Οι Γερμανοί κατακτητές στην Ελλάδα με τη συμμετοχή των ιταλικών και των βουλγαρικών δυνάμεων ρήμαξαν και κατέστρεψαν τα πάντα, κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Οι Βούλγαροι έβαλαν σαν στόχο το προ δεκαετιών σχέδιο για ενσωμάτωση στο βουλγαρικό κράτος της Θράκης και της Μακεδονία μας, με απώτερο σκοπό να κατέβουν στο Αιγαίο.
Προς το τέλος του πολέμου, οι Βούλγαροι κατάλαβαν ότι έρχεται η ήττα των Γερμανών. Για τον λόγο αυτό, μετά την απόβαση των αγγλοαμερικάνικων δυνάμεων στη Σικελία στις 10-7-1943, ζήτησαν από τον Χίτλερ, επίσημα να εκδώσει απόφαση για ενσωμάτωση στο βουλγαρικό κράτος της Μακεδονίας και της Θράκης, από τον Έβρο ως τον Αξιό με εξαίρεση την περιοχή της Θεσσαλονίκης. Με αυτό τον τρόπο ήθελαν να προσαρτήσουν στην Βουλγαρία τη Μακεδονία μας, (όπως έκαναν και με την Ανατολική Ρωμυλία μετά τον καταστροφικό πόλεμο του 1897).
Τη Γερμανία την εξυπηρετούσε η ενδεχόμενη αυτή εξέλιξη, διότι θα αποσπούσε ορισμένες γερμανικές μεραρχίες από τη Μακεδονία και θα τις έστελνε στο μέτωπο της ΕΣΣΔ, όπου ο πόλεμος συνεχιζόταν με μεγάλες απώλειες του γερμανικού στρατού.
Η απόφαση της Γερμανίας για παραχώρηση της Μακεδονίας και της Θράκης στη Βουλγαρία στις αρχές Ιουλίου του 1943, ξεσήκωσε όλη τη χώρα. Το αποκορύφωμα ήταν το ξέσπασμα του αθηναϊκού λαού στις 22-7-1943. Έγινε ένας ξεσηκωμός που δεν είχε προηγούμενο. Οι πλατείες της Ομόνοιας, του Συντάγματος, το πεδίο του Άρεως, οι κεντρικοί δρόμοι, τα πάντα πλημύρισαν από κόσμο. Οι ελληνικές σημαίες, τα πλακάτ με τα αντιβουλγαρικά συνθήματα και το επίκαιρο σύνθημα «Η Μακεδονία είναι Ελληνική» ήταν εκείνα που κυριάρχησαν παντού.
Ο ξεσηκωμός του αθηναϊκού λαού που έφθασε τις 200.000 περίπου, ανάγκασε τον Χίτλερ να άρει την παραχώρηση της Μακεδονίας και της Θράκης στη Βουλγαρία για «το απώτερο μέλλον».
Οι συνέπειες της διαδήλωσης στις 22-7-1943 ήταν τραγικές: 100 περίπου νεκροί και 300 τραυματίες. Όμως οι Έλληνες είχαν ήδη νικήσει…
