Δέκα χρόνια μετά τις αιματηρές επιθέσεις της 22ας Μαρτίου 2016, οι Βρυξέλλες θυμούνται τα 32 θύματα και τους 340 τραυματίες που άφησαν πίσω τους οι βομβιστές του Ισλαμικού Κράτους. Η Ευρώπη, ωστόσο, δείχνει να μην έχει αποτιμήσει το τίμημα, συνεχίζοντας να αφήνει ανοιχτές τις πύλες για την είσοδο χιλιάδων ισλαμιστών στο έδαφός της, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο ή πολιτική βούληση.
Ten years ago today, March 22, 2016, Belgium suffered its deadliest terrorist attack in modern history, with 32 people murdered and 340 wounded.
ISIS terrorists hit Brussels Airport and the subway system.
At 7:58 AM, 2 suicide bombers blew themselves up detonated in the… pic.twitter.com/rB4FYpzOUV
— Visegrád 24 (@visegrad24) March 22, 2026
Ο απολογισμός της τζιχαντιστικής επίθεσης
Στις 7:58 π.μ. εκείνης της ημέρας, δύο βομβιστές αυτοκτονίας πυροδότησαν τα εκρηκτικά τους στον χώρο αναχωρήσεων του αεροδρομίου Zaventem. Ήταν οι Ιμπραχίμ Ελ Μπακραουί και Νατζίμ Λααχράουι. Ένας τρίτος, ο Μοχάμεντ Αμπρινί, δεν τόλμησε να ολοκληρώσει την αποστολή του και εγκατέλειψε το σημείο.
Μία ώρα αργότερα, ένας τέταρτος βομβιστής, ο Χαλίντ Ελ Μπακραουί, πυροδότησε τον μηχανισμό του σε συρμό του μετρό στο σταθμό Μάλμπεεκ.
Ακόμα ένας τζιχαντιστής, ο Ουσάμα Κραγέμ, από το διαβόητο γκέτο του Ρόζενγκορντ στο Μάλμε της Σουηδίας, υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή και πέταξε το εκρηκτικό του γιλέκο σε κάδο απορριμμάτων, αντί να ανατιναχτεί σε συρμό του μετρό.
Do you remember? pic.twitter.com/nfYYGCU3Tc
— Visegrád 24 (@visegrad24) March 22, 2026
Δέκα χρόνια μετά: ανεξέλεγκτες ροές και ιδεολογική τύφλωση
Παρά την κορύφωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη τη διετία 2015–2016 –από το Παρίσι, στις Βρυξέλλες, μέχρι τη Νίκαια– η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία επέλεξε τη στρατηγική της υποχώρησης.
Αντί να σφραγίσει τα σύνορα, να σταματήσει την ανεξέλεγκτη είσοδο χιλιάδων μεταναστών από χώρες με έντονη ισλαμιστική παρουσία και να ελέγξει ριζοσπαστικές δομές εντός των πόλεων, επέλεξε να αφήνει να εισέρχονται ετησίως χιλιάδες άτομα, πολλά εκ των οποίων φέρουν ιδεολογικό φορτίο μη συμβατό με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Το αποτέλεσμα είναι γειτονιές-γκέτο όπου η τζιχαντιστική προπαγάνδα αναπτύσσεται ανενόχλητη, ευάλωτες νέες γενιές που στρατολογούνται από το Ισλαμικό Κράτος και μια ήπειρος που συνεχίζει να πληρώνει το τίμημα της πολιτικής ορθότητας με ανθρώπινες ζωές.
Ένα μάθημα που δεν αξιοποιήθηκε
Οι βομβιστές των Βρυξελλών δεν ήρθαν από το πουθενά. Ο Κραγέμ μεγάλωσε στη Σουηδία. Οι αδελφοί Ελ Μπακραουί είχαν ήδη απασχολήσει τις αρχές. Η τρομοκρατική επίθεση δεν ήταν αποτυχία πληροφοριών, αλλά αποτυχία πολιτικής.
Δέκα χρόνια αργότερα, η Ευρώπη εξακολουθεί να υποδέχεται χιλιάδες μετανάστες από τον ισλαμικό κόσμο χωρίς καμία διαδικασία ελέγχου ή απομάκρυνσης όσων συνιστούν κίνδυνο. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η τζιχαντιστική απειλή δεν αντιμετωπίζεται με αποφασιστικότητα, αλλά με ανοχή – μια ανοχή που οι ίδιοι οι ισλαμιστές εκμεταλλεύονται συστηματικά για να χτυπήσουν ξανά.
Δείτε επίσης:
- Τούρκοι οι Τζιχαντιστές που επιχείρησαν να αιματοκυλίσουν το Μανχάταν
- Το Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Βρετανίας χρηματοδοτεί «τρομοκρατική» ισλαμιστική οργάνωση
- Αμερικανικό δικαστήριο: Η Τουρκία ως στρατηγικό ορμητήριο του ISIS
