Ο Τσαρλς Τζόουιν ήταν ο αρχιμάγειρος του Τιτανικού. Εκείνο το βράδυ της 14ης Απριλίου 1912 είχε τελειώσει τη δουλειά του κι έπεσε να κοιμηθεί. ¨Ενα δυνατό τράνταγμα τον ξύπνησε. Γύρισε πλευρό. Ήξερε ότι ο καπετάνιος Έντουαρντ Σμιθ είχε διατάξει αλλαγή πορείας, νοτιότερα για να αποφύγουν τα παγόβουνα. Ήξερε ακόμα ότι επέβαινε στο ασφαλέστερο πλοίο του κόσμου.
Δεν πρόλαβε να τον πάρει ο ύπνος όταν τον κάλεσαν στη Γέφυρα του πλοίου. Εκεί έμαθε τα τρομερά νέα. Το πλοίο είχε χτυπήσει σε παγόβουνο που είχε δημιουργήσει ρήγμα στη γάστρα. Δεν υπήρχε πανικός. Τα υδατοστεγή διαμερίσματα σφραγίζονταν σε ανάλογες περιπτώσεις και η ζημιά δεν θα ήταν ανεπανόρθωτη.
Εκεί, αποκαλύφθηκε η κατασκευαστική αδυναμία. Τα νερά πίεζαν την πλώρη του πλοίου προς τα κάτω και το νερό άρχισε να διαχέεται σε όλο το σκάφος. Δεν υπήρχε ελπίδα. Το πλοίο θα βυθιζόταν!
Αμέσως, έτρεξε και ξύπνησε τους 13 μάγειρες που είχε υπό την επίβλεψή του., διέταξε να βάλουν από τέσσερα καρβέλια ψωμί σε κάθε σωσίβια λέμβο κι άρχισε να πιστεύει ότι δεν επρόκειτο να μπει σε καμία από αυτές. Χωρούσαν 1.178 άτομα, ενώ οι επιβάτες, μαζί με το πλήρωμα έφθαναν τους 2.223!
Περίλυπος, πήγε στην καμπίνα του κι ήπιε δυό μπουκάλια ουίσκι. Το αλκοόλ του δημιούργησε υπερένταση και τη διοχέτευσε σώζοντας πολλούς ανθρώπους. Ακόμα και με τη βία έβαλε στις λέμβους γυναίκες που φοβόντουσαν να εγκαταλείψουν το πλοίο. Το θεωρούσαν το «ασφαλέστερο στον κόσμο» όπως έλεγαν και οι σχετικές καταχωρήσεις στις εφημερίδες.
Στη συνέχεια έριξε στη θάλασσα 55 ξαπλώστρες που θα μπορούσαν να σώσουν κάποιος επιβάτες..
Πρέπει να ήταν από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν το σκάφος. Διαρκώς ανέβαινε σε ψηλότερο σημείο καθώς η θάλασσα κατάπινε το πλοίο. «Νόμιζα ότι βρισκόμουν σε ασανσέρ που κατέβαινε προς το… υπόγειο» θα πει αργότερα.
Έπεσε στη θάλασσα κι άρχισε να κολυμπά. Είδε τη σωσίβια λέμβο «Β». Προσπάθησε να ανέβει, ήταν γεμάτη και οι επιβάτες της τον απωθούσαν. Ένας μάγειρας που τον αναγνώρισε του έδωσε το χέρι και με το σώμα στο νερό, αλλά το κεφάλι έξω από αυτό ακολουθούσε τη λέμβο κρατώντας το χέρι του μάγειρα.
Δύο ώρες αργότερα είδε μια άλλη λέμβο που τον έσωσε. Οι γιατροί του είπαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει τόση ώρα μέσα στο νερό άνθρωπος σε θερμοκρασία «-2» βαθμών. Το ουίσκι ανέβασε τη θερμοκρασία του σώματος κι έτσι σώθηκε!
Μπάρκαρε και πάλι , πέθανε το 1956 στα 78 του χρόνια από πνευμονία. Ο άνθρωπος που άντεξε σε πολικές θερμοκρασίες έφυγε από τη ζωή από τις παρενέργειες ενός κρυολογήματος!
Όμως στον Τιτανικό μεταξύ των επιβατών ήταν και ¨Έλληνες. Δεν ταξίδευαν φυσικά στην πρώτη θέση. Ήταν φτωχοί άνθρωποι που πήγαιναν μετανάστες στις ΗΠΑ. Προέρχονταν από ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τον Άγιο Σώστη.
Ο πιο έμπειρος ήταν ο Παναγιώτης Λυμπερόπουλος που είχε μαγαζί στη Νέα Υόρκη και είχε πάει στην πατρίδα του το Πάσχα για να βαφτίσει το γιο του φίλου του Κώστα Παρά κι επέστρεφε στη… βάση του. Ταξίδεψε στην στην Γ’ θέση και κατάφερε να μπει σε σωσίβια λέμβο που όμως ανατράπηκε. Το πτώμα του ξεβράστηκε δύο μήνες μετά στις ακτές του Καναδά.
Ο 19χρονος Βασίλης Καταβέλης είχε προορισμό το Μιλγουόκι. Το πτώμα του εντοπίστηκε και τα προσωπικά του αντικείμενα παραδόθηκαν αργότερα στους οικείους του στην Ελλάδα.
Ο 26χρονος Αποστόλης Χρονόπουλος εργαζόταν στην Αμερική ως διερμηνέας σε μια βιοτεχνία. Ήρθε στην Ελλάδα να πάρει μαζί του τον 19χρονο αδελφό του Δημήτρη. Στη Μασσαλία συνάντησε τους Λυμπερόπουλο και Καταβέλο που τον έπεισαν να αλλάξει εισιτήριο και να ταξιδέψει με τον Τιτανικό για να φθάσει γρηγορότερα στον προορισμό του. Οι σωροί τους δεν βρέθηκαν…
