Στις μέρες μας… το έχουμε του χεριού μας. Για κάποιους μάλιστα είναι απαραίτητο όχι μόνο για τη δουλειά τους, αλλά και την ψυχαγωγία τους. Το βίντεο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς είτε είμαστε σε διακοπές, είτε στο σπίτι.
Και δεν αναφερόμαστε φυσικά στους επαγγελματίες του είδους, τους (τις) influencer, αλλά όλους εμάς που πατάμε το κόκκινο κουμπάκι στο κινητό και καταγράφουμε ό,τι μας αρέσει.
Στη γενιά του tik tok μπορεί να επικρατεί η εντύπωση ότι το βίντεο γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο ή προηγήθηκε της τυπογραφίας και του αεροπλάνου.
Φυσικά και δεν είναι έτσι. Στο όχι και τόσο μακρινό 1969 το βίντεο ήταν άγνωστο τουλάχιστον στην Ελλάδα και περιζήτητο στον υπόλοιποι ανεπτυγμένο κόσμο. Οι τηλεοπτικές εκπομπές έβγαιναν ζωντανές, ενώ ελληνικά σήριαλ δεν υπήρχαν. Έπρεπε να γυριστούν σε φιλμ που ήταν ακριβό. Και το βασικότερο δεν μπορούσε να επαναχρησιμοποιθεί.
Στο εξωτερικό τα μεγάλα τηλεοπτικά στούντιο επέμεναν στο φιλμ, καλής ποιότητας, για να μπορέσουν να εξάγουν τις παραγωγές τους σε όλο τον κόσμο.
Τον Μάιο του 1969 το περιοδικό «Επίκαιρα» μας είχε… προειδοποιήσει για αυτό που έρχεται…
Και πριν περάσει ένας μήνας, στις 16 Ιουνίου 1969, το βίντεο μπήκε στη ζωή της ελληνικής τηλεόρασης που βρισκόταν μόλις στον τρίτο χρόνο λειτουργίας της.
Ο Νίκος Μαστοράκης είχε φέρει από τις ΗΠΑ ένα από τα πρώτα οικιακά βίντεο για να το δοκιμάσει στην τηλεόραση.
Η πρώτη εκπομπή που βιντεοσκόπησε ήταν το «Αλάτι και Πιπέρι» του Φρέντυ Γερμανού. Ο δημοσιογράφος έπρεπε να… πεταχτεί μέχρι τις Μπαχάμες για να πάρει συνέντευξη από τον Ρότζερ Μουρ, τον δημοφιλή «Άγιο» που έπαιζε την ίδια ώρα στο… αντίπαλο κανάλι το ΕΙΡ.
Διαβάζουμε στην «Απογευματινή» της 14ης Ιουνίου τη μεγάλη είδηση, ότι το βίντεο μπαίνει στη ζωή μας.
Και για του λόγου το αληθές από την ίδια εφημερίδα, από το τηλεοπτικό πρόγραμμα της ημέρας διασώθηκε το θεματολόγιο της πρώτης βιντεοσκοπημένης εκπομπής στην ελληνική τηλεόραση.
Στα δύο χρόνια άρχισαν και οι πρώτες διαφημίσεις για τα οικιακά βίντεο που πάντως ήταν πανάκριβα. Οι εισαγωγείς τα πουλούσαν μαζί με την επίσης πανάκριβη μηχανή λήψεως. Η απλή αντιγραφή από την τηλεόραση δεν είχε καθιερωθεί ακόμα.
Το ερασιτεχνικό βίντεο του Νίκου Μαστοράκη δεν χρησιμοποιήθηκε πολύ καιρό. Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο έγιναν στο Φάληρο οι Πανευρωπαϊκοί Αγώνες Στίβου, η ΕΡΤ αγόρασε από την ιταλική RAI με χρήματα του ΣΕΓΑΣ τρία VAN εξωτερικών μεταδόσεων που είχαν ενσωματωμένα επαγγελματικά μηχανήματα εγγραφής εικόνας κυρίως για τα Ριπλέι. Κάτι αντίστοιχο έκανε και η ΥΕΝΕΔ με ένα συνεργείο από την Αγγλία. Σιγά σιγά το βίντεο έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της τηλεοπτικής καθημερινότητας.
Κι επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα οι πρώτες εκπομπές γυρισμένες σε βίντεο ήταν απογοητευτικές. Πολλά τα τεχνικά προβλήματα με αποσυντονισμούς εικόνας. Όταν, αργότερα, οι τεχνικοί, έμαθαν να χειρίζονται τα μηχανήματα τα τεχνικά προβλήματα παρέμειναν. Είχαν αφετηρία την παρατεταμένη χρήση των βιντεοταινιών. Γράφονταν και ξαναγράφονταν ξεπερνώντας κατά πολύ το όριο που είχαν θέσει οι κατασκευαστές.
Παράλληλα όλα τα σήριαλ για λόγους οικονομίας γυρίζονταν σε βίντεο, ενώ στο εξωτερικό οι παραγωγοί επέμεναν στο φιλμ που είχε καλύτερη απόδοση. Έτσι χάθηκαν όλες οι πρώτες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης που έγραψαν ιστορία. Μαζί και όλα τα μεγάλα γεγονότα, πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά που είχαν την ατυχία να γυριστούν σε αυτή τη μορφή.
