Την Αθήνα τη… σεβάστηκαν οι Ιταλοί, τη σεβάστηκαν οι Γερμανοί, αλλά δυστυχώς δεν τη σεβάστηκαν οι ίδιοι οι Έλληνες! Την περίοδο 1940-44 η ελληνική πρωτεύουσα, μπορεί να υπέφερε, οι κάτοικοί της πλήρωσαν βαρύ τίμημα με πείνα, τρομοκρατία, εκτελέσεις, αλλά η πόλη δεν βομβαρδίστηκε, ενω τα σχέδια των Γερμανών για ανατίναξη εγκαταστάσεων κοινής ωφελείας ματαιώθηκαν.
Κι όμως λίγες μόνο μέρες μετά την απελευθέρωση άρχιζε ο αιματηρός Δεκέμβριος του ’44 με μάχες μέσα στην πόλη, από γειτονιά σε γειπονιά, από σπίτι σε σπίτι!
Οι εφημερίδες της 3ης Δεκεμβρίου 1944 δείχνουν ανήσυχες, αλλά και ανύποπτες για το μέγεθος της καταστροφής που θα ακολουθούσε.
Πριν προχωρήσουμε αξίζει να πούμε δύο λόγια για την κατάσταση του Τύπου τις πρώτες μέρες μετά την απελευθέρωση.
Στη διάρκεια της Κατοχής έκλεισαν εφημερίδες, όπως το Έθνος, με απόφαση των αρχών, ενώ άλλες ανέστειλαν την κυκλοφορία τοιυς.. Όσες υπήρχαν διεθύνονταν από επιτροπές Δημοσιογράφων και με αυστηρή λογοκρισία. Τις τελευταίες μέρες της Κατοχής η έλλειψη χαρτιού υποχρέωσε τις εφημερίδες να κυκλοφορούν σε κοινή έκδοση, μια το πρωί και μία το μεσημέρι. Στις 17 Σεπτεμβρίου σταμάτησαν κι αυτές την κυκλοφορία τους.
Αντίθετα ο παράνομος Τύπος φούντωσε και κάλυψε το κενό των έτσι κι αλλιώς αναξιόπιστων νόμιμων εφημερίδων. Δεκάδες τυπογραφεία εξέδιδαν εφημερίδες με αντικυβερνητικό περιεχόμενο δημιουργούσαν προσμονή για τη μέρα που η ελευθερία θα επέστρεφε στην πατρίδα μας και μοιράζονταν από χέρι σε χέρι. Φυσικά γίνονταν ανάρπαστεες.
Μετά την απελευθέρωση η κυβέρνηση απαγόρευσε στις εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στη διάρκεια της Κατοχής να επανακυκλοφορήσουν. Κάποιες από τις εφημερίδες της αντίστασης συνέχισαν την κυκλοφορία τους ως νόμιμες πλέον. Η κεντρώα «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα, η δεξιά «Ελληνικόν Αίμα» του Κωνσταντίνου Βοβολίνη. Φυσικά επανακυκλοφόρησε και ο «Ριζοσπάστης» νόμιμος μετά από οκτώ χρόνια παρανομίας μαζί με το απογευματινό όργανο του ΚΚΕ την «Ελεύθερη Ελλάδα».
Η «Βραδυνή» στη διάρκεια της Κατοχής μαζί με τη νόμιμη έκδοση τύπωνε και κυκλοφορούσε παράνομα την «Ανεξαρτησία» με το ίδιο δημοσιογραφικό και τεχνικό προσωπικό. Έτσι η επόμενη μέρα της απελευθέρωσης της στέρησε τη δυνατότητα να κυκλοφορήσει την «Ανεξαρτησία» και να αναπληρώσει την απουσία της «Βραδυνής» κάτι που δεν έγινε με τους άλλους εκδότες.
Η «Ακρόπολις» επεχείρησε να κυκλοφορήσει παραφράζοντας τον τίτλο της σε «Πόλις», αλλά δεν κατάφερε να πείσει τις αρχές ότι αποτελεί άλλη εφημερίδα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου απέκτησε τη δική της φωνή με την εφημερίδα «Καθημερινά Νέα» με εκδότη τον Λουκή Ακρίτα, πατέρα της Έλενας Ακρίτα.
Η έκδοση των εφημερίδων εκείνη την εποχή ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Το δημοσιογραφικό χαρτί ήταν σπάνιο, οι διακοπές ρεύματος συχνές και το τελικό προϊόν με δυσκολία κυκλοφορούσε ακόμα και στην Αττική αφού τα μεταφορικά μέσα ήταν ελάχιστα. Για την περιφέρεια ούτε λόγος να γίνεται.Κι οι ίδιες οι εκδόσεις όμως ήταν δισέλιδες με σχήμα που άλλαζε συχνά με βάση τα αποθέματα χαρτιού. ΄Άλλες κυκλοφορούσε σε μεγάλο σχήμα κι άλλες σε μικρό, όχι από επιλογή, αλλά από ανάκγη.
Στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος» της Αλεξάνδρειας ποιυ κυκλοφορούσε στην Αίγυπτο διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της 3ης Δεκεμβρίου μια περιγραφή της εικόνας του Αθηναϊκού Τύπου.
Η είδηση της ημέρας που ήταν η πασραίτηση των τεσσάρων εαμικών υπουργών από την κυβέρνηση Παπανδρέου που οδήγησε ουσιαστικά στη ρήξη και στην εμφισβήτηση της ίδιας της κυβέρνησης την βρίσκουμε στα… ψιλά των εφημερίδων. Δεν πρόλαβαν να την αξιοποιήσουν αφού έγινε γνωστή αργά.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι από την επόμενη μέρα το ραντεβού με τον αναγνώστη δεν θα δινόταν. Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας πρώτα έπρεπε να προστατεύσουν τη ζωή τους, να επιβιώσουν και έπειτα να ενημερωθούν.
