Μερικές μέρες η ελευθερία να διαλέγεις μοιάζει περισσότερο με υποχρέωση παρά με προνόμιο.
Ακόμα και αν η επιλογή αφορά κάτι «μικρό» και απλό όπως την μουσική που θα ακούσεις. Κάποιες φορές οι αμέτρητοι ραδιοφωνικοί σταθμοί με τις έτοιμες playlists φτιαγμένες πάνω σε κομμάτια που πρέπει να ακούσεις δεν είναι αυτό που πραγματικά σε ενδιαφέρει.
Ίσως τελικά η πραγματική πολυτέλεια σήμερα να μην είναι η επιλογή, αλλά η εμπιστοσύνη σε κάτι που απλώς συμβαίνει. Όπως όταν ακούς τον 98.6.
Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις τι ακριβώς είναι. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ταυτότητα, ούτε πρόσωπα πίσω από το μικρόφωνο, ούτε γνωστές φωνές να σε καθοδηγούν μέσα στη μέρα. Μόνο μια εμπειρία που μοιάζει να έχει φτιαχτεί για να την ανακαλύψεις μόνος σου. Το ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτό παραμένει ασαφές και ίσως αυτό να είναι μέρος της γοητείας του. Αυτό που μπορείς να καταλάβεις με σιγουριά είναι πως όποιοι κι αν είναι, έχουν βαθιά σχέση με τη μουσική. Το αποτέλεσμα δεν ακούγεται τυχαίο.
Αυτό που ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή είναι η μουσική ταυτότητα: alternative και electronic ήχοι, επιλεγμένοι με μια ροή που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά σε «κρατάει». Δεν υπάρχουν εκπομπές, δεν υπάρχουν διακοπές, δεν υπάρχει «πρόγραμμα». Υπάρχει μόνο συνεχής μουσική ροή, ένα non stop ηχητικό περιβάλλον που δεν σε τραβάει απότομα από τη στιγμή σου, αλλά τη συνοδεύει.
Συντονίζεσαι και «αφήνεσαι»
Στον 98.6 απλώς συντονίζεσαι και «αφήνεσαι». Εδώ τη μουσική δεν την ακούς απλώς, την αισθάνεσαι. Είναι οι στιγμές που μένουν, οι εικόνες που γεννιούνται χωρίς καμία λέξη. Οι νύχτες της πόλης που φωτίζονται αλλιώς, οι διαδρομές που αποκτούν νόημα, οι μικρές παύσεις της ημέρας που βρίσκουν τον ρυθμό τους. Ο σταθμός αφουγκράζεται τον παλμό της Αθήνας και δημιουργεί ένα soundtrack χωρίς κανόνες, αλλά με αίσθηση.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που τον συνοδεύει σαν φράση-γρίφος: Never in the right order!
Τι σημαίνει όμως αυτό; Είναι απλώς ένα δημιουργικό tagline ή μια φιλοσοφία πίσω από τον τρόπο που επιλέγεται η μουσική; Ίσως να είναι και τα δύο. Ίσως να είναι η ιδέα ότι τίποτα δεν χρειάζεται να μπαίνει σε σειρά για να βγάζει νόημα. Ότι το απρόβλεπτο είναι μέρος της εμπειρίας. Ότι η «σωστή σειρά» δεν είναι απαραίτητα αυτή που περιμένεις, αλλά αυτή που σε βρίσκει τη σωστή στιγμή.
Κάπως έτσι, το μυστήριο γύρω από τον σταθμό δεν λειτουργεί ως έλλειψη πληροφορίας, αλλά ως πρόσκληση. Να μην τον καταλάβεις πλήρως από την αρχή. Να τον ακούσεις χωρίς προκαταλήψεις. Να τον αφήσεις να εμφανιστεί στην καθημερινότητά σου χωρίς να χρειάζεται εξήγηση.
