πολύ μικρός, και πρόλαβε και έκανε όλη αυτή την τεράστια επιτυχία. Και έκανε και τρεις γάμους!
Με τη Ζωή λοιπόν, έκανε τα δύο παιδιά. Τα μοναδικά που έκανε ο Μανώλης Χιώτης. Και η Ζωή Νάχη λοιπόν, ήταν μία γυναίκα αρτίστα από 7 χρονών, παιδί-θαύμα στο θέατρο. Και το όνομα αυτό είναι ένα παρατσούκλι. Γιατί έβγαινε στο θέατρο και της λέγανε όλοι: «Φτύστε τη μωρέ, ζωή να ‘χει, ζωή να ‘χει, ζωή να ‘χει!». Και έφτασε μέχρι 91 χρονών! Και μετά έγραψε πάρα πολλά τραγούδια ως στιχουργός», περιέγραψε η Βανέσα Αδαμοπούλου για τον ρόλο της.
