Το Κωσταλέξι είναι ένα μικρό χωριό, μόλις δέκα χιλιόμετρα έξω από τη Λαμία. Θα παρέμενε γνωστό μόνο στους… γείτονές του, εάν το 1978 δεν ερχόταν με δραματικό τρόπο στην επικαιρότητα. Οι 392 κάτοικοί του – σύμφωνα με την απογραφή του 1971 – έγιναν περιζήτητοι από τους δημοσιογράφους που έτρεξαν για να καλύψουν το συγκλονιστικό γεγονός. Της φυλακισμένης επί 29 χρόνια Ελένης Καρυώτη από τους συγγενείς της!
Όλα άρχισαν όταν άγνωστος τηλεφώνησε στη Χωροφυλακή καταγγέλλοντας ότι νεαρή γυναίκα κρατείται κλειδωμένη από την οικογένειά της σε ένα άθλιο υπόγειο του πατρικού σπιτιού.
Ήταν 6 Νοεμβρίου όταν κλιμάκιο της Χωροφυλακής από την Αθήνα έκανε έφοδο στο σπίτι. Το θέαμα που αντίκρυσαν ήταν ανατριχιαστικό. Μια γυναίκα πεσμένη στο πάτωμα σκέπαζε το πρόσωπό με τα χέρια της. Δεν μπορούσε το φως που κατέκλυσε ξαφνικά το υπόγειο. Σκεπασμένη με μια κουβέρτα προσπαθούσε να μιλήσει, αλλά κανείς δεν καταλάβαινε το παραμικρό.
Μαζί τους και το συνεργείο της τότε ΥΕΝΕΔ με τον Πάνο Σόμπολο που είχε τη θλιβερή πρωτιά να δει την Ελένη και να προσπαθήσει να μιλήσει μαζί της.
Στο βιβλίο του «Τα τραγικά γεγονότα της τελευταίας τριακονταετίας όπως τα έζησα» περιγράφει αυτό που είδε:
«Επρόκειτο για χώρο που έβαζαν όλα τα αγροτικά εργαλεία. Υπήρχαν τσουβάλια, αν θυμάμαι καλά, με σιτάρι, ενώ δίπλα στην Ελένη υπήρχε μια παλιά κουβέρτα με την οποία σκεπαζόταν. Πιο πέρα υπήρχε μια ξύλινη κασέλα, για την οποία, αργότερα η Ελένη, όταν συνήλθε κάπως, είπε ότι κάποιες φορές που έκανε πολύ κρύο τον χειμώνα, έμπαινε μέσα σ’ αυτή για να ζεσταθεί και να κοιμηθεί. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι δεν υπήρχε πουθενά τουαλέτα και τις σωματικές της ανάγκες, σύμφωνα με κάποιους γείτονες, τις έκανε στον ίδιο χώρο που ζούσε η Ελένη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει στον χώρο έντονη δυσοσμία…»
Η τηλεοπτική εικόνα ήταν σοκαριστική. Οι εφημερίδες έδωσαν συνέχεια στο θέμα. Επιστράτευσαν τους καλύτερους ρεπόρτερ, με αποστολές στην μικρή κοινότητα προσπαθούσαν να ξετυλίξουν το κουβάρι της ιστορίας.
Μιλώντας με τον Πάνο Σόμπολο στο δωμάτιο 128 του Νοσοκομείου της Λαμίας δεν ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική. Μιλούσε για έναν Τόλη που αγαπούσε και ήταν δάσκαλος
«Τον αγαπάς τον Τόλη;» την ρώτησε
«Ναι, τον αγαπώ» του απάντησε.
Υποσιτισμένη η 46χρονη γυναίκα έτρωγε με βουλιμία ότι τις προσέφεραν οι νοσοκόμες. Από μπιφτέκια μέχρι φρούτα.
Στην πορεία ο Τόλης έγινε… Γιώργος. Υπήρχε ένας δάσκαλος με αυτό το όνομα στο γειτονικό χωριό Μενεξέδες.
Ο άνθρωπος… έπεσε από τα σύννεφα. Δεν γνώριζε την Ελένη ούτε ήταν δάσκαλος. Απλά τότε, το 1945, υπήρχε συνήθεια όλους όσους ήξεραν γράμματα να τους λένε… δασκάλους. Ο ίδιος δεν τη θυμόταν. Απλά πήγαινε στο χωριό κι έκοβε ξύλα για μια θεία του που έμενε εκεί.
Οι γιατροί στο νοσοκομείο διαπίστωσαν ότι η Ελένη είχε διαταραχές ως προς το χρόνο που ζούσε. Σε ιδιόχειρο σημείωμα υποστήριζε ότι ήταν 18 χρόνων.
Και τα αδέλφια της που την είχαν φυλακίσει; Ο 58χρονος Θύμιος, η 55χρονη Ολυμπία και η 53χρονη Μαρία υποστήριζαν ότι απλά σεβάστηκαν την πατρική εντολή. Η μαρτυρία τους στον Γιώργο Λιάνη.
Κι ενώ τα τρία αδέλφια είχαν οδηγηθεί στη φυλακή μέχρι τη δίκη, στο χωριό τα στόματα άρχισαν να ανοίγουν. Άλλοι υποστήριζαν ότι η Ελένη είχε ερωτευτεί έναν αντάρτη και ο πατέρας, ως βασιλικός, την φυλάκισε επειδή ήταν αντίθετος στο γάμο, ενώ παρέμεναν ανύπαντρες και οι δύο μεγαλύτερες αδελφές της που έπρεπε να προηγηθούν στο γάμο!
Υπήρχαν κι αυτοί που έκαναν την «ερωτική» ιστορία πιο δραματική. Βεβαίωναν ότι ο αντάρτης είχε σκοτωθεί μπροστά στα μάτια της Ελένης από τη συμμορία παρακρατικών του Θύμιου Τσαμαδιά!
Στη δίκη που έγινε στο Κακουργιοδικείο στις 10 Ιανουαρίου 1979 και οι τρεις απαλλάχτηκαν των κατηγοριών.
Στο διάστημα που μεσολάβησε ο Ελένη οδηγήθηκε σε ψυχιατρική κλινική κι αργότερα επέστρεψε στα αδέλφια της.
Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
Το 1998 εξαφανίστηκε. Όσο κι αν την αναζήτησαν δεν την βρήκαν. Κι εδώ υπήρχαν πολλά σενάρια. Το επικρατέστερο τη θέλει να χάθηκε στα γύρω βουνά. Μια ρομαντική προσέγγιση είναι να θέλησε να αναπνεύσει τον αέρα ελευθερίας που στερήθηκε για 29 χρόνια. Υπάρχει και το ρεαλιστικό. Με δεδομένη τη διανοητική της κατάσταση, το πιθανότερο είναι, να μην κατάφερε να επιβιώσει για πολύ στο αφιλόξενο περιβάλλον της άγριας φύσης…
