Δύο φορές ο τουρκικός στόλος προσπάθησε να βγει από τα Δαρδανέλια στο Αιγαίο. Σε ισάριθμες Ναυμαχίες ηττήθηκε στα τέλη του 1912 (Ναυμαχία της Έλλης) και στις αρχές του 1913 (Ναυμαχία της Λήμνου). Επέστρεψε στα Στενά, αλλά το ελληνικό Ναυτικό ανησυχούσε για τις επόμενες κινήσεις του. Ήθελε πληροφορίες τις οποίες δεν μπορούσε να έχει. Τότε ρίχτηκε η ιδέα να γίνει μια αναγνωριστική αποστολή.
Για πολλούς ήταν «αποστολή αυτοκτονίας». Το μοναδικό υδροπλάνο που είχε στη διάθεσή του ο Στόλος ήταν ένα γαλλικό «Μισέλ Φερμνάν MF-7» που είχε αγοραστεί με άλλα τρία και είχε μετατραπεί με την προσθήκη πλωτήρων και διάφορες πατέντες σε υδροπλάνο. Το είχαν ονομάσει «Δαίδαλο» και το πιθανότερο ήταν να αποτελούσε εύκολο στόχο για τα κανόνια του τουρκικού ναυτικού σε περίπτωση βέβαια που εντόπιζε τον στόλο.
Τα αεροπλάνα ήταν ένα νέο είδος, δεν είχε γίνει σημαντικό όπλο στις πολεμικές επιχειρήσεις και στα παγκόσμια αεροπορικά χρονικά υδροπλάνο δεν είχε επιχειρήσει ποτέ αναγνωριστική πτήση σε εχθρικό χώρο.
Κι όμως ο αξιωματικός του Στρατού, τότε, και της αεροπορίας αργότερα, Μιχάλης Μουτούσης με τον σημαιοφόρο του Ναυτικού, Αριστείδη Μωραϊτίνη πήραν το ρίσκο. Ο πρώτος θα βρισκόταν στο πηδάλιο κι ο δεύτερος θα ήταν ο παρατηρητής.
Στις 5 Φεβρουαρίου 1913 ξεκίνησαν την παράτολμη αποστολή. Κι όχι μόνο εντόπισαν τον εχθρικό στόλο στη βάση του Ναγαρά, αλλά ο Μωραϊτίνης έριξε και τέσσερις βόμβες, φυσικά με το χέρι, αφού τα βομβαρδιστικά δεν είχαν ακόμα… ανακαλυφθεί.
Τα κανόνια των τουρκικών πλοίων τους έβαλαν σημάδι, αλλά ο Μουτούσης κατάφερε να επιδέξιες κινήσεις να αποφύγει τα πυρά.
Η αποστολή είχε πάρει τέλος, αλλά λίγο έλειψε ο θρίαμβος να μετατραπεί σε τραγωδία. Μια βλάβη στο καρμπιρατέρ του υδροπλάνου υποχρέωσε τον Μουτούση να το προσθαλασσώσει και να ρυμουλκήσει το αντιτορπιλικό «Βέλος»
Η πτήση κράτησε 2,5 ώρες. Ξεκίνησαν στις 9 το πρωί κι επέστρεψαν λίγο πριν το μεσημέρι, στις 11.30
Αυτόπτης μάρτυς της όλης επιχείρησης ήταν ο απεσταλμένος στις Ιταλικής εφημερίδας «Σέκολο» (Αιώνας) που είχε τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στη χώρα. Από αυτόν ο διεθνής Τύπος άντλησε τις πληροφορίες, όπως ότι ο Αρχηγός Στόλου Παύλος Κουντουριώτης συναντήθηκε με τους δύο αεροπόρους, ότι το υδροπλάνο κάλυψε απόσταση 180 χλμ σε 2,5 ώρες και φυσικά ότι το πλήρωμα του «Βέλος» αποθέωσε τους δύο πιλότους.
Δυστυχώς δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε το συγκεκριμένο φύλλο της εφημερίδας, αλλά εντοπίσαμε τη γαλλική «Le Radical» η οποία δύο μέρες μετά έκανε πρώτο θέμα την επιτυχία των αεροπόρων στηριζόμενη στις ανταποκρίσεις του Ιταλού δημοσιογράφου
Το ενδιαφέρον των Γάλλων δικαιολογείται από το γεγονός ότι το υδροπλάνο ήταν δικό τους προϊόν. Είχε κατασκευαστεί στο εργοστάσιο των Ανρί και Μισέλ Φαρμάν και έβλεπαν να ανοίγονται νέες προοπτικές για την περιορισμένη μέχρι τότε παραγωγή τους. Ανάλογη προβολή επιφύλαξαν στο ελληνικό κατόρθωμα και οι άλλες γαλλικές εφημερίδες.
Σε δημοσίευμα του «Εμπρός» της εποχής διαβάζουμε ότι η πτήση προκάλεσε αίσθηση και στην Αγγλία.
Στην Ελλάδα την πρώτη μέρα δημοσιεύθηκε μια λιτή ανακοίνωση του Υπουργείου Ναυτικών
Στην εφημερίδα «Εμπρός» υπάρχει και μια κακοτυπωμένη φωτογραφία του «Δαίδαλου»
Τις επόμενες μέρες οι εφημερίδες γέμισαν άρθρα με τα οποία τόνιζαν ότι το αεροπλάνο μπορεί να αλλάξει τη μορφή του πολέμου. Δεν θα περνούσαν πολλά χρόνια που θα το διαπίστωναν και οι κρατούντες.
Ο Μιχάλης Μουτούσης ήταν αξιωματικός του Στρατού. Όταν η Ελλάδα αγόρασε τα τέσσερα πρώτα αεροπλάνα από τη Γαλλία μαζί με τους Δ. Καμπέρο, Π. Νοταρά και Χ. Αδαμίδη σχημάτισαν τον Λόχο Αεροπορίας και στάλθηκαν στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Επέστρεψαν στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 1912 και στη συνέχεια πήραν μέρος στις επιχειρήσεις στο Μέτωπο της Ηπείρου. Χρησιμοποιήθηκαν σε αναγνωριστικές αποστολές με το νέο όπλο. Πήρε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1917-18) και στη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-22) όπου διετέλεσε διοικητής της Αεροπορικής Βάσης στην Προύσσα. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Ταξιάρχου και πέθανε το 1956.
Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης μπορεί να ξεκίνησε από το Πολεμικό Ναυτικό, αλλά τον κέρδισε η αεροπορία. Εξελίχτηκε σε δεινό πιλότο και είχε στο ενεργητικό του εννέα καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών. Πίστεψε στο νέο όπλο, όνειρό του ήταν να δημιουργηθεί στην Ελλάδα αεροπορική βιομηχανία αφού ως εκπαιδευτής είχε διαπιστώσει το ταλέντο των νέων πιλότων. Έγινε φίλος με τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τη συμμετοχή του στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας, αλλά δεν πρόλαβε να δει το όνειρό του να πραγματοποιείται. Σε μια πτήση από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με τύπο αεροπλάνου που δεν γνώριζε χάθηκε στην περιοχή του Ολύμπου. Τα συντρίμμια του αεροπλάνου του δεν βρέθηκαν και πολλοί θεωρούν ότι μπορεί να έπεσε στη θάλασσα. Ήταν 22 Οκτωβρίου 1918 κι ο ίδιος μόλις 27 χρόνων!
