Η γυναίκα έτρεμε από το φόβο της. Είχε παρουσιαστεί στο αστυνομικό τμήμα καταγγέλλοντας ότι ο σύζυγός της είχε εξαφανιστεί με τα τρία από τα παιδιά τους και φοβόταν ότι τα είχε σκοτώσει και είχε αυτοκτονήσει. Ή ίδια είχε πάει στο νοσοκομείο Σωτηρία να δει τον μεγαλο της γιο που νοσηλευόταν με φυματίωση.
Ήταν Δεκέμβριος του 1930. Στην Ελλάδα είχε φτάσει το «κραχ» του 1928 από τις ΗΠΑ. Χιλιάδες οικογένειες ζούσαν σε δραματικές συνθήκες. Μια από αυτές και του 48χρονου κουρέα Δημήτρη Δουφλή.
Ζούσε στο Παγκράτι σε μια τρώγλη στην οδό Αρδηττού. Η μοίρα δεν σταμάτησε να τον χτυπά. Ο ίδιος είχε αποτύχει δύο φορές να αποκτήσει το δικό του κουρείο, εργαζόταν ως υπάλληλος, αλλά είχε απολυθεί. Ο μεγαλύτερος γιος, ο 20χρονος Γιάννης εργαζόταν ως εμποροϋπάλληλος, αλλά σταμάτησε χτυπημένος από φυματίωση και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο.
Με έξι παιδιά έβλεπε το μέλλον εφιαλτικό. Εκείνο το απόγευμα πήρε τα τρία μικρότερα, την 7χρονη Θεώνη, τον 4χρονο Γκίκα και το έντεκα μηνών αβάπτιστο και εξαφανίστηκαν.
Πήγαν στη Νέα Ελβετία κοντά στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής που τότε ήταν χτισμένο σε μια έρημη τοποθεσία για να διανυκτερεύσουν. Μόλις τα παιδιά κοιμήθηκαν ο Δουφλής έβγαλε το περίστροφο που είχε και πυροβολεί το μικρότερο παιδί, το αβάπτιστο που πεθαίνει ακαριαία. Την ίδια τύχη έχει και ο 4χρονος γιος του. Η τρίτη σφαίρα όμως δεν σκοτώνει την Θεώνη που την πνίγει με τα χέρια του! Στη συνέχεια εξαφανίζεται…
Το επόμενο βράδυ εμφανίζεται στα γραφεία της Διεύθυνσης της Αστυνομίας. Έχει γράψει ένα γράμμα τοι οποίο παραδίδει στον φρουρό και φεύγει…
Το γράμμα φτάνει στα χέρια του Αστυνομικού Διευθυντή, μόνο που το αφήνει να το ανοίξει την επόμενη μέρα με την αλληλογραφία. Είναι ήδη αργά και πρέπει να φύγει…
Την επόμενη μέρα όταν ο αστυνόμος Νάσκος ανοίγει το γράμμα διαβάζει έκπληκτος . Ο πατροκτόνος υποδεικνύει το μέρος που βρίσκονται τα πτώματα των τριών παιδιών του. Οι εφημερίδες της εποχής το δημοσίευσαν διατηρώντας την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Την ίδια ώρα χτυπά το τηλέφωνο. Ο δασοφύλακας στον Καρέα έχει ανακαλύψει τα άψυχα σώματα των τριών παιδιών!
Ο Δουφλής συνέχισε να κάνει βόλτες στην Αθήνα και τον Πειραιά έως τη στιγμή που δύο γνωστοί του τον είδαν στην οδό Βύσσης, στο κέντρο της Αθήνας και ειδοποίησαν τον πρώτο αστυνομικό που συνάντησαν να τον συλλάβει.
Οι εφημερίδες γέμισαν τις σελίδες τους με περιγραφές και φωτογραφίες δολοφονημένων παιδιών. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, έστω και με την πίεση της απόλυτης ένδειας μπορούσε να φτάσει σε αυτό το σημείο. Οι περισσότεροι θεώρησαν ότι δεν έχει σώας τας φρένας.
Ο ίδιος εξηγούσε στους πάντες ότι έφτασε στο έγκλημα από υπερβολική αγάπη στα παιδιά του. Δηλώνει μετανιωμένος που δεν σκότωσε και τα υπόλοιπα, ενώ βεβαίωνε ότι ήθελε να αυτοκτονήσει, αλλά το περιστροφο αποδείχτηκε ελαττωματικό στην περίπτωση της Θεώνης και δεν το επιχείρησε.
Οι γιατροί έκαναν λόγο για μια πάθηση που λέγεται «εκλογικευμένη παραφροσύνη» που την περιέλαβαν και στο παραπεμπτικό βούλευμα.
Λίγους μήνες αργότερα έγινε η δίκη του. Εκεί ακούστηκαν πολλά. Ότι δεν ζούσε σε απόλυτη ένδεια, όπως υποστήριζε. Η πεθερά του είχε πουλήσει ένα χωράφι για να βοηθήσει την οικογένεια, υπήρχε ένας πλούσιος αδελφός στην Κωνσταντινούπολη που έστελνε τακτικά χρήματα. ΄Αρα ήταν σε καλύτερη κατάσταση από πολλούς άλλους. Αυτές οι μαρτυρίες τελικά αντί να επιβαρύνουν τη θέση του ενίσχυσαν την άποψη που διατύπωσαν και γιατροί για νευρολογικές διαταραχές. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση και στη συνεχεια αφέθηκε ελεύθερος!
