Η Ελλάδα έχει βγει επίσημα από τα Μνημόνια από το 2018. Υποτίθεται ότι το δύσκολο διάστημα θα περνούσε, με το ΑΕΠ να έχει καταποντιστεί πάνω από 30%-35%, κάτι πρωτοφανές για ευρωπαϊκή χώρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πιάσαμε πάτο στο βαρέλι, μας έλεγαν και από τώρα υπάρχει μόνο η άνοδος.
- «Η θέση μας», εφημερίδα «κυριακάτικη δημοκρατία»
Ήδη έχουν περάσει έξι χρόνια χωρίς Μνημόνια και πάμε για το έβδομο, όμως το βιοτικό επίπεδο εξακολουθεί να κατρακυλάει. Η ανεργία μειώνεται πράγματι, αλλά οι πετσοκομμένοι μισθοί παραμένουν σε επίπεδα τρόικας. Σε συνδυασμό με τον πληθωρισμό από το 2021 και την ανεξέλεγκτη ακρίβεια μέχρι σήμερα, ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Ζορίζεται ολοένα περισσότερο, αντί να ανασαίνει πιο εύκολα.
Εξακολουθεί να βγάζει 900 και 1.000 ευρώ μισθό, όπως π.χ. το 2014 και το 2016, όμως το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί σε προ κρίσης επίπεδα και ακόμα υψηλότερα. Τα νοίκια δεν είναι πια στα 300 ευρώ, όπως το 2012, τα σούπερ μάρκετ και τα άλλα μαγαζιά δεν «σκοτώνουν» τις τιμές, όπως το 2015 των capital controls, μήπως και προσελκύσουν κάποιον πελάτη. Ακόμα και τα φάρμακα τραβούν πάλι την ανιούσα σαν να μην άλλαξε τίποτα.
Οι υποσχέσεις περί μεταρρυθμισμένης οικονομίας αποδείχθηκαν ένα σκόπιμο ψέμα. Οι μεταρρυθμίσεις και τα Ταμεία Ανάκαμψης δεν αφορούν τον απλό κόσμο, αλλά είναι το μέσο προστασίας -σε βαθμό ασυλίας- των τραπεζών, των πολυεθνικών τροφίμων και των αρπακτικών δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.
Τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, η Ελλάδα ήταν ακόμα μια φτωχή χώρα που προσπαθούσε να ξεπεράσει τις πληγές από τον Β’ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο. Υπήρχε, όμως, ένα κλίμα αισιοδοξίας ότι θα τα καταφέρουμε, ότι θα έρθουν καλύτερες ημέρες. Και αυτό συνέβη από τη δεκαετία του 1970 και μετά.
Τώρα, αυτό το κλίμα δεν υπάρχει. Η εμπειρία των Μνημονίων έχει αφήσει πίσω της δύο Ελλάδες που δεν θα ξανασυναντηθούν. Από τη μια, τα συντρίμμια της μεσαίας τάξης που έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να ξανασηκώσει μπόι. Από την άλλη, μια ελίτ που μοιράζεται τον αρπαγμένο πλούτο.
Ο απλός κόσμος μπορεί να «κοροϊδεύει» τέτοιες ημέρες τα ασφυκτικά περιθώριά του για παραπανίσια έξοδα, με 48 ώρες απόδρασης από τα αστικά κέντρα ή με κάποιο αχρείαστο δωράκι, αλλά γνωρίζει πως δεν γλιτώνει από την πρέσα της υπερφορολόγησης, των χαμηλών μισθών, της κλοπής μέσω της ακρίβειας, του κόστους ζωής επιπέδου Ελβετίας.
Το πολιτικό σκηνικό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, δεν αφήνει μεγάλη αισιοδοξία ότι μπορεί να εφαρμοστεί σύντομα μια πιο φιλολαϊκή πολιτική, που θα δώσει βάρος στην -έστω μερική, αλλά δίκαιη- επιστροφή όσων έχουν αφαιρεθεί βίαια από τη μεσαία τάξη από το 2010.
Σε λίγα 24ωρα φεύγει μια δύσκολη χρονιά και έρχεται μια ακόμα δυσκολότερη, η 15η μετά το πρώτο Μνημόνιο του 2010.
Αν κάτι μπορεί να αλλάξει αυτό το καταθλιπτικό σκηνικό που έχουν διαμορφώσει άλλοι για τις ζωές μας είναι ότι ο Έλληνας ναι μεν ξέρει να υπομένει (ίσως και παραπάνω απ’ όσο πρέπει) στα δύσκολα, αλλά είναι και φύσει αισιόδοξος και ευρηματικός.
Τα δύο τελευταία στοιχεία είναι που τον βοηθούν πάντα, ιστορικά, να βρίσκει τις λύσεις, έστω αργά, ώστε να ξεγλιστράει από τα αδιέξοδα. Με τον δικό του τρόπο.
Ας αφησουν κατι εμμονιμοι πολιτικοι τις φανφαρες με τις γελοιες αριστεριλες κι ας ξεκινησουν ολοι μαζι το 2025 ανενδοτο πατριωτικο αγωνα για την ανακτηση της δικαιοσυνης και της δημοκρατιας στη Χωρα μας.
Αντι να ομιλουν για αριστεριλες και αλλες τετοιες φαιδροτητες ας ξεκινησουν τις μηνυσεις κατα των ολεθριων κυβερνησεων που ανετρεψαν δημοψηφισματα, συρθηκαν και υπεγραψαν σαν σκυλια Μνημονια και Πρεσπες και παρεδωσαν τη φορολογικη διοικηση και τις τραπεζες υπο τον ελεγχο του καρτελ των Βρυξελλων.
Με τον τροπο αυτο, οι τωρινοι μεσιτες που κυβερνουν θα λουφαξουν και δε θα τολμησουν να απεμπολησουν χιλιοστο ελευθερης ελλαδας γιατι θα ξερουν οτι ο πελεκυς θα ειναι βαρυς επανω στα κεφαλια τους.
Τα υπολοιπα μετα ειναι ευκολα.