Είναι ένα μικρό, πολύ μικρό, νησάκι με απίστευτα μεγάλη δημοσιότητα. Τέτοια μέρα το 1963 ο Σκορπιός πέρασε στην ιδιοκτησία του Αριστοτέλη Ωνάση και θα γινόταν εξίσου διάσημο με τον ιδιοκτήτη του.
Μόνο που ενώ ξέρουμε τον ιδιοκτήτη, τουλάχιστον τον τότε, δεν ξέρουμε τίποτα για τον πωλητή και τους προηγούμενους ιδιοκτήτες.
Ο Σκορπιός για αιώνες ήταν ιδιωτικό νησί. Ο παλαιότερος τίτλος ιδιοκτησίας ανήκει σε μια Βενετσιάνικη οικογένεια, του Αντόνιο Τριβιζιάν, το 1775. Αυτός είχε τα κτήματα που τα νοίκιαζε στους Λευκαδίτες που μάζευαν τις ελιές.
Το 1892 οι κληρονόμοι ενός άλλου Ιταλού, του Σεντίνι τον πουλάνε σε δύο πλούσιους Λευκαδίτες, τα αδέλφια Μαυροειδή που ήθελαν να τον δωρίσουν στην ανεψιά του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, την Μαρία Μουστοξύδη.
Ο απόγονός της, το 1938 είναι ο Θεοδόσης Μουστοξύδης ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα με τη Γαλλίδα σύζυγό του Νάνσι και επιλέγουν τον Σκορπιό ως μόνιμη κατοικία. Το 1941, στη διάρκεια της Κατοχής, ο Μουστοξύδης πουλά το νησί σε ιταλική εταιρεία. Εισπράττει 15 εκ. κατοχικές δραχμές κι έρχεται να απολαύσει την γλυκιά ζωή στην δοκιμαζόμενη από την πείνα και στερήσεις Αθήνα. Το 1943 με την κατάρρευση των Ιταλών καταφέρνει να ακυρωθεί η πώληση με βάση νόμο που εκδόθηκε για τις αγοροπωλησίες τον καιρό της κατοχής όταν Ιταλοί και Γερμανοί αγόραζαν… κοψοχρονιά περιουσίες συχνά με εκβιασμούς και απειλές. Ενώ ο Μουστοξύδης είχε πάρει καλά λεφτά, δεν ανήκε σε αυτή την κατηγορία τα κατάφερε να πάρει πίσω την ακίνητη περιουσία του. Παίρνει δάνειο από την Αγροτική Τράπεζα για να εκσυγχρονίσει τις καλλιέργειες με υποθήκη όλο το νησί.
Εκείνα τα χρόνια ο Σκορπιός είχε ελάχιστο νερό και οι Λευκαδίτες νοίκιαζαν χωράφια για να μαζέψουν τις ελιές. Ένας από τους ανθρώπους που ζούσαν από αυτό ήταν και ο Γιώργος Φίλιππας που κάποια στιγμή έφυγε για την Αμερική κι έκανε λεφτά. Δεμένος με τον τόπο του διάβασε ότι ο Σκορπιός θα χωριστεί σε 14 οικόπεδα και θα πουληθεί. Σπεύδει και τα αγοράζει όλα, πληρώνει και την υποθήκη και στις 15 Οκτωβρίου 1953 είναι πια ο νέος ιδιοκτήτης.
Γνωστός στη Λευκάδα ο Φίλιππας, τον φώναζαν «Τρούμαν» από το όνομα του Αμερικανού προέδρου που με το περιβόητο δόγμα που έφερε το όνομά του προσέφερε βοήθεια στις Ευρωπαϊκές χώρες.
Με τον «Τρούμαν» ο Ωνάσης εκείνη τη μέρα έκλεισε τη συμφωνία στο Σικάγο για τον Σκορπιό κι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι λίγο πιο πέρα, την Σπάρτη. Τα συμβόλαια κατατέθηκαν μια εβδομάδα αργότερα. Οι δυο τους δεν ήταν άγνωστοι. Αυτοδημιούργητοι είχαν συνεργαστεί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Φίλιππας – Τρούμαν έφτιαχνε κονσέρβες για τον αμερικανικό στρατό κι ο Ωνάσης τις μετέφερε με τα πλοία του. Ο πωλητής πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, ήταν παντρεμένος, αλλά δεν είχε αποκτήσει παιδιά.
Ο Ωνάσης, μπορεί να ήταν διάσημος, αλλά η είδηση πέρασε στα… ψιλά των εφημερίδων. Την εντοπίσαμε στο «Εμπρός», μονοστηλάκι στην τελευταία σελίδα.
Μόνο που ο Ωνάσης πέρα από τα χρήματα που έδωσε για τον Σκορπιό ανέλαβε και τη δέσμευση να δημιουργήσει μεγάλη τουριστική μονάδα στην απέναντι ακτή, τον Άγιο Γεώργιο που ήταν επιθυμία του προηγούμενου ιδιοκτήτη. Το «Έθνος» είχε σχετικό ρεπορτάζ από τις 17 Μαΐου του 1963.
Μόνο που ο Ωνάσης… ξέχασε την υπόσχεσή του και περιορίστηκε στο νησί που μόλις είχε αγοράσει. Αυτό προκάλεσε δικαστική διαμάχη του «Τρούμαν» με τον άλλοτε φίλο και συνεργάτη του μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα.
Έγραψε πάλι το «’Εθνος»
Δεν εντοπίσαμε άλλη είδηση που να αφορά τη διαμάχη. Για να μείνει τοπ νησί στον Ωνάση πιθανότατα θα έγινε εξωδικαστικός συμβιβασμός ή ο «Τρούμαν» έχασε τη δίκη.
Η είδηση της απόκτησης του Σκορπιού πανηγυρίστηκε από τον τοπικό τύπο. Απόδειξη τα Λευκαδίτικα Νέα…
Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ο Ωνάσης θα το έκανε κέντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Λογικό. Εκείνη την εποχή κυριαρχούσε στην επικαιρότητα η ταραγμένη επίσκεψη του Βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο, η πολιτική κρίση στην Αθήνα με την παραίτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την πρωθυπουργία, οι επερχόμενες εκλογές, οι διεργασίες στο χώρο του κέντρου και τόσα άλλα.
Επί των ημερών του Ωνάση το μικρό και άνυδρο νησί άλλαξε όψη. Δημιουργήθηκε μαρίνα για τη θαλαμηγό «Χριστίνα», χτίστηκε η κεντρική βίλα, το εκκλησάκι, ταβέρνα.
Μέσα στη βίλα υπήρχε η τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Ήθελε από εκεί να διευθύνει τις επιχειρήσεις του.
Ο Σκορπιός απέκτησε νερό, νέα φυτά ξεφύτρωναν σε κάθε γωνιά. Έγινε ένας παράδεισος που θα ήθελε ο καθένας για να ζήσει.
Μόνο που η μοίρα δεν στάθηκε καλή. Δέκα χρόνια μετά τη συμφωνία σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος, ο γιος του, η κόρη του Χριστίνα είχε τα δικά της προβλήματα.
Το 2013 η κληρονόμος των Ωνάση, η Αθηνά, αποφασίζει να πουλήσει τον Σκορπιό. Αγοραστής υπάρχει, αλλά υπάρχει και η διαθήκη του παππού της που βάζει εμπόδιο σε μια τέτοια μεταβίβαση.
Σύμφωνα με αυτήν:
«Ως προς τα νησίδας Σκορπιόν και Σπάρτη και τα επ’ αυτών κτίσματα εάν η θυγάτηρ μου και η σύζυγός μου το επιθυμούν δύνανται να τας διατηρήσουν προς ιδίαν αυτών χρήσιν εάν και εφόσον θα ηδύναντο να καλύπτουν εξ ιδίων αυτών χρημάτων τα ετήσια έξοδα συντηρήσεως αυτών ανερχόμενα εις το ποσόν των 100.000 δολαρίων περίπου. Άλλως ορίζω όπως δωρηθούν αύται εις την Ολυμπιακήν Αεροπορίαν προς χρήσιν των υπαλλήλων αυτής ως θερέτρου και ιδίως παιδικών κατασκηνώσεων υπό την επωνυμία «Δωρεά Αλέξανδρου Ωνάση».
»Εξαιρείται της δωρεάς ταύτης περιοχήν 30 στρεμμάτων γύρωθεν του εκεί υπάρχοντος παρεκκλησίου και τύμβου του υιού μου Αλέξανδρου Ωνάση διατηρουμένης ταύτης ως μνημείου. Η προαναφερθείσα δωρεά εις την Ολυμπιακήν Αεροπορίαν υπόκειται στον εξής όρον: θα προσφερθεί η νήσος Σκορπιός πρώτον και κατά προτίμησιν εις το Ελληνικό δημόσιον δια την χρήσιν θερέτρου του εκάστοτε αρχηγού του Ελληνικού Κράτους υπό τον όρο ότι το δημόσιο θα ανελάμβανε την συντήρησιν αυτού. Εάν το δημόσιον αποδεχθεί τη δωρεάν τότε η νησίς Σπάρτη θα δωρηθεί εις την Ολυμπιακή Αεροπορίαν δια να χρησιμοποιηθεί ως θέρετρον του προσωπικού και ιδίως ως θερινή παιδική στέγη των τέκνων των. Εάν το δημόσιο αρνηθή την αποδοχή δωρεάς του Σκορπιού τότε αμφότεραι αι νησίδες Σπάρτη και Σκορπιός θα περιέλθουν εις την κυριότητα της Ολυμπιακής Αεροπορίας».
Η επιθυμία του Ωνάση είναι σαφής. Εάν δεν θέλουν ή δεν μπορούν να συντηρήσουν το νησάκι τότε αυτό θα πήγαινε στο κράτος για να γίνει παραθεριστική κατοικία του εκάστοτε αρχηγού του Κράτους. Εάν το Δημόσιο δεν αποδεχόταν τη δωρεά, τότε θα πήγαινε στην Ολυμπιακή Αεροπορία.
Το θέμα είχε φθάσει στη Βουλή με επερώτηση του βουλευτή της ΝΔ Γιάννη Μιχελάκη προς τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα που απάντησε ότι σχετικά θα αποφάσιζε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.
Σε τέτοιες περιπτώσεις δουλειά αναλαμβάνουν οι δικηγόροι και αυτοί για να βγάλουν τα λεφτά τους βρίσκουν λύσεις. Η λύση στην περίπτωση αυτή λέγεται «μακροχρόνια μίσθωση». Το νησί δεν ανήκει στον Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, τον Ρώσο κροίσο, αλλά την έχει νοικιάσει για τόσα χρόνια που όσο ζει δεν θα τον ενοχλήσει κανείς. Τα 100 εκ, ευρώ που έδωσε, τυπικά, δεν είναι αγορά, αλλά το ενοίκιο.
