Σε μια άκρως αποκαλυπτική βόλτα προχώρησαν η Ελένη Ράντου και η Νίκη Λυμπεράκη! Η αγαπημένη ηθοποιός άνοιξε την καρδιά της την Κυριακή 15 Μαΐου στην εκπομπή «Πάμε μια βόλτα;», γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, εκεί όπου μεγάλωσε. Με εξομολογητική διάθεση, η Ελένη Ράντου μοιράστηκε άγνωστα περιστατικά από τα παιδικά της χρόνια και μίλησε για όλα, χωρίς φίλτρα, τόσο για τις σκοτεινές όσο και για τις φωτεινές στιγμές της ζωής της.
Οι δύο γυναίκες βρέθηκαν αρχικά σε εστιατόριο μαζί με τους κουμπάρους της ηθοποιού. Εκεί, η κουμπάρα της Ελένης Ράντου αναφέρθηκε στις λεπτομέρειες της πρώτης τους επαφής και της γνωριμίας τους, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Γνωριστήκαμε με την Ελένη όταν ήταν στα αρχικά της βήματα, κολλήσαμε, γίναμε φίλοι, αγαπηθήκαμε, γιατί εκτιμήσαμε πάρα πολά πράγματα πέρα του ταλέντου τους της Ελένης και του Βασίλη. Όταν η Ελένη έμεινε έγκυος και έκανε τη Νικολέτα, με πήρε τηλέφωνο και μου λέει “γέννησα και θέλω να σου πω κάτι, το παιδί δεν έχει τη μύτη”» είπε και ξέσπασαν σε γέλια.
Οι ρίζες από την Κρήτη και οι αναμνήσεις από τις εποχές που «μετρούσαν τη τελευταία δεκάρα»
Με αφορμή το ταξίδι της στην Κρήτη, η Ελένη Ράντου αναφέρθηκε στα Χανιά, το μέρος από το οποίο κατάγεται. Η ηθοποιός προχώρησε σε δηλώσεις σχετικά με τις ρίζες της και τη σύνδεσή της με την περιοχή, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Η ψυχή μου είναι κρητικιά, με την μεριά του πατέρα μου που ήταν από την Πάτρα δεν είχαμε καμία σχέση. Η μητέρα μου ήταν από τα Χανιά. Ερχόμουν εδώ όταν τελείωνε το σχολείο και έφευγα τον Οκτώβριο. Έχουν μπολιαστεί οι γεύσεις μου, έχει μπολιαστεί με έναν περίεργο τρόπο η ψυχή μου από αυτό τον τόπο. Η μητέρα μου παντρεύτηκε από έρωτα μεγάλο, με τον μπαμπά. Ο μπαμπάς μου υπηρέτησε εδώ, κλεφτήκανε πρακτικά. Τα σόγια δεν ήθελαν να παντρευτούν. Δεν ήταν συμβατή με τα όσα ήθελε η οικογένεια του μπαμπά, ήταν όλοι δικηγόροι στην Πάτρα. Ο μπαμπάς επειδή ερωτεύτηκε τη μαμά, τελείωσε Πανεπιστήμιο, το Πάντειο, και έπρεπε να βγει στην εργασία. Θυμάμαι εποχές να έχουμε μεγάλη άνεση και εποχές να μετράμε και τη τελευταία δεκάρα. Υπήρχε μία αίσθηση ότι δεν είμαστε ανώτεροι από κανέναν, αλλά ούτε και κατώτατοι από κανέναν» είπε για τα παιδικά της χρόνια.
Στο επόμενο πλάνο της εκπομπής, η κάμερα καταγράφει την επίσκεψη στα Εξάρχεια, την περιοχή που η ίδια έχει ξεχωρίσει και αγαπήσει.
«Εδώ η επαφή άρχισε λόγω της παραεκπαίδευσης, τα φροντιστήρια για να μπούμε στο Πανεπιστήμιο, αγάπησα πολύ τα Εξάρχεια γιατί ήταν αταξικά. Ήταν η πρώτη μου επαφή με έναν τέτοιο τρόπο. Ήταν μία φοιτητική εστία και αυτό ήταν πολύ αταξικό και μου άρεσε πάρα πολύ, εξισωνόμασταν όλοι, είχαμε όλοι τις ίδιες προοπτικές», ανέφερε χαρακτηριστικά η ηθοποιός.
Ο σχολικός εκφοβισμός στο Αιγάλεω και το «αγοροκόριτσο» που έκρυβε έναν μεγάλο φόβο
Στη συνέχεια της συζήτησης, η ηθοποιός αναφέρθηκε στο bullying που υπέστη σε μικρή ηλικία. Περιέγραψε τις εμπειρίες της από τα σχολικά χρόνια και εξήγησε πώς διαχειρίστηκε την κατάσταση, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Σαν φυσιογνωμία ήμουν αγοροκόριτσο, μέσα μου ήμουν ένα πάρα πολύ φοβισμένο παιδί. Μια φορά βγήκα σ’ αυτόν τον δρόμο να παίξω μήλα και έσπασα το χέρι μου, που ήμουν 14 χρονών περίπου. Φοβόμουν πάρα πολύ γιατί αισθανόμουν πολύ καλά μέσα και διαβάζοντας. Είχα και πολύ αστιγματισμό εκ γενετής και φορούσα κάτι φοβερά γυαλιά τότε και έτρωγα πάρα πολύ μπούλινγκ από όλα τα παιδιά. Πήγαιναν στο μπαλκόνι και μου φώναζαν… “γυαλάκια”, “μυωπία”. Το τι κοροϊδία δηλαδή, ντρεπόμουν να βγω έξω”. “Ο άνθρωπος είναι άγριο πλάσμα. Αλλά ποτέ δεν θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια σαν δυστυχισμένα. Τα θυμάμαι πολύ γλυκά, τους χρωστάω το ποια είμαι».
Η αγαπημένη πρωταγωνίστρια έκανε μια βόλτα με το αμάξι στους δρόμους της περιοχής Αιγάλεο, όπου μεγάλωσε και μας έδειξε, για πρώτη φορά, το μπαλκόνι του παλιού της σπιτιού: «Μία οικογένεια όλοι, δεν έχεις μία αίσθηση ότι είμαι σε εργατική συνοικία, επειδή ήμασταν όλοι το ίδιο. Σε αυτό το μπαλκόνι βγαίναμε με την αδερφή μου και βάζαμε βρακιά στο κεφάλι και όποιος ερχόταν βγάζαμε τα μαλλιά και κάναμε γκριμάτσες».
Οι τύψεις της μητρότητας και η καθημερινότητα της κόρης της
Μιλώντας για την κόρη της, είπε: «Πέρασα φάσεις ενοχής με την μητρότητα. Ότι το να πηγαίνω στη δουλειά ενοχικά, το να φεύγω από το σπίτι και το παιδί να κλαίει ενοχικά, το να νιώθω ενοχές γιατί η καθημερινότητα έχει μία διαφορετικότητα, δεν έχει τα ίδια ωράρια με τους συμμαθητές της. Ήταν τελείως διαφορετικό από την καθημερινότητα των άλλων παιδιών. Ότι μας αναγνώριζαν στο δρόμο, ότι δεν είχε προσωπικό χώρο αυτά την ζόριζαν πολύ. Προσπάθησα να βάλω μία ισορροπία, ότι αν είμαι εγώ ευτυχισμένη θα είναι και το παιδί ευτυχισμένο. Θέλει μία ισορροπία, είμαι και μάνα, είμαι και άνθρωπος δεν είμαι μόνο μάνα».
Δείτε επίσης:
- Ελένη Ράντου: «Βασανίζομαι όταν βλέπω τον εαυτό μου στην τηλεόραση»
- Ελένη Ράντου: «Ξεχνάμε να κάνουμε μία αγκαλιά τον εαυτό μας»
