Το 1962 η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν στο απόγειο της δόξας της. Έμοιαζε με κινηματογραφικό… Μίδα. Όπου έπαιζε ο κόσμος έκανε ουρές για να τη δει. Την ίδια εποχή ο Μάνος Χατζιδάκις με νωπό ακόμα το Όσκαρ για τα «παιδιά του Πειραιά» που είχε πάρει ένα χρόνο νωρίτερα απολάμβανε δόξα από την καλοκαιρινή «Οδό Ονείρων» που είχε νικήσει κατά κράτος τον μεγάλο του ανταγωνιστή Μίκη Θεοδωράκη.
Σε αυτή την τελευταία παράσταση μάλιστα όταν ο Δημήτρης Χορν επικαλέστηκε ασθένεια για κάποιες μέρες η Αλίκη έκανε γκεστ εμφανίσεις βάζοντας τις βάσεις της χειμερινής τος συνεργασίας.
Ο θεατρικός επιχειρηματίας Γιώργος Χέλμης, σύζυγος της Μαρίκας Κοτοπούλη, εντυπωσιασμένος από την επιτυχία του Χατζιδάκι τον έχρισε καλλιτεχνικό διευθυντή στο θέατρο «Ρεξ» και του ανέθεσε εν λευκώ μια παράσταση διαφορετική όπως η πετυχημένη «Οδός Ονείρων».
Ο Χατζιδάκις με την Βουγιουκλάκη «πολιορκητικό κριό» πήρε την κωμωδία του Μπέρναρντ Σο «Καίσαρας και Κλεοπάτρα» και την έκανε… μιούζικαλ! Με σκηνοθέτη τον Αλέξη Σολωμό, στα σκηνικά και κοστούμια τον Νίκο Εγγονόπουλο, σε μετάφραση και προσαρμογή του κειμένου τον Κώστα Σταματίου υποσχέθηκε ένα έργο «στο οποίο κόψαμε όσες σκηνές τραβούσαν σε μάκρος και προσθέσαμε χορό και τραγούδι, αφαιρέσαμε τα φαραωνικά σχήματα και βάλαμε Αλεξανδρινά στοιχεία» όπως είχε πει στους δημοσιογράφους.
Η Αλίκη για τις ανάγκες του ρόλου έγινε μελαχρινή.
Δίπλα της ένα επιτελείο εκλεκτών ηθοποιών. Ο, κυρίως, θεατρικός Τζαβαλάς Καρούσος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Γιώργος Πάντζας, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, η Ζωή Φυτούση, Δήμος Σταρένιος, ο Γιώργος Μαρίνος κ.ά, όπως φαίνεται και από τη διαφημιστική καταχώρηση στις εφημερίδες.
Οι πρόβες τραβούσαν σε μάκρος, υπήρχε η συνήθης αναστάτωση στις παραστάσεις του Χατζιδάκι, αλλά στην πρεμιέρα στις 11 Οκτωβρίου 1962 όταν πήγαν καλά. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής με την τότε συζυγό του, πολλοί πολιτικοί, αλλά και πνευματικοί άνθρωποι έδωσαν το παρόν και καταχειροκρότησαν τους συντελεστές την ίδια ώρα που η Αθήνα «καιγόταν» από επεισόδια των οικοδόμων με την Αστυνομία.
Φωτιές, όμως, άναψε και η παράσταση. Στο κείμενο που συνόδευε το πρόγραμμα ο Μάνος χαρακτήριζε ηλίθιους ορισμένους θεατρικούς συγγραφείς με αφορμή τη σάτιρα που υπέστη σε προσωπικά θέματα σε διάφορες επιθεωρήσεις.
Ιδού τι έγραψε η εφημερίδα «Ελευθερία»
Η απάντηση δεν άργησε από την Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων. Στην «Αυγή» διαβάζουμε δηλώσεις πολλών από αυτούς που σήμερα θα τους οδηγούσαν στα δικαστήρια.
Η κριτική στάθηκε καλή στην παράσταση και αυστηρή στην Αλίκη που έπρεπε να ισορροπήσει στη… γατούλα που ήξερε ο κόσμος με τις απαιτήσεις του ρόλου.
Έγραψε ο Κώστας Οικονομίδης στο «Έθνος»
Οι πρώτες μέρες ήταν καλές. Ο κόσμος πήγαινε να δει την αγαπημένη του σταρ, αλλά δεν έβλεπε αυτό που ήθελε.
Η Μεσημβρινή δίνει τον κλίμα της αρχικής επιτυχίας
Με τον καιρό οι θαυμαστές της Αλίκης γύρισαν την πλάτη στο είδωλό τους που είχε απαρνηθεί όχι μόνο το ξανθό των μαλλιών της, αλλά και το στιλ που την είχε κάνει δημοφιλή.
Οι φίλοι του «σοβαρού» θεάτρου πάλι δεν… καταδέχονταν να πάνε σε μια παράσταση που πρωταγωνιστούσε η Βουγιουκλάκη.
Τα καθίσματα δεν ήταν πια γεμάτα και οι ζημιές έκαναν την εμφάνισή τους.
Σύμφωνα με τα συμβόλαια η Αλίκη Βουγιουκλάκη έπαιρνε 4.000 δρχ την ημέρα (το μηνιάτικο ενός Δημοσίου Υπαλλήλου) και 10% από τις ακαθάριστες εισπράξεις, ο Μάνος Χατζιδάκις πάλι είχε άλλο ένα 10% από τις ακαθάριστες εισπράξεις και 5% ο Αλέξης Σολωμός. Ο Καρούσος στοίχιζε… φθηνότερα, 25.000 δρχ τον μήνα.
Με όλα αυτά τα ημερήσια έξοδα έφθαναν στον αριθμό ρεκόρ των 35.000 δρχ κάτι που έδινε ζημιά 8.000 δρχ τη μέρα!
Ο Χέλμης έστειλε εξώδικο στον Χατζιδάκι κατηγορώντας τον για καθυστέρηση στην παράδοση της μουσικής του έργου και ζητούσε τη λύση της μεταξύ τους σύμβασης πράγμα που πέτυχε σε μια προσπάθεια να μειώσει τη ζημιά.
Αναζητούσε με αγωνία ένα νέο έργο και με προτροπή του Αλέκου Σακελλάριου του πρότεινε ένα ουγγρικό με τίτλο «Αδικαιολόγητη Απουσία» που έμοιαζε στο «Χτυποκάρδια στο θρανίο». Μάλιστα πρότεινε στον Μίκη Θεοδωράκη, το αντίπαλο δέος του Μάνου, να γράψει τη μουσική.
Τελικά στις 12 Δεκεμβρίου ανέβηκε το «Χτυποκάρδια στο θρανίο», η θεατρική μεταφορά της κινηματογραφικής επιτυχίας της Αλίκης. Δεν υπήρχαν περιθώρια για άλλα πειράματα. Ο Αλέκος Σακελλάριος έγραψε τη θεατρική εκδοχή, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: Η μουσική της ταινίας, ιδιαίτερα αγαπητή, ανήκε στον Μάνο Χατζιδάκι που τά ‘χε… σπάσει με τον θεατρώνη. Τη λύση έδωσε ο Μίμης Πλέσσας.
Τι έμεινε από όλη αυτή την ιστορία πέρα από τα χρέη;
Ένα μικρό απόσπασμα της γαλλικής τηλεόρασης από ντοκιμαντέρ για τον Μάνο Χατζιδάκι που αναδύει την ατμόσφαιρα της παράστασης.
Ακόμη και η μουσική της παράστασης που κυκλοφόρησε αργότερα δεν έχει τη φωνή της Αλίκης που ανήκε τότε σε άλλη δισκογραφική εταιρεία. Έτσι τα τραγούδια της ερμήνευσε η Ευγενία Συριώτη.
Όμως και για την Αλίκη δεν ήταν καλή περίοδος. Στους κινηματογράφους σάρωνε ο «Νόμος 4.000» με πρωταγωνίστρια τη Ζωή Λάσκαρη, τη νέα ανακάλυψη του Φίνου, ενώ η δραματική της ταινία «Το Ταξίδι» σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο Βαγγέλη Γκούφα με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο δεν πήγε επίσης καλά. Δεν ήταν ανάλαφρη και σα να μην έφθανε αυτό για τους θαυμαστές της, στο τέλος του έργου αντί να παντρευτεί, όπως είχαν συνηθίσει πέθαινε!
Τελικά ίσως να έσπαγε τα ταμεία όλη αυτή η ιστορία που είχε μεγαλύτερη ενδιαφέρον από την αντίστοιχη της Κλεοπάτρας που ήταν ήδη γνωστή και διέθετε λιγότερη… ίντριγκα!
