Πρωτοποριακές επαναχρησιμοποιούμενες μάσκες σχεδίασε και κατασκεύασε με τη μέθοδο της νανοτεχνολογίας ο γενικός χειρουργός Πέτρος Μπαγγέας, σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τους συναδέλφους του και το νοσηλευτικό προσωπικό, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης με τον κορωνοϊό.
Την ώρα που οι ελλείψεις του απαραίτητου εξοπλισμού στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας αφήνουν γιατρούς και νοσηλευτές απροστάτευτους, ο γενικός χειρουργός επιστράτευσε τις γνώσεις του και τεχνολογίες αιχμής προκειμένου να δημιουργήσει μάσκες που όχι μόνο προσφέρουν υψηλή προστασία, αλλά μπορούν και να χρησιμοποιηθούν ξανά. «Στόχος μου είναι η κατασκευή ειδών προστασίας (μάσκες – γυαλιά) πολλαπλών χρήσεων με αντιμικροβιακές και αντιιικές ιδιότητες» εξηγεί.
Όντας κάτοχος μεταπτυχιακού στις Νανοεπιστήμες από το Φυσικό του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατόρθωσε να δημιουργήσει τη μάσκα «PROtair33», η εκτύπωση της οποίας έγινε σε συνεργασία με εταιρία στη συμπρωτεύουσα. Όπως επισημαίνει ο κ. Μπαγγέας, ο βαθμός προστασίας που προσφέρει η πρωτοποριακή αυτή μάσκα είναι κατά πολύ μεγαλύτερος συγκριτικά με μια απλή μάσκα, ενώ το σημαντικό προτέρημα του υλικού κατασκευής της είναι ότι προσφέρει μια επιφάνεια εχθρική στην προσκόλληση μικροβίων και ιών.
Δυο και τρεις εκτυπωτές σε κάθε νοσοκομείο
Η μάσκα, στην πλήρη εκδοχή της με τη νανοεπίστρωση, προσφέρει ιδιότητες που απευθύνονται σε προσωπικό νοσοκομείου και όχι για απλή χρήση, σύμφωνα με τον κ. Μπαγγέα. «Η απλή, μη επιστρωμένη μάσκα μπορεί να χρησιμοποιηθεί μαζικά από τον οποιονδήποτε» διευκρινίζει σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ.
«Κάθε νοσοκομείο έχει τη δυνατότητα πλέον να έχει δυο τρεις εκτυπωτές και να παράγει μάσκες και είδη προστασίας που θα καλύπτουν τις ανάγκες του, στο πλαίσιο φιλοσοφίας τύπου do it yourself» αναφέρει ο γενικός χειρουργός, τονίζοντας ότι το κόστος δεν ξεπερνά αυτό μιας αντίστοιχης συμβατικής μάσκας, και προσθέτει: «Το όφελος από τις ιδιότητες της μάσκας και από το γεγονός ότι είναι επαναχρησιμοποιούμενη είναι πολλαπλάσιο».
Ο Πέτρος Μπαγγέας εργάζεται σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου βιώνει την αγωνία γιατρών και ασθενών και παραδέχεται περιγράφοντας «τον φόβο για τον αόρατο κίνδυνο που πλέον φαίνεται πως ελλοχεύει παντού» ότι πλέον «γίναμε πρωταγωνιστές επιστημονικής ταινίας».
