Ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης τα τελευταία χρόνια είναι και πάλι επίκαιρος. Αιτία τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που αναπαράγουν αποσπάσματα απότα ποιήματά του . Όση δόξα δεν γνώρισε όσο ζούσε την… απολαμβάνει μετά θάνατο από το Twitter και το Facebook.
Όσο ζούσε όμως γνώρισε αρκετές διώξεις και υποχρεώθηκε σε σιωπή. Ενταγμένος στην Αριστερά είδε τέτοιες μέρες το 1953 το αντιπολεμικό του αριστούργημα «Φυσσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» να κατάσχεται με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 509 περί ασφαλείας του κράτους.
Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο του 1953, είχε γνωρίσει μέτρια επιτυχία, αλλά στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου κατασχέθηκε.
Ο ίδιος με επιστολή του στην Αυγή γνωστοποιούσε το γεγονός.
Υπήρξαν αντιδράσεις, κορυφαίοι λογοτέχνες πήραν το μέρος του, αλλά έπρεπε να περιμένει 14 μήνες, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1955 για να γίνει η δίκη του.
Ο Στρατής Δούκας πρέπει να ήταν ο πρώτος που επικαλέστηκε τις αποσπασματικές φράσεις από ένα έργο που μπορούν να διαστρέψουν ακόμα και τα Ευαγγέλια.
Είπε: «Με το σύστημα της αποσπάσεως στίχων και ξεκομμένων φράσεων και το ίδιο το Ευαγγέλιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επαναστατικό»!
Ο ίδιος ο ποιητής που είχε εν τω μεταξύ επιλέξεις τη δημοσιογραφία ως βιοποριστικό επάγγελμα υπερασπίστηκε το έργο του.
Η κατηγορία αφορούσε την εικόνα που περιέγραφε με τους νεκρούς του Πολέμου να σηκώνονται από τους τάφους τους για να αποτρέψουν ένα νέο πόλεμο. Αυτό σύμφωνα με το κατηγορητήριο είχε θωρηθεί «στασιαστική προτροπή».
Μην ξεχνάμε ότι εκείνα τα χρόνια υπήρχε ένα ισχυρό αντιπολεμικό ρεύμα, εννιά χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ ο κόσμος έμπαινε ήδη στον «Ψυχρό Πόλεμο». Κι ο ποιητής υπερασπιζόμενος την ιδιότητά του ανέφερε:
«Μαζί με τα εκατομμύρια ξύλινους σταυρούς που φύτεψαν στη γη οι δυο τελευταίοι πόλεμοι, σκόρπισαν συγχρόνως και σπόρους για μια πλούσια άνθιση της αντιπολεμικής λογοτεχνίας. Αυτό το αντιπολεμικό ρεύμα δεν είναι μια θεωρητική άρνηση του πολέμου αλλά μια φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση σ’ έναν κίνδυνο. Είναι, θα μπορούσε κανείς να πει, η εξέγερση του παγκόσμιου ενστίκτου αυτοσυντηρήσεως μπροστά στον αφανισμό και την καταστροφή… ανάμεσα στα έργα αυτά φιλοδόξησα, έστω και σε μια μικρή θέση, να μπει και το δικό μου έργο».
Ο εισαγγελέας Λάσκαρης στην αγόρευσή του αφού υπεραμύνθηκε της ελευθερίας του πνεύματος υπογράμμισε ότι η δίωξη βιβλίων έκανε διάσημους και τους συγγραφείς τους, όπως τον Ροΐδη και τον Καζαντζάκη και τόνισε ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται μόνο εκεί όπου υπάρχει η πρόδηλος παραβίασίς των.
Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν αθωωτική για τον κατηγορούμενο, ενώ έπρεπε να επιστραφούν στον εκδότη τα κατασχεθέντα αντίτυπα.
Ακόμα και ο Δημήτρης Ψαθάς από τα νέα χαιρέτησε την αθώωση σε χρονογράφημα του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, ενώ ο εισαγγελέας δικαιώθηκε ως προς το σκέλος του αντίθετου αποτελέσματος που επιφέρει η κατάσχεση.
Ο κόσμος είτε από περιέργεια, είτε από συμπαράσταση έτρεξε να αγοράσει το βιβλίο και ουσιαστικά να καθιερώσει τον ποιητή στο αγοραστικό κοινό.
Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε το 1988 στα 66 χρόνια του, εξύμνησε τον έρωτα, ενώ στήριγμά του ήταν η σύζυγός του. Ήταν αδελφός του ηθοποιού Αλέκου Λειβαδίτη που υπήρξε καλλιτεχνικό ζευγάρι με τη Ρένα Ντορ και θείος του επίσης ηθοποιού Θάνου Λειβαδίτη που έγινε γνωστός τη δεκαετία του ’60 στα μελό του ελληνικού κινηματογράφου, συνήθως πλάι στην Μέμα Σταθοπούλου και διάσημος από τις τηλεοπτικές σειρά στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 (Οι δίκαιοι, Οι αξιόπιστοι, Οι ιερόσυλοι, Η βεντέτα, Η έκτη εντολή, Η δίκη και Η οργή των θεών).
Το 2002 οι ΟΝΑΡ έκαναν τραγούδι ένα μέρος του ποιήματος σε μουσική του Λευτέρη Πλιάτσικα.
