Από το καιρικό φαινόμενο της «Βικτώριας» εμπνεύστηκε η πρώην υπεύθυνη του τμήματος πολιτισμού στον Δήμο Αθηναίων, Κατερίνα Γκαγκάκη και έγραψε τις ποιητικές της αμπελοφιλοσοφίες συνοδευόμενες από μια φωτογραφία που απεικονίζει μια σκοτεινή φουρτουνιασμένη θάλασσα. Μετά το «μαύρο σκοτάδι» που έπεσε πάνω στον Γιώργο Λιάγκα και την εκπομπή του, μιας που απλά… κορόιδεψαν την σεξουαλική κακοποίηση της φοιτήτριας στο ΑΠΘ και μετά ζήτησαν «συγγνώμη», η αποδοκιμασία των θεατών ήρθε να τους μαστιγώσει σαν καταιγίδα μαζί με τα πυκνά σύννεφα του ΕΣΡ.
«Να μετράς και να μετριέσαι» γράφει η ποιήτρια πλέον, εκτός από πανελίστρια, «θα έχεις μάθει άλλωστε μέσα στα χρόνια να ερμηνεύεις τα σημάδια, να διαβάζεις τους οιωνούς, να ανασκουμπώνεσαι, να συγκεντρώνεσαι, να παραμονεύεις». Τόσα χρόνια δεν μάθατε να ερμηνεύετε πολλά στην τηλεόραση κυρία Γκαγκάκη, ούτε κανέναν οιωνό είδατε, ούτε συγκεντρωμένη ήσασταν όταν διακωμωδούσατε ένα ευαίσθητο κοινωνικό και νομικό θέμα μπροστά στο γυαλί, έχοντας αναλάβει αρμοδιότητες στα κοινά. Το ότι «παραμονεύετε», να επιστρέψετε στον τόπο του εγκλήματος, το υποψιαζόμασταν, με τις βασικές ηθικές αρχές αποδείξατε ότι σας υπολείπονται, φαίνεται πώς ότι εκτελούσατε έως τώρα το κάνατε με «αφηρημένη τέχνη».
Δείτε επίσης: Ο Κ. Μπακογιάννης δέχτηκε την παραίτηση της Γκαγκάκη… Μήπως θα έπρεπε να την είχε ζητήσει;
Η μπερδεμένη ανάρτηση της, που ούτε η ίδια δεν κατάλαβε τι έγραψε:
«Θα ‘ρθουν κάποιες μέρες που θα ξημερώνουν σκοτάδι.
Βαριές, αφόρητες, τσιμεντένιες. Μέρες, περίοδοι, στιγμές χωρίς κρατήματα, χειρολαβές και ασφάλεια. Κινούμενη άμμος οι σταθερές, κατακάθια καταιγίδας οι πεπατημένες. Θα τις ξέρεις, θα τις περιμένεις, θα καιροφυλαχτείς. Θα έχεις μάθει άλλωστε μέσα στα χρόνια να ερμηνεύεις τα σημάδια, να διαβάζεις τους οιωνούς, να ανασκουμπώνεσαι, να συγκεντρώνεσαι, να παραμονεύεις.
Θα έχεις μάθει. Ότι μόνο μόνη σου θα αποφασίζεις, μόνο πάνω σου θα ακουμπάς. Μόνο όταν το αξιολογείς η ίδια θα οπισθοχωρείς. Θα έχεις συνηθίσει.
Να μετράς και να μετριέσαι. Να ξεχωρίζεις τους άξιους, τους διάφανους, τους δοτικούς, τους παρόντες. Στα έργα. Στο εδώ, όχι το όταν και το αν. Με τον καιρό θα καταλάβεις. Θα αναγνωρίσεις , θα παραδεχτείς. Ότι θα σαι από αυτές. Που πεισμώνουν. Που επιταχύνουν λαβωμένες. Και θέλουν και διεκδικούν. Χωρίς πλάτες. Δεν ξεχνάνε, περιμένουν.
Που όταν τις πληγώνουν, δίκαια ή άδικα, φωνάζουν από μέσα τους. Πολύ, σπαραχτικά, άγρια. Βουβά. Και αντεπιτίθενται στο χρόνο τους. Μόνες. Με δύναμη, ορμή και πάγο. Με απόσταση και συνέπεια. Με στοιχεία, αλλά χωρίς απωθημένο. Με συναίσθημα προσώπου αλλά καμία έκφραση ψυχής.
Το κατέκτησαν, το τελειοποίησαν. Κι εσύ».
Δείτε επίσης: Χάνει τους χορηγούς του ο Λιάγκας και την γη κάτω από τα πόδια του
