Πριν 60 χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος ζούσε στο… ρυθμό των μιούζικαλ. Ο Γιάννης Δαλιανίδης, χορευτής ο ίδιος στα νιάτα του είχε φέρει μαζί με το τραγούδι και το χορό στις ταινίες του. Ο Φιλιποίμην Φίνος του είχε αναθέσει εν λευκώ τις ταινίες, κάτι το εξαιρετικά σπάνια για τον ίδιο.
Στις 21 Οκτωβρίου 1963 έκανε πρεμιέρα ένα ακόμα μιούζικαλ με τίτλο «Ένα Κορίτσι για δύο». Σύμφωνα με τα όσα ίσχυαν τότε η ταινία υποβλήθηκε στην επιτροπή λογοκρισίας. Στην προκειμένη περίπτωση η έγκριση ήταν τυπική υπόθεση, Η ταινία δεν είχε πολιτικά σχόλια που τρόμαζαν τους λογοκριτές, δεν είχε σκηνές σεξ που τότε άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους και στον ελληνικό κινηματογράφο, ήταν μια κωμωδία για όλη την οικογένεια όπως ήταν και ο στόχος.
Μόνο που ο Φίνος με τον Δαλιανίδη υπολόγιζαν χωρίς τον… ξενοδόχο. Τους λογοκριτές της εποχής που έκριναν άσεμνη μια φιγούρα σε ένα χορευτικό της Μάρθας Καραγιάννη όπου σήκωνε ψηλά το πόδι της.
Ακατάλληλον ήταν η απόφαση!
Τρόμος στους δημιουργούς της ταινίας που πόνταραν στις οικογένειες που με τα παιδιά τους θα πήγαιναν στο σινεμά να διασκεδάσουν. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε φυσικά Ιντερνετ ο κινηματογράφος ήταν μια οικογενειακή διασκέδαση. Η ταινία ως Ακατάλληλη θα ήταν σκέτη αποτυχία. Ποιός θα πλήρωνε εισιτήριο για να δει μια ακατάλληλη κωμωδία;
Με τα πολλά και με τις διασυνδέσεις, πιθανότατα του Φίνου η ταινία αποχαρακτηρίστηκε και προβλήθηκε ως κατάλληλη.
Πίσω από την ταινία υπάρχει και ια ενδιαφέρουσα ιστορία. Καταρχήν το πρώτο της σενάριο δεν προοριζόταν για τον κινηματογράφο. Ήταν θεατρικό έργο της συγγραφικής δυάδας Τσιφόρου – Βασιλειάδη. Ο τίτλος του θεατρικού έργου ήταν «Ερωτευθείτε παρακαλώ». Ανέβηκε από τον θέαση των Κώστα Ρηγόπουλου – Κάκιας Αναλυτή τον Δεκέμβριο του 1962.
Η θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε και ο Κώστας Βουτσάς στο ρόλο που ενσάρκωσε και στην κινηματογραφική διασκευή, στο ρόλο του μοντέρνου αδελφού ενός παλαιομοδίτη καθηγητή είχε σχετική επιτυχία.
Ο Γιάννης Δαλιανίδης πήρε το σενάριο και του… άλλαξε τα φώτα. Στο θεατρικό έργο ο καθηγητής που στο σινεμά ενσάρκωσε ο Αλέκος Αλεξανδράκης στο τέλος παντρεύεται τη γραμματέα του κι όχι τη φίλη του Κώστα Βουτσά που ενσάρκωσε στο σινεμά η Ζωή Λάσκαρη. Μια άλλη διαφορά είναι ότι η μεγάλη αδελφή της οικογένειας ήταν η Μαρίκα Νέζερ κι όχι η Ρένα Βλαχοπούλου.
Η κινηματογραφική μεταφορά υπάρχει σε αντίθεση με τη θεατρική παράσταση που δεν έχει διασωθεί για να γίνουν οι απαραίτητες συγκρίσεις. Όμως στην ταινία όλοι είναι εξαιρετικοί. Ο Αλεξανδράκης, η Λάσκαρη, η Καραγιάννη, ο Βουτσάς, η Βλαχοπούλου και φυσικά ο Γιάννης Βογιατζής.
Τα 386.817 εισιτήρια που έκοψε στην πρώτη προβολή η ταινία αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Ήταν η 5η δημοφιλέστερη ταινία της σεζόν μεταξύ των 92 που παρουσιάστηκαν στις σκοτεινές αίθουσες. Στην πρώτη πεντάδα φιγουράρουν τρεις ταινίες του Δαλιανίδη όλες σε παραγωγές Φίνου (Κάτι να καίει, Ίλιγγος, Ένα κορίτσι για δύο).
Ο Δαλιανίδης που ανέλαβε εκτός από την σκηνοθεσία και τη διασκευή του σεναρίου ουσιαστικά έχτισε την ταινία πάνω στους ηθοποιούς. Η Ζωή Λάσκαρη τότε ξεκινούσε τη μεγάλη της καριέρα, ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν ο αγαπημένος ζεν πρεμιέ. Ο κόσμος τους ήθελε μαζί. Η Μάρθα Καραγιάννη, έδενε περισσότερο με τον Κώστα Βουτσά, όπως αποδείχτηκε από τις τόσες και τόσες ταινίες που έπαιξαν μαζί. Γιατί να… χαλάσει η μαγιά.
Οι κριτικοί της εποχής είδαν μάλλον αυστηρά την ταινία. Όπως γίνεται συνήθως δεν διέγνωσαν την επιτυχία της και φυσικά δεν μπόρεσαν να προβλέψουν ότι θα γινόταν σούπερ επιτυχία σε… δεύτερο χρόνο (και βάλε…) την εποχή της τηλεόρασης.
