Το θεατρικό καλοκαίρι του 1974 ξεκίνησε μάλλον αδιάφορα. Δύο μεγάλα θέατρα έπαιζαν κωμειδύλλιο, ενώ οι θίασοι που ανέβασαν επιθεώρηση είχαν νούμερα με θέμα την τηλεόραση και τους ήρωες των δημοφιλών σήριαλ, αλλά και τα πετρέλαια της Θάσου που υπόσχονταν να καταστήσουν τη χώρα… Κουβέιτ. Οι περισσότεροι θίασοι προτίμησαν τα έργα πρόζας.
Η Μεταπολίτευση, δεν έφερε τα πάνω κάτω μόνο στην πολιτική ζωή ή τη λειτουργία των εφημερίδων. Επηρέασε και τα θέατρα. Οι συγγραφείς έπρεπε σε χρόνο… μηδέν να ετοιμάσουν νέες επιθεωρήσεις με τα πολλά και… καυτά θέματα που είχαν προκύψει. Και θα έπρεπε να διαχειριστούν το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από 7,5 χρόνια δεν θα είχαν το… βραχνά της λογοκρισίας.
Κεντρικό πρόσωπο φυσικά και στις επιθεωρήσεις ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που είχε επιστρέψει από τη Γαλλία. Τρεις ηθοποιοί τον υποδύθηκαν στο θεατρικό σανίδι με επιτυχία.
Δύο «παλιές καραβάνες» της επιθεώρησης, ο Αλέκος Σακελλάριος και ο Ναπολέων Ελευθερίου σε χρόνο μηδέν ετοίμασαν την επιθεώρηση «Με λένε Κώστα» που ανέβηκε στο θέατρο Μινώα μόλις πέντε μέρες μετά την Μεταπολίτευση. Οι συντελεστές πρέπει να έσπασαν κάθε ρεκόρ παραγωγικότητας.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας σε κάποιο νούμερο υποδυόταν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και μεταξύ άλλων είχε μια παρλάτα, στο ρυθμό του σουξέ της εποχής «Με λένε Γιώργο» που ανέφερε
Στο θίασο συμμετείχαν οι Μαίρη Χρονοπούλου, Μπέτυ Μοσχονά, Τάκης Μηλιάδης, Βαγγέλης Σειληνός κ.ά. Η μουσική ήταν του Λουκούργου Μαρκέα.
Αντικατέστησε την επιθεώρηση «Και τώρα τι κάνουμε;» των Κ. Νικολαίδη – Ηλ. Λυμπερόπουλου.
Την επόμενη μέρα (30/8) απέκτησε τρεις ακόμα ανταγωνιστές.
Στο Παρκ ανέβηκε η επιθεώρηση «Πάει το πουλί τους πάει» του Κώστα Πρετεντέρη με τους Κώστα Βουτσά, Μάρω Κοντού, Έλενα Ναθαναήλ, Σπύρο Φωκά και τη σύμπραξη του Γιώργου Κωνσταντίνου.
Αντικατέστησε τα «Κουρδιστά ανθρωπάκια» του Κώστα Πρετεντέρη.
Στο Μετροπόλιταν παρουσιάστηκε το «Ο λαός ενίκησε» των Παπαδούκα – Καμπάνη – Καραγιάννη – Μακρίδη, με τους Ρένα Ντορ, Αλέκο Λειβαδίτη, Ζωή Λάσκαρη, Σταύρο Παράβα και μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου.
Αντκατέστησε το «Κάθε τρύπα και πετρέλαιο» των Παπαδούκα – Καμπάνη – Καραγιάννη – Μακρίδη.
Στο Βέμπο οι Πρετεντέρης – Μιχαηλίδης ετοίμασαν το «Έχουμε αρχηγό με φρύδια» που αντικατέστησε την επιθεώρηση «Το θέμα είναι να τη βρώ» του ίδιου συγγραφικού διδύμου με τους ίδιους πρωταγωνιστές, Σωτήρη Μουστάκα, Άννα Φόνσου, Γιάννη Βογιατζή, Κώστα Πρέκα, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Έρικα και Μαργαρίτα Μπρόγερ. Η μουσική ήταν του Ζακ Ιακωβίδη.
Ακολούθησαν:
Το Πειραϊκό Θέατρο (3/8) με το «Δόξα τω Θεώ, μπράβο στο λαό» των Γ. Λαζαρίδη – Ναπ. Ελευθερίου που αντικατέστησε το «Οδός ευκαιρίας» του Γιώργου Λαζαρίδη (έργο πρόζας) που είχε ανεβάσει και τέσσερα χρόνια νωρίτερα με άλλους πρωταγωνιστές. Η έκπληξη εδώ είναι η παρουσία του Νίκου Ξανθόπουλου ο οποίος ξεκίνησε να παίξει πρόζα και η μοίρα τόφερε να ηγηθεί επιθεώρισης!
Δημοσίευμα της εποχής μας πληροφορεί για κάποια από τα νούμερα της παράστασης, όπως και το ρόλο που ερμήνευσε ο Νίκος Ξανθόπουλος.
Το θέατρο Μπουρνέλλη άρχισε τις παραστάσεις του στις 6/8 με το «Χούντα γιοκ» των Κώστα Νκολαΐδη – Ηλία Λυμπερόπουλου σε μουσική Γιώργου Μουζάκη που αντικατέστησε την παράσταση «Στρίκινγκ στο πλοίο» των Γιάννη Δαλιανίδη – Νίκου Μαστοράκη.
Το θίασο αποτελούσαν οι Γιώργος Πάντζας (στην κεντρική φωτογραφία ως Καραμανλής), Χρόνης Εξαρχάκος, Μέμα Σταθοπούλου, Γκιζέλα Ντάλι, Σμάρω Στεφανίδου, Αλέκος Τζανετάκος.
Τρεις μέρες αργότερα (9/8) στο Ρουαγιάλ ανεβαίνει το «Εδώ Ντόιτσε Βέλε» των Πυθαγόρα – Στ. Φιλιππούλη με τους Δ. Ρϊζο, Γιάννη Μιχαλόπουλο, Καίτη Παπανίκα, Δημήτρη Νικολαίδη, Μάκη Δεμίρη, Έλσα Ρίζου, Γωγώ Ατζολετάκη στη θέση της παράστασης «Έρχεται ο χρυσοχέρης»
Τελευταίο, στις 24 Αυγούστου το Δελφινάριο, που μέχρι τότε παρουσίαζε το κωμειδύλλιο του Δ. Κορομηλά «Η τύχη της Μαρούλας». Το αντικατέστησε η επιθεώρηση του Διονύση Τζεφρώνη «Ο λαός ανέστη». Κι επειδή εκείνες τις μέρες η Ελλάδα είχε αποσυρθεί από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ εξ αιτίας του «Αττίλα ΙΙ» έβαλαν και τον υπότιτλο «Ο Καραγκιόζης στο ΝΑΤΟ».
Τα ελληνοτουρκικά ήταν ένα ακόμα θέμα. Δεν προσφερόταν φυσικά για σάτιρα, αλλά σε όλες τις παραστάσεις υπήρχαν αναφορές που κέρδιζαν το χειροκρότημα. Ο Γιώργος Πάντζας έλεγε…
Κι ενώ ο κόσμος έκανε ουρές στα ταμεία για να γελάσει με αυτά που δεν μπορούσε τα προηγούμενα χρόνια υπήρξαν και οι κριτικοί. Πολλοί τις βρήκαν… πρόχειρες τις επιθεωρήσεις, λες και σε τόσο λίγες μέρες μπορούσαν να μην ήταν και διέκριναν έλλειψη θεματολογίας. Όλες σατίριζαν τα ίδια γεγονότα. Δικτατορία, το μυστρί του Πατακού, το πουλί, τη Δέσποινα Παπαδοπούλου και αποθέωναν τον Καραμανλή. Κάποιοι άλλοι μίλησαν για τυμβωρυχία σε νούμερα που αφορούσαν το Πολυτεχνείο και την Κύπρο. Υπήρξαν και αυτά, κάποια μάλιστα αποσύρθηκαν. Για παράδειγμα η Ζωή Λάσκαρη δήλωνε από σκηνής ότι ήταν «κομένη» από την τηλεόραση και θα επέστρεφε για να πάρει συνέντευξη από τις μάνες που έχασαν τα παιδιά τους τη νύχτα του Πολυτεχνείου ενώ τελείωνε το νούμερό της ταγουδώντας τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου «τούτο το χώρα είναι δικό τους και δικό μας…». Η Μάρω Κοντού, πάλι, στο ρυθμό της επιτυχίας της εποχής «ω, τι κόσμος μπαμπα» τραγουδούσε για το παιδί που χάθηκε στο Πολυτεχνείο με το μπαλέτο να τη συνοδεύει (!). Υπήρξαν αντιδράσεις και εντοπίσαμε την απάντηση σε αυτές ενός από τα θιγόμενα θέατρα.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε την εμφάνισή του σε τρεις επιθεωρήσεις. Τον υποδύονταν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Τάσος Γιαννόπουλος και ο Γιώργος Πάντζας. Το γεγονός σχολίασε και η Ροζίτα Σώκου στην «Απογευματινή».
