Τον Οκτώβριο του 1959 το ελληνικό ποδόσφαιρο ετοιμαζόταν να υποδεχτεί την Α’ εθνική κατηγορία που ξεκίνησε στο τέλος του μήνα και σήμερα έχει μετεξελιχτεί σε Σούπερ Λίγκα. Οι ομάδες για να μην μείνουν χωρίς αγώνες έδιναν φιλικούς αγώνες.
Η 4η Οκτωβρίου ήταν μέρα Κυριακή κι ο Παναθηναϊκός έδινε ένα σπουδαίο φιλικό με αντίπαλο τον πανίσχυρο τότε Εθνικό στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Με τους Πειραιώτες έπαιζε ένα παλληκάρι 21 χρόνων, ο Θόδωρος Ιωάννου, βέρος Πειραιώτης που έβλεπε το μέλλον με το θάρρος και το πείσμα της ηλικίας του. Εκείνη τη μέρα ο προπονητής του Τριβιζάν του ζήτησε να αφήσει τα άκρα της άμυνας και να παίξει στην επίθεση. Ο «μικρός» δέχτηκε με χαρά. Πάντα οι επιθετικοί ασκούσαν έλξη στο κοινό. Σημείωναν γκολ και κέρδιζαν το χειροκρότημα.
Η μοίρα όμως είχε αποφασίσει να παίξει το δικό της, τραγικό, παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον «μικρό» του Εθνικού, αλλά και τον τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού Μιχάλη Βουτσαρά.
Στο 14ο λεπτό, στη πρώτη αξιόλογη επίθεση του Εθνικού, ο Ιωάννου βρέθηκε απέναντι στον Βουτσαρά που βγήκε να διώξει τη μπάλα. Ο Ιωάννου έσκυψε το κεφάλι του να τη βρει, αλλά βρήκε το γόνατο του αντιπάλου του.
«Κάταγμα σιαγόνας στη βάση του κρανίου κοντά στον τράχηλο με βαρύτατη εγκεφαλική διάσειση» είπαν αργότερα οι ιατροδικαστές Αγιουτάντης και Ηλιάκης.
Ο Ιωάννου έμεινε στο έδαφος χωρίς να αναπνέει. Συμπαίκτες και αντίπαλοι άρχισαν να φωνάζουν. Ο αδελφός του ποδοσφαιριστή που ήταν στην εξέδρα πήδηξε στον αγωνιστικό χώρο, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγονταν εκκλήσεις για γιατρό.
Ο Κώστας Λινοξυλάκης ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού με ένα θεατή ξήλωσε μια διαφημιστική πινακίδα που την έκανε φορείο για να βάλουν επάνω της τον άτυχο ποδοσφαιριστή.
Κάποια στιγμή ο Ιωάννου άρχισε να αναπνέει με δυσκολία. Δεν είχε βρει όμως τις αισθήσεις του. Μεταφέρθηκε στο Ιπποκράτειο. Την επόμενη στις 16.30 άφησε την τελευταία του πνοή. Μέχρι τότε τον κρατούσαν στη ζωή με μηχανική υποστήριξη.
Ένα νέο παιδί άφηνε την τελευταία του πνοή στο γήπεδο, ουσιαστικά αβοήθητο. Σε μια άκρη του γηπέδου ο Βουτσαράς έκλαιγε με αναφιλητά.
Κι επειδή καμία τραγωδία δεν έρχεται μόνη ο θάνατος του Ιωάννου έφερε μία άλλη τραγωδία στο προσκήνιο. Προσωπική αυτή τη φορά.
Στα τέσσερα του χρόνια είχε μείνει ορφανός κι από πατέρα κι από μητέρα. Την επιμέλεια των τριών παιδιών της οικογένειας είχε αναλάβει ο αδελφός της μητέρας του με τη γυναίκα του. Στα 14 της χρόνια είχε πεθάνει η αδελφή του και τώρα η ανάδοχη οικογένεια είχε μόνο ένα παιδί, τον 28χρονο τότε Χαραλάμπη. Η θετή του μητέρα έφθασε στο νοσοκομείο με τη ποδιά που φορούσε στο σπίτι της στον Πειραιά.
Τον Ιωάννου συνόδευσαν στη τελευταία του κατοικία 50.000 Πειραιώτες και Αθηναίοι. Ο θάνατός του είχε συγκλονίσει τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Ήταν εκεί οι διοικήσεις όλων των Πειραϊκών και Αθηναϊκών σωματείων, της ΕΠΟ, υπουργοί και βουλευτές.
Λίγες μέρες αργότερα ο εκ των ιατροδικαστών Αγιουντάνης έλεγε ότι ο θάνατος του ποδοσφαιριστή οφείλεται σε εγκεφαλική αιμορραγία. Θα μπορούσε να είχε σωθεί εάν του έριχναν κρύο νερό στο κεφάλι και τον είχαν αφήσει ακίνητο μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Είπε όμως και κάτι άλλο. Ότι η αορτή της καρδιάς του ήταν στενή και δεν θα έπρεπε να είχε ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο.
Παράλληλα με την τραγωδία του Ιωάννου και των δικών του μια άλλη τραγωδία παιζόταν με ήρωα τον Μιχάλη Βουτσαρά. Η εικόνα είχε στοιχειώσει στο μυαλό του. Με δυσκολία οι συμπαίκτες του τον έπεισαν να συνεχίσει το ποδόσφαιρο.
Όλοι παραδέχτηκαν όμως ότι μετά από αυτό το τραγικό γεγονός έχασε όλο το μαχητικό του πνεύμα…
