5-6-2020

Η πανδημία κρύβει κι άλλες απειλές!

«Τα δύσκολα είναι μπροστά μας» λένε, εβδομάδες τώρα, τα χείλη όλων των αρμοδίων και, απ’ ό,τι φαίνεται, μάλλον έτσι είναι.

  • Από τον Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Πιθανότατα ο σοβαρός κίνδυνος να περάσει σύντομα, να δρομολογηθεί και η διάθεση του εμβολίου κατά του κορωνοϊού και εν κατακλείδι να μείνει μόνον ο πόνος όσων έχασαν τους αγαπημένους τους ανθρώπους, οι συνέπειες στην Οικονομία, οι τραυματικές εμπειρίες που αποκομίσαμε από τον εγκλεισμό μας αλλά και στο επίπεδο των διαπροσωπικών μας σχέσεων, αλλά παράλληλα και οι οάσεις της αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε, η προσγείωση σε μία πραγματικότητα που αποκαθήλωσε εξιδανικευμένα και εξωραϊσμένα πρότυπα, η σοφία που θα μπολιάσει πιθανότατα τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας, οι εμπειρίες που θα αποκτήσουμε και θα μας επιτρέψουν να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά ανάλογες δύσκολες καταστάσεις του μέλλοντος.

Αυτό που θα πρέπει, όμως, να μας προβληματίσει είναι το κατά πόσον οι επιστημονικοί, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί πειραματισμοί, που πραγματοποιούνται αυτές τις ημέρες της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης, θα αφήσουν ένα βαθύ αποτύπωμα στην καθημερινότητά μας. Είναι σαφές, νομίζω, ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί για τον περιορισμό των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών μας, υπό την επίκληση του συμφέροντος του συνόλου, πολύ δύσκολα θα σκεφτόταν να τα υλοποιήσει μία οποιαδήποτε κυβέρνηση με δημοκρατικό πρόσημο. Πραγματοποιήθηκαν τεράστια άλματα σε επίπεδο διακυβέρνησης και ελέγχου των πολιτών και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο βαθμός επιτυχίας τους θα αφήσει ανεπηρέαστους και χωρίς «πίσω σκέψεις» τους εξουσιαστές τής επόμενης ημέρας…

Ήδη κάποιοι εκθειάζουν την αποτελεσματικότητα της Κίνας στην ταχύτατη ανάσχεση της μεταδοτικότητας του ιού, με αποτέλεσμα να σταματήσει ουσιαστικά στα περίπου 3.300 τα θύματά της, την ίδια στιγμή που άλλες χώρες μετρούν ήδη ή ετοιμάζονται να θρηνήσουν δεκάδες χιλιάδες νεκρούς!

Δεν πρέπει, όμως, να λησμονούμε ότι αυτό που επιτεύχθηκε στην Κίνα ήταν αφενός το αποτέλεσμα μιας κρατικής εξουσίας με ιστορικό σημαντικού ελλείμματος σεβασμού στις ατομικές ελευθερίες και αφετέρου ενός λαού συνηθισμένου ή και δεκτικού σε τέτοιες εξουσιαστικές συμπεριφορές. Ο έλεγχος των πολιτών διενεργήθηκε μέσω της παρακολούθησης εκατομμυρίων smartphones, με τη χρήση δεκάδων εκατομμυρίων καμερών αναγνώρισης προσώπου, με την υποχρέωση όλων να θερμομετρώνται και να μεταφέρουν τα αποτελέσματα σε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα κ.λπ. Όλα αυτά οδήγησαν στο σημείο να πληροφορείται άμεσα ο κάθε πολίτης μέσω του κινητού του, ακόμη και αν πλησιάζει σε επικίνδυνη απόσταση κάποιον φορέα του ιού! Έτσι περιορίστηκε και τελικά έσπασε η αλυσίδα της μεταδοτικότητας και σταμάτησε η εξάπλωσή του!

Θαυμαστό, θα πει κανείς! Πράγματι. Αλλά τι θα γίνει αν κάποιοι θελήσουν να διατηρήσουν αυτά τα «έκτακτα» μέτρα και την επόμενη μέρα; Τι θα συμβεί αν η ιδιωτικότητά μας καταντήσει μέσο ελέγχου της σκέψης και των βουλήσεών μας; Πώς θα διαμορφωθούν οι κοινωνίες μας και η ζωή μας, αν από την Κίνα, μετά την πανδημία του κορωνοϊού, μας προκύψει και μία άλλη πανδημία, αυτή που θα προκαλέσει δυσλειτουργία του ανθρώπινου πνεύματος και της ελευθερίας; Αυτή θα είναι μία ίωση για την οποία ίσως δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ κάποια ίαση…

*Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική» [email protected]

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ