Ο μήνας Δεκέμβριος σηματοδοτεί για την Ελληνορθόδοξη συνείδηση του λαού μας,την φωτεινή εκείνη περίοδο που κορυφώνεται στον εορταστικό κύκλο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Όμως στο συλλογικό μας ασυνείδητο ο Δεκέμβρης βαραίνει δυσανάλογα και σε οξεία αντίθεση με το γιορτινό κλίμα των ημερών, λόγω του τρικυμιώδους ιστορικού μας βίου ως έθνος και των τραγικών γεγονότων που έλαβαν χώρα πριν 75 χρόνια.
Δείτε επίσης: Η ξεχασμένη εξέγερση των επιστράτων
Ήταν τότε που ενώ όλοι οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου πάλευαν να κλείσουν τις πληγές τους από την λαίλαπα του Β’ Παγκόσμιου πολέμου και να σταθούν όρθιοι μέσα στα ερείπια, ο λαός μας έμπαινε σε έναν νέο κύκλο αίματος και καταστροφής πολύ μεγαλύτερης από αυτής του πολέμου.
Κύριοι υπεύθυνοι και ηθικοί αυτουργοί υπήρξαν οι απαρτίζοντες την κομμουνιστική παρασυναγωγή, που πατώντας στην ιστορική περιπέτεια και τραγωδία της Κατοχής της χώρας μας από τον Άξονα και με πρόσχημα την Εθνική Αντίσταση στον κατακτητή αλλά και την κοινωνική απελευθέρωση, προσπάθησαν να ρίξουν το Έθνος στην πιο βαθιά και σκοτεινή φυλακή της ιστορίας, κατά το προφητικό ρηθέν του Ιωάννη Μετάξα, εγκλωβίζοντας παράλληλα πλατιά στρώματα του πληθυσμού στη μετωπική οργάνωση του ΕΑΜ και στον αντάρτικο στρατό του ΕΛΑΣ που λειτουργούσε ως προβατόσχημος λύκος του σταλινικού ολοκληρωτισμού.
Προηγήθηκε των «Δεκεμβριανών» η αποχώρηση των ΕΑΜικων υπουργών από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπάνδρεου, πρώτο μέλημά της οποίας ήταν η αποστράτευση όλων των αντιστασιακών οργανώσεων με σκοπό την δημιουργία Εθνικού Στρατού.
Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος ο οποίος ξεσκέπασε τις βαθύτερες προθέσεις και τους σκοτεινούς σχεδιασμούς των κομμουνιστών για ένοπλη κατάληψη της εξουσίας.
Έτσι μετά το προβοκατόρικο συλλαλητήριο του ΕΑΜ, ΕΛΑΣίτικα αντάρτικα τμήματα άρχισαν να συρρέουν στην σχεδόν απροστάτευτη πρωτεύουσα και να χτυπούν τα αστυνομικά τμήματα, ενώ η περίφημη ΟΠΛΑ ως οργάνωση δολοφόνων του κοινού ποινικού δικαίου άρχισε προγραφές κι εκκαθαρίσεις «αντιφρονούντων» πολιτών.
Σε πρώτη φάση οι στασιαστές κομμουνιστές κυριαρχούν στις περισσότερες περιοχές της πολύπαθης πρωτεύουσας, προκαλώντας ένα όργιο αίματος εις βάρος αθώων πολιτών, ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση περιορίζεται σε λίγα τετράγωνα γύρω από την πλατεία Συντάγματος και τα ανάκτορα.
Κύριο στήριγμα των Εθνικών δυνάμεων και ουσιαστικό προπύργιο της Ελληνικής Ελευθερίας, αναδεικνύεται το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη όπου μια χούφτα αποφασισμένων ανδρών με ελάχιστα μέσα αλλά με πλεόνασμα Εθνικού φρονήματος και αισθήματος ευθύνης έναντι της ιστορίας, υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του Συνταγματάρχη Γεωργίου Σαμουήλ, έδωσαν, για εννιά ημέρες, από την 6η έως και την 15η Δεκεμβρίου, την “κύρια” μάχη των Αθηνών κερδίζοντας τον πολύτιμο χρόνο μέχρι την άφιξη των Βρετανικών φίλιων δυνάμεων και ουσιαστικά ανακόπτοντας την κατάληψη των τελευταίων στηριγμάτων της Εθνικής Κυβέρνησης.
Το Σύνταγμα Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη έχει και πρέπει να έχει στην νεοελληνική συνείδηση την θέση νέων Θερμοπυλών έναντι του πλέον σκοτεινού ολοκληρωτισμού της Ιστορίας που ήθελε να μεταβάλλει την χώρα σε ένα κουτσουρεμένο σοβιετικό προτεκτοράτο βαλκανικού τύπου υπό Βουλγαρική κηδεμονία,με έκταση μέχρι των Όλυμπο και πληθυσμό μειωμένο κατά τα 2/3 από τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες.
Σήμερα που οι πολιτικές της Ευρωσοβιετίας και του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών καταπνίγουν την Εθνική μας Ανεξαρτησία και αυτοτέλεια επιβάλλοντας ένα νέο τύπο ολοκληρωτικού δικαιωματισμού κατά των Εθνών και της ελευθερίας τους, πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε στην συνείδηση μας το ανδρείο εκείνο φρόνημα των μαχητών του Μακρυγιάννη που πρόταξαν στήθη έναντι της βαρβαρότητας υπερασπιζόμενοι το αιώνιο αγαθό της ελευθερίας των Ελλήνων, πολεμώντας λυσσαλέα τους εχθρούς του Έθνους και πέφτοντας ηρωικά «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».
