Θεωρητικά ήταν ένα μέτρο του Κεμάλ που οδηγούσε τη χώρα του, την Τουρκία, ένα ακόμα βήμα προς την Ευρώπη, ένα ακόμα μέτρο που θα την απομάκρυνε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία που είχε καταρρεύσει.
Επειδή όμως δεν είναι όλα όπως φαίνονται, ήταν ένα ακόμα μέτρο σε βάρος των πολιτών της χώρας που δεν είχαν τουρκική καταγωγή. Ήταν ακόμα μέτρο για να περιορίσει τους Έλληνες, τους Αρμένιους, τους Εβραίους και τους άλλους… αλλοεθνείς.
Άλλωστε και ο ίδιος ο νόμος δεν ήταν παρά μια αντιγραφή του αντίστοιχου ιταλικού. Ο Μουσολίνι από το 1926 ήθελε να… εξαφανίσει τις μειονότητες που αφθονούσαν στη χώρα του. Δεν έκανε διωγμούς. Έκανε κάτι πιο απλό. Με νόμο υποχρέωνε τους πολίτες της χώρας να… ιταλοποιήσουν το επώνυμό τους. Τα γερμανικά, σλοβενικά και κροατικά επώνυμα γινόντουσαν πιο… ιταλικά!
Ο Κεμάλ προσάρμοσε το νέο νόμο σε αυτούς που ήδη είχαν επώνυμο. Δηλαδή στους Έλληνες, στους Αρμένιους, στους Εβραίους. Πως; Απαγόρευσε τις καταλήξεις -δης, -πουλος, -ακης στους Έλληνες. Δεν μπορούσε με το νέα νόμο να λέγεσαι Αλεξιάδης ή Παπαδόπουλος. Κάτι αντίστοιχο έγινε με τους Σλάβους και τις καταλήξεις -οφ ή -ιτς, τους Αρμένιους με τα -ιαν και πάει λέγοντας.
Με τον τρόπο αυτό, ενώ προς τα έξω διαφήμιζε ότι η χώρα του κάνει ένα βήμα προς την Ευρώπη, ενώ πολύ απλά φρόντιζε να εξαφανίσει κάθε τι που θύμιζε οτιδήποτε μη τουρκικό. Ακόμα και τους Άραβες… κυνήγησε.
Και οι Τούρκοι; Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφεραν τίτλους: Πασάς, Χότζας, Μπέης, Χάνουμ και Εφέντι. Αυτοί οι τίτλοι είτε όριζαν το επίσημο επάγγελμά τους (όπως Πάσας, Χότζας, κ.λπ.) είτε το ανεπίσημο καθεστώς τους στην κοινωνία (όπως Μπέης, Χάνουμ, Εφέντι, κ.λπ.). Οι Οθωμανοί πρωθυπουργοί (Σαντραζάμ ή Μεγάλος Βεζύρης), οι υπουργοί (Ναζίρ/Βεζίρ ή Βεζίρης) και άλλοι υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, έφεραν επίσης τον τίτλο του Πασά. Οι αποστρατευμένοι στρατηγοί/ναύαρχοι ή οι υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι συνέχισαν να φέρουν αυτόν τον τίτλο στην πολιτική ζωή τους.
Τα άρθρα του Νόμου του Επιθέτου (Soy Adı Kanunu) προέβλεπαν:
-Όλοι οι Τούρκοι πρέπει να φέρουν τα επώνυμα τους, επιπλέον του όνοματός τους.
-Το επώνυμο πρέπει να ακολουθεί το σωστό όνομα σε υπογραφή, ομιλία και γραφή.
-Τα ονόματα μπορεί να μην σχετίζονται με την στρατιωτική τάξη και την πολιτική διοίκηση, σε φυλές, ξένες εθνότητες, ούτε μπορεί να είναι προσβλητικά ή γελοίά. Η χρήση των «ιστορικών ονομάτων» χωρίς τα κατάλληλα γενεαλογικά αποδεικτικά στοιχεία, απαγορεύονταν επίσης.
Ο νόμος περί επώνυμων απαγόρευε ρητά συγκεκριμένα επώνυμα που περιείχαν συνειρμούς ξένων πολιτισμών, εθνών, φυλών και θρησκειών. Τα νέα επώνυμα έπρεπε να ληφθούν από την τουρκική γλώσσα.
Ο νόμος περί επωνύμων εγκρίθηκε στις 21 Ιουνίου 1934, φέρει τον αριθμό 2525 και άρχισε να ισχύει από τις 2 Ιανουαρίου 1935.
Το επίθετο το διάλεγε ο αρχηγός της οικογένειας που ήταν ο σύζυγος ή ο πατέρας, όταν επρόκειτο για όλη την οικογένεια. Αυτό ίσχυσε μέχρι το 2003 που τροποποιήθηκε ο Αστικός Κώδικας.
O Κεμάλ πήρε το επώνυμο Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης.
