Το «έτσι είναι, εάν έτσι νομίζετε» δεν είναι μόνο έργο του Λουίτζι Πιραντέλο. Αποτελεί και πεποίθηση πολλών υπευθύνων της ενημέρωσης για τον τρόπο παρουσίασης ενός γεγονός που βρίσκει απήχηση στην κοινή γνώμη.
Σήμερα έχουμε τα τηλεδικαστήρια, παλαιότερα που δεν υπήρχε τηλεόραση την… ανάγκη αυτή την κάλυπτε ο Τύπος.
Η υπόθεση της δολοφονίας του εργολάβου Δημήτρη Αθανασόπουλο δεν έγινε μόνο πρωτοσέλιδο. Έγινε και… σήριαλ μέσα από τις στήλες των εφημερίδων. Εδώ μπορείτε να διαβάστε όλες τις λεπτομέρειες της ιστορίας.
Πέρα από το προσκήνιο, τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Την αποκάλυψε πολλά χρόνια αργότερα, ο κορυφαίος αστυνομικός ρεπόρτερ της εποχής εκείνης, ο Σπύρος Λεωτσάκος που με αρκετή δόση αυτοκριτικής έγραψε για πως διαμορφώθηκε το κλίμα σε βάρος των γυναικών, της Φούλας συζύγου του θύματος και της Άρτεμης, της μητέρας της.
Με μεγάλη χρονική απόσταση από τα γεγονότα δίνει την εικόνα έτσι όπως την έζησε μέσα από δύο μεγάλες εφημερίδες που εργαζόταν, την «Καθημερινή» και το «Έθνος».
Το αποκάλυψε στο περιοδικό «Αστυνομικά Χρονικά» όταν για μήνες (το περιοδικό ήταν μηνιαία έκδοση της Αστυνομίας« δημοσίευε γνωστά και άγνωστα περιστατικά της υπόθεσης.
Γράφει λοιπόν ο Λεωτσάκος:
«Μα για το ξεσήκωμα αυτό της κοινής γνώμης ή μάλλον το αναστάτωμα του Πανελληνίου, σε σημείο που συχνά να απειληθεί και λιντσάρισμα των κατηγορουμένων, ήταν υπεύθυνη πρώτα – πρώτα η «βιασύνη» και η ασύγγνωστη επιπολαιότης, ενός πραγματικά μεγάλου επιστήμονα που είχε δυστυχώς πολλές φορές περίεργες εξάρσεις και τη νοοτροπία, τις παρορμοίσεις ενός εφήβου, ώστε να κάνει φοβερές και ασύγγνωστες σε έναν ιατροδικαστή, σε ένα σοβαρό επιστήμονα, γκάφες και ύστερα ο κίτρινος τύπος, οι λαϊκές εφημερίδες της εποχής που παρασύρθηκαν από τις πρώτες βιαστικές εντυπώσεις του ανωτέρω παγκοσμίου φήμης καθηγητού του Πανεπιστημίου, που επωφελήθηκαν από τις μακάβριες και επιφανειακές λεπτομέρειες πράξεων μεταθανάτιων των φονέων που ήθελαν καλά και σώνει να απαλλαγούν του πτώματος του θύματος και εκμεταλλευθήκανε από κυκλοφοριακής απόψεως το έγκλημα του Χαροκόπου με το να αποκρύπτουν την πραγματική αλήθεια απάνω στις αφορμές μα και στις λεπτομέρειες ενός φόνου που δεν ήταν παρά ένα κοινό κοινωνικό δράμα, με αρκετή σαπίλα και βρωμιά. Και έτσι, για να διατηρήσουν την κολοσσιαία κυκλοφορία που είχαν πάρει εκείνες τις μέρες οι λαϊκές εφημερίδες, παρέσυραν σε τέτοιο σημείο τον κοσμάκη και αυτούς τους δικαστές και ενόρκους της εποχής, ώστε να καταδικαστούν εις την εσχάτην των ποινών για ηθική αυτουργία εις δολοφονίαν ή πεθερά και η γυναίκα του Αθανασόπουλου, η Άρτεμις Κάστρου και η Φούλα Αθανασοπούλου. Και να χρειασθούν αγώνες και αγώνες επιφανών δικαστών και μερικών δημοσιογράφων, οι οποίοι είχαν κατορθώσει να μπουν ολοκληρωτικά μέσα στο δράμα και να αποτρέψουν την εκτέλεση της αποσφάσεως των ενόρκων του Κακουργιοδικείου Αθηνών που είχε εκδοθεί πεπλανημένα υπό την πίεση της κοινής γνώμης και των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας των όχλων του πεζοδρομίου που είχε κινητοποιήσει η πολιτική αγωγή».
Ο έμπειρος αστυνομικός συντάκτης με τις τόσες επιτυχίες γράφει το αυτονόητο. Ότι δηλαδή… «το έγκλημα του Χαροκόπου δεν ήταν παρά μια καθαρή, ολοκάθαρη συζυγοκτονία με τόσα στην πραγματικότητα δικαιολογητικά και ελαφρυντικά, ώστε μητέρα και κόρη αν μετά τον φόνο έβγαιναν και βροντοφωνούσαν το τι έγινε και το πως και γιατί σκοτώθηκε ο Αθανασόπουλος, οι κατηγορούμενοι, και προ πάντων η πεθερά Άρτεμις Κάστρου και η γυναίκα, η Φούλα, όχι μόνο δεν θα καταδικάζοναν και μάλιστα στην εσχάτη των ποινών αλλά, με την νοοτροπία της τότε εποχής, θα αθωωνόντουσαν υπό τα χειροκροτήματα του ακροατηρίου εκείνου το οποίον εκείνη την εποχή είχε χειροκροτήσει την απόφαση μετά την ανεπανόρθωτή ποινή, που τις έστελνε στο εκτελεστικό απόσπασμα».
Και συνεχίζει ο αστυνομικός συντάκτης που έζησε, έγραψε και προσπάθησε να… διορθώσει στη συνέχεια τις υπερβολές που δημιούργησαν το βαρύ κλίμα σε βάρος των δραστών:
«Μερικοί αστυνομικοί συντάκτες, μεταξύ των οποίων και ο υποφαινόμενος, δεν μπόρεσαν να διακηρύξουν την αλήθεια που θα παράβλεπε τα οικονομικά συμφέροντα των εφημερίδων τους οι οποίες είχαν θησαυρίσει με την εκμετάλλευση διεστραμμένων γεγονότων που κολάκευσαν την νοσηρή και διαστρεμμένη νοοτροπία της κοινής γνώμης. Οι αστυνομικοί συντάκτες άθελά μας είχαμε κάνει ένα κακό. Είχαμε δημιουργήσει ένα ρεύμα εναντίον των κατηγορουμένων και ήταν απολύτως αδύνατον πλέον να πάμε εναντίον του ρεύματος και να διακηρύξουμε την πραγματική αλήθεια για να επαναφέρουμε στην ευθείαν οδό την πλανηθείσαν κοινή γνώμη. Δεν είχαμε τα μέσα στις εφημερίδες οι οποίες μας πλήρωναν για να γράφουμε, όχι όπως ήταν η πραγματική αλήθεια, αλλά όπως θέλανε εκείνες, όπως ήθελε το αναγνωστικό τους κοινό.
»Μετά όμως την έκδοση της άδικης εκείνης δικαστικής αποφάσεως που βγήκε τον άλλο χρόνο για να στείλει τις ένοχες του φόνου γυναίκες, μάνα και κόρη, στο απόσπασμα, οι αστυνομικοί συντάκτες προσπαθήσαμε να επανορθώσουμε το κακό που έγινε απέναντι του δικαίου και την αλήθειας και να αποτέψουμε τη θανατική εκτέλεση της Άρτεμης και της Φούλας, η οποία θα αποτελούσε άλλο ένα έγκλημα απείρως και χειρότερο του πρώτου. Όλοι ενωθήκαμε με τους συνηγόρους των κατηγορουμένων και υπό την ηγεσία του αειμνήστου ποινικολόγου και καθηγητή της Ποινικής Δικονομίας Κωστή Τσουκαλά που δεν ήταν αυτός συνήγορος, αλλά ως δικαστικός και ως άνθρωπος είχε εξαναστεί κατά της αδίκου αποφάσεως του Κακουργιοδικείου, και ύστερα από αγώνες κατορθώσαμε να μην εκτελεστεί η θανατική ποινή και μετά διαφόρους μετριασμούς της ποινής να βγει η Φούλα Αθανασοπούλου από τη φυλακή. Γιατί οι συγκατηγορούμενοί και συγκατάδικοί της, δηλαδή η μητέρα της Άρτεμις, ο ανιψιός της Μοσκιός και η μέχρι αυτοθυσίας υπηρέτρια πέθαναν κατά τη διάρκεια της φυλακίσεώς τους…»
Διαβάσαμε πριν γράψουμε:
Άγγελος Μενδρινός: Εγκλήματα, δολοφονίες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, σελ. 81-113
Τάσος Κοντογιαννίδης: Το έγκλημα στου Χαροκόπου.
Εφημερίδες: Αθηναϊκά Νέα, Ακρόπολις, Βραδυνή, Ελεύθερον Βήμα, Ελεύθερος Άνθρωπος, Ελληνική, Ημερήσιος Τύπος, Καθημερινή, Πρωΐα.
Περιοδικά: Εξπρές, Αστυνομικά Χρονικά, Ιστορία Εικονογραφημένη
