Τη Δευτέρα 1η Απριλίου 1946 οι Αθηναϊκές εφημερίδες αφιέρωναν το μεγαλύτερο μέρος της ύλης τους στις εκλογές της προηγούμενης. Δεν υπήρχαν τελικά αποτελέσματα, αλλά αυτό που ενδιέφερε τους περισσότερους ήταν το μέγεθος της αποχής αφού η Αριστερά είχε ανακοινώσει ότι δεν θα συμετάσχει. Το ύψος της αποχής ήταν η καλύτερη δημοσκόπηση για την εκλογική της δύναμη…
Για πρώτη φορά, μετά από δέκα χρόνια οι Έλληνες θα πήγαιναν στις κάλπες. Οι Ελληνίδες θα χρειαζόταν να περιμένουν για α αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου.
Όμως η είδηση βρισκόταν αλλού. Λίγες τη δημοσίευσαν, ενώ ακόμα και οι αρμόδιες αρχές την έκαναν γνωστή μετά τη διεξαγωγή των εκλογών. Ήταν η επίθεση στο Λιτόχωρο Πιερίας σε δύο κτίρια που στεγάζονταν Χωροφύλακες και Εθνοφύλακες. Ήταν η αρχή του Εμφυλίου. Το πρώτο αίμα μετά τα Δεκεμβριανά. Ο θρύλος θέλει τον «καπετάν Μπαρούτα» να διέταξε την επίθεση που είχε 12 νεκρούς. Στην πραγματικότητα ήταν 33 άνδρες του καπετάν Τζαβέλα (Παππού) και του Φωτεινού Ανδρεάδη. Ο «καπετάν Μπαρούτας» προτίμησε να πάρει τη δόξα. Δεν το διέψευσε, αλλά δεν απόλαυσε για πολύ το θόρυβο γύρω από το όνομά του. Τρεις μήνες αργότερα (18 Ιουλίου 1946) έπεφτε νεκρός σε συμπλοκή με απόσπασμα Χωροφυλακής στην περιοχή του Κάτω Βερμίου.
Δύο συνασπισμοί και ένα αυτόνομο κόμμα διεκδίκησαν τη ψήφο εκείνη την Κυριακή της 31ης Μαρτίου:
Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων. Την αποτελούσαν τα κόμματα Λαϊκό (Κ. Τσαλδάρης), Εθνικών Φιλελευθέρων (Στ. Γονατάς), Μεταρρυθμιστικό (Απ. Αλεξανδρής), Βασιλοφρόνων (Περ. Λυκίδης), , Πανελλήνιο Εθνικό (Αλεξ. Σακελλαρίου), Πατριωτική Ένωσις (Ηρ. Μπάτζιος), Εμπρός (Δημ. Σφαέλλος), Εργατικό (Αριστ. Δημητράτος) Ανασυγκροτήσεως (Αθ. Μαυροειδής) και Κοινωνική Ριζοσπαστική Ένωσις (Νικ. Μαλαγανδρής).
ΕΠΕ (Εθνική Πολιτική Ένωση). Την αποτελούσαν οι Βενιζελικοί Φιλελεύθεροι (Σοφοκλής Βενιζέλος που παραμονές εκλογών αποχώρησε από το Κόμμα των Φιλελευθέρων που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Ελευθέριος), Εθνικό Ενωτικό (Παναγιώτης Κανελλόπουλος) και Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό (Γεώργιος Παπανδρέου).
Κόμμα Φιλελευθέρων (Θεμιστοκλής Σοφούλης).
Ε.Κ.Ε (Εθνικό Κόμμα Ελλάδος) Ναπολέων Ζέρβας
ΕΝ.Ε (Ένωσις Εθνικοφρόνων)
ΕΝ. Α.Κ (Ένωσις Αγροτικών Κομμάτων) Αλέξανδρος Μυλωνάς
Την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών κλήθηκαν να πιστοποιήσουν 1200 παρατηρητές από Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ, ενώ οι Σοβιετικοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Ο κόσμος τους ονόμασε «κουκουβάγιες» από το έμβλημα που είχαν.
Στα Αμερικανικά Αρχεία υπάρχει ένα φιλμ γύρω από τον έλεγχο που ασκούσαν οι… κουκουβάγιες.
Υπάρχει ένα ακόμα Αγγλικής παραγωγής
Η Αριστερά είχε δηλώσει αποχή, αλλά στα Αγγλικά Επίκαιρα υπάρχουν πλάνα από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις όπου καταγράφεται και η συγκέντρωση του ΚΚΕ που με την οποία καλούσε τους ψηφοφόρους του να μην πάνε να ψηφίσουν.
Ο Ριζοσπάστης τη μέρα των εκλογών με εντυπωσιακό εξώφυλλο καλούσε τους ψηφοφόρους του σε αποχή.
Την επομένη έκανε λόγο για εκλογές – κοροϊδία
Από τις άλλες εφημερίδες μόνο η «Καθημερινή» του Γεωργίου Βλάχου συνέδεσε στο κεντρικό της σχόλιο την επίθεση στο Λιτόχωρο με τις εκλογές
Η εφημερίδα «Το Βήμα» που στήριξε το κεντρώο συνασπισμό προτίμησε να αναφερθεί στα Δεκεμβριανά και την Αριστερά που οδήγησε στην ήττα του Κέντρου.
Ο Δεξιός Συνασπισμός με πήρε το 55,12% και έστειλε στη Βουλή 206 βουλευτές σε σύνολο 354.Λεφτά μπορεί να μην υπήρχαν -και τότε – σε βουλευτές, όμως, είμαστε πλουσιότεροι από σήμερα. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα Δωδεκάνησα δεν είχαν ενσωματωθεί ακόμα σοτν εθνικό κορμό! Σε έκταση η Ελλάδα ήταν μικρότερη…
Ο Βενιζέλος και οι κεντρώοι συνεργάτες του περιορίστηκαν στο 19,28% (68 βουλευτές).
Χαμηλά ποσοστά κατέγραψε και το Κόμμα Φιλελευθέρων του Θεμιστοκλή Σοφούλη με 14,39% και 48 έδρες.
Το Εθνικό Κόμμα του Ναπολέοντας Ζέρβα είχε 6,97% (20 έδρες)
Η Ένωση Εθνικοφρόνων 2,94% (9 έδρες)
Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς με την Ένωση Αγροτικών Κομμάτων με 0,67 εξέλεξε ένα βουλευτή, στη Ροδόπη τον Μουσουλμάνο Ζεϊμπέκ Σαλή Χουσεΐν.
Στην τετραετία που μεσολάβησε μέχρι τις επόμενες εκλογές (5 Μαρτίου 1950) εναλλάχθηκαν δέκα κυβερνήσεις συνασπισμού. Άρα τζάμπα το μελάνι που χύθηκε για τη νέα κυβέρνηση. Αφήστε που η έλλειψη συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων οδήγησε στον σχηματισμό υπηρεσιακής αμέσως μετά τις εκλογές…
Ενδιαφέρον, αλλά και μυστήριο παραμένει, ακόμα, αριθμός της αποχής. Οι υπολογισμοί αρχίζουν από το 25% και πέφτουν στο 10%.
Αιτία είναι οι εκλογικοί κατάλογοι που δεν είχαν εκκαθαριστεί. Όμως στα δέκα αυτά χρόνια, από την τελευταία παρουσία κόσμου στις κάλπες, υπήρξαν κοσμογονικές αλλαγές. Μεσολάβησε ο Πόλεμος, η Κατοχή, τα Δεκεμβριανά, οι διώξεις των Εβραίων. Πως μπορεί να υπολογίσει κανείς πόσοι από το 1,1 εκ. ψηφοφόρους που έλειπαν, βρίσκονταν στην Ελλάδα, στην καλύτερη περίπτωση, ή βρίσκονταν εν ζωή στη χειρότερη;
Η Επιτροπή Παρατηρητών του ΟΗΕ στις 11 Απριλίου ισχυρίστηκε ότι οι πραγματικοί εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους που δεν ψήφισαν ήταν 680.00 άρα το ποσοστό της αποχής έπεφτε στο 35%. Δεν έλεγξε, φυσικά, τους εκλογικούς καταλόγους, αλλά στηρίχτηκε σε υπολογισμούς απωλειών όλα αυτά τα χρόνια! Και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η δύναμη της Αριστεράς ήταν γύρω στο 9,3%.
