Σαν χθες είναι που τον είχαμε κοντά μας. Να περπατάει ανάλαφρα σκυφτός, μ’ εκείνο το δειλό αλλά πονηρό χαμόγελο. Να μιλάει για το σινεμά, για τα σύννεφα που δεν γερνάνε, για τις γυναίκες που κουβαλούν μυστικά, για τα βουνά της Αρκαδίας που μυρίζουν ιστορίες. Σαν χθες είναι που γύριζε τις ταινίες του όχι για να προκαλέσει, ούτε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αγαπηθεί — όπως αγαπιέται ένα παλιό τραγούδι σε πανηγύρι.
- Από τον Πέτρο Κατσάκο
Ο Σταύρος Τσιώλης έφυγε σαν σήμερα, 23 Ιουλίου του 2019. Μα δεν έφυγε. Μας κοιτάζει ακόμη κάτω από μια χουρμαδιά, να γελάει πίσω από τις ατάκες των ηρώων του, να ψιθυρίζει στις σκιές των χωριών, εκεί που περπάτησαν κάποτε οι “Ακατανίκητοι Εραστές” του.
Ο ποιητής του καθημερινού και του λιτού
Ήταν λαϊκός ποιητής του κινηματογράφου. Ένας δημιουργός που δεν τον ενδιέφερε η ευρωπαϊκή σκηνή, ούτε τα βραβεία. Ούτε το φως των προβολέων. Του αρκούσε η λάμψη ενός φαναριού σε βουνίσιο μονοπάτι.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο rosa.gr
