Για 24 ολόκληρα χρόνια ο «Γρηγόρης» περιπλανιόταν στους διαδρόμους της ελληνικής γραφειοκρατίας. Πάντα υπήρχε ένας γραφειοκράτης «Σταμάτης» που τον εμπόδιζε!
Το πρώτο φανάρι που ρύθμιζε την κυκλοφορία τοποθετήθηκε στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Πεσματζόγλου. Τοποθετήθηκε τον Ιούλιο του 1936 και στοίχισε πανάκριβα, 70.000 δρχ. Ήταν γερμανικής κατασκευής.
Ακολούθησαν και άλλα κατά μήκος της Σταδίου, αλλά κόστος ήταν και πάλι υψηλό.
Νέα προσπάθεια το 1954 με την πειραματική, και πάλι, εφαρμογή. Είχαν όμως ένα ελάττωμα. Ήθελαν έναν τροχονόμο – χειριστή! Διαβάζουμε στην εφημερίδα «Εμπρός» τον Απρίλιο του 1954.
Τα επόμενα χρόνια ο «Σταμάτης» και ο «Γρηγόρης» περιπλανήθηκαν στους δρόμους της ελληνικής γραφειοκρατίας μέχρι το 1960 όταν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι. Μαζί με την καθιέρωσή τους επήλθε μια σειρά επεμβάσεων με μονοδρομήσεις δρόμων, αλλαγή δρομολογίων των λεωφορείων. Κι επειδή όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει… κλήση στην προκειμένη περίπτωση. Δίπλα σε κάθε φανάρι υπήρχε κι ένας τροχονόμος για να κόβει κλήση σε εποχούμενους και πεζούς.
Οι υπεύθυνοι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης πρέπει να υπερβάλλαν εαυτόν καθώς όχι μόνο τα πρόστιμα ήταν τσουχτερά, έφταναν τις 500 δρχ., σχεδόν το 1/3 του μηνιαίου μισθού ενός εργαζόμενου, αλλά απαιτούσαν και την εφάπαξ καταβολή του.
Εάν ο παραβάτης δεν είχε τα χρήματα τον οδηγούσαν στο οικείο Αστυνομικό Τμήμα. Κι αν οι δικοί δεν του έφερναν τα χρήματα οδηγείτο στη φυλακή ως οφειλέτης του δημοσίου!
Άλλο που δεν ήθελαν οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες που με ρεπορτάζ κατέγραψαν τις αντιδράσεις χαρακτηρίζοντας τον Διοικητή της Τροχαίας που επέβλεπε την εφαρμογή των νέων μέτρων ως… ταμία του κράτους.
Από κοντά και οι γελοιογράφοι…
Λίγους μήνες αργότερα διαβάζουμε σε ρεπορτάζ της «Ελευθερίας» τα αποτελέσματα των νέων μέτρων. Το εντυπωσιακό είναι το πόσο στοίχισαν. Τα 7,5 εκ. δρχ. ήταν ποσό μεγάλο, πολύ μεγάλο τα χρόνια εκείνα που ο μέσος μισθός μόλις και ξεπερνούσε τις 3.000 δρχ το μήνα!
Στο τέλος Αυγούστου του 1960 ο «Σταμάτης» και ο «Γρηγόρης» ανέβηκαν και στη Θεσσαλονίκη όχι να δουν την Έκθεση, αλλά για να λύσουν τα δικά της κυκλοφοριακά προβλήτα
Ήδη από τις 20 Σεπτεμβρίου είχε αρχίσει η επίσημη λειτουργία των σηματοδοτών στην Αθήνα.
Εξήντα πέντε χρόνια μετά, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες ούτε οι πεζοί «πειθαρχούν» στον Σταμάτη και τον Γρηγόρη, ούτε οι οδηγοί στο κόκκινο, το πράσινο, αλλά και το κίτρινο στο οποίο αντί για φρένο πατάνε γκάζι για να… προλάβουν το φανάρι.
Και…. λίγη ιστορία για τα φανάρια
1. Το πρώτο φανάρι εγκαταστάθηκε στην Πλατεία Κοινοβουλίου στο Λονδίνο στις 10 Δεκεμβρίου 1868. Την αποτελούσαν δύο κινούμενοι βραχίονες. Λειτουργούσε με αέριο κι αυτό στάθηκε μοιραίο. Δύο μήνες μετά εξερράγη και σκότωσε τον αστυνομικό που το χειριζόταν.
2. Στο Σολτ Λέικ το 1912 ο επικεφαλής της τροχαίας Λέστερ Γουάιρ κατασκεύασε ένα ξύλινο κουτί. Είχε πράσινα και κόκκινα φώτα στις τέσσερις πλευρές του. Ήταν τοποθετημένο σε μια κολώνα ύψους τριών μέτρων.
3. Το πρώτο επίσημο ηλεκτρικό φανάρι εγκαταστάθηκε στο Κλίβελαντ στις 5 Αυγούστου 1914. Ένας αστυνομικός στην άκρη του δρόμου έλεγχε τα φανάρια γυρίζοντας τους διακόπτες.
4. Αστυνομικός από το Μίτσιγκαν, ο Ουίλαιμ Ποτς είναι ο άνθρωπος που σκέφτηκε το κίτρινο στους σηματοδότες. Ατυχώς, ως δημοτικός υπάλληλος δεν κατάφερε να κατοχυρώσει την ευρεσιτεχνία του.
