Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2020

Με ποιους θα «πάει» ο Ομφαλός;

O Κωνσταντίνος Καραμανλής οργιζόταν κάθε φορά που κάποιος επισκεπτόταν το Μαντείο των Δελφών και επαναλάμβανε τον χρησμό ότι η Ελλάς είναι ο ομφαλός της γης.

  • Από τον Μανώλη Κοττάκη

Φοβόταν ότι μας κάνει κακό ο μεγαλοϊδεατισμός. Αν ζούσε στις μέρες μας, νομίζω πως θα είχε αλλάξει άποψη. Δεν γνωρίζω αν η Ελλάς είναι ο ομφαλός της γης. Αλλά από τον Δεκέμβριο του 2008 έως σήμερα έχει εγκατασταθεί στο επίκεντρο της παγκόσμιας σκακιέρας και αποτελεί το εργαστήρι της Γης. Έχουν παιχτεί στις πλάτες μας τόσα παιχνίδια, ώστε δικαιούμαστε -θεωρώ σε αυτή τη στροφή της παγκοσμιότητας- να κοιτάξουμε αποκλειστικώς τους εαυτούς μας και να πάμε μια φορά στην Ιστορία μας με τους νικητές. Τους πραγματικούς νικητές. Το αξίζουμε.

Το αξίζουμε, γιατί στα επεισόδια του 2008 έγινε πρώτη φορά πρόβα ανατροπής δυτικής δημοκρατίας από αναρχικούς και άλλους, με στόχο τη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, ώστε να διασφαλιστεί η ευημερία συγκεκριμένων κρατών της Δύσης. Αυτός ήταν, μεταξύ άλλων, ο στόχος της αποσταθεροποίησης, όπως αποκαλύπτουν Γάλλοι αναλυτές σε μεγάλες ιστοσελίδες του εξωτερικού. Το αξίζουμε, γιατί το 2010 και το 2015 με τα Μνημόνια, την εγκατάσταση του ΔΝΤ στην Ευρώπη, με τα ανόητα φλερτ μας με Ρωσία – Κίνα για δανεισμό σε ρούβλια – γουάν (αλλά και με τα δύο δημοψηφίσματα, και αυτό που έγινε και αυτό που ακυρώθηκε στις Κάννες) υπηρετήθηκε ο στόχος της αποδυνάμωσης του ευρώ υπέρ του δολαρίου. Πάλι στις πλάτες μας.

Το αξίζουμε, γιατί το 2011 με τη Συμφωνία Μέρκελ – Σαρκοζί στην Ντοβίλ και το PSI εφαρμόστηκε στις πλάτες των ομολογιούχων μας και άλλων ο νέος κανών ότι στη χρεοκοπία την «πληρώνουν» οι ιδιώτες δανειστές, όχι τα κράτη και οι τράπεζες τους. Το αξίζουμε, γιατί το 2013 -στις πλάτες των αδελφών μας Κυπρίων- εφαρμόστηκε πρώτη φορά στη Δύση ο τιμωρητικός κανόνας του «κουρέματος» των ιδιωτικών καταθέσεων.

Το αξίζουμε, γιατί η Δύση μάς ανέθεσε δύο και τρεις φορές να πάρουμε στις πλάτες μας τους ανέστιους μετανάστες του κόσμου. «Ελλάδα στους ώμους τη Γη κουβαλάς» είχε ερμηνεύσει προφητικώς το 1990 ο Καζαντζίδης. Το αξίζουμε, τέλος, γιατί και η Ρωσία όταν ήθελε να αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη, στις αυταπάτες μας επένδυσε, στις πλάτες μας έπαιξε. Και μετά μας «κάρφωνε» στον Ολάντ. Ιδού, λοιπόν, γιατί το αξίζουμε!

Η έρευνα που θα κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος θα ανακαλύψει πως δεν υπήρξε πείραμα, σκέψη, ιδέα που θέλησαν να δοκιμάσουν οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου στις αρχές του 21ου αιώνα και δεν το δοκίμασαν στο ελληνικό εργαστήρι. Στις πλάτες αυτού του Έθνους.Τώρα, λοιπόν, που ο κόσμος ανασυντάσσεται από την αρχή και ο λαός διδάσκει ζωή με τη στάση του στον κορονοϊό, πρέπει να πάμε μια φορά με τους πραγματικούς νικητές. Δεν θα μπω στον πειρασμό σήμερα να εμβαθύνω στο στρατηγικό ζήτημα της γενικότερης κατεύθυνσης της εξωτερικής μας πολιτικής. Είναι πολύ πρόωρο.

Θα «καταγράψω» όμως μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη. Την Ευρώπη που οδεύει αργά αλλά σταθερά προς διάσπαση της ευρωζώνης. Αν αυτό γίνει σήμερα, αύριο, μεθαύριο μικράν αξίαν έχει. Όπως πάμε θα γίνει! Ερώτημα: Με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε σε αυτή τη στροφή; Με τον Νότο ή με τον Βορρά; Δεν είναι τόσο αυτονόητη η απάντηση. Τυπικώς είμαστε με τον Νότο. Τον Νότο που βυσσοδομούσε όμως εναντίον μας και μας «δούλευε» κανονικά καθ’ όλη τη διάρκεια της δικής μας κρίσης.

Τον Νότο που ανησύχησε μόνο το καλοκαίρι του 2015, όταν επίκειτο το βλαπτικό για τα συμφέροντά του Grexit. Τον Νότο που ακόμη και σήμερα αρνείται να δεχθεί τώρα μετανάστες ή πρόσφυγες από τη Λιβύη και μας τους στέλνει στην Κρήτη. Συμπάσχουμε ασφαλώς με τον ιταλικό, τον ισπανικό και τον γαλλικό λαό που δοκιμάζονται σήμερα. Είμαστε ψυχικά κοντά τους. Αδέλφια μας είναι. «Συμπατριώτες» μας, που θα έλεγε και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν ξεχνάμε, όμως, πως όταν το Βερολίνο τούς ζήτησε μεταρρυθμίσεις σαν τις δικές μας -με ή χωρίς τρόικα-, εκείνοι (Θαπατέρο, Ραχόι, Ρέντσι, Σαρκοζί,Ολάντ, Μακρόν) αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν τις ζωές των λαών τους.

Έβαλαν εμάς μπροστά ως χρήσιμους ηλιθίους. Εμάς, τους «διεφθαρμένους» και «τεμπέληδες», που δήθεν τρώγαμε τα λεφτά της Ε.Ε. στις πόρνες και στα μπαρ (Ντάισελμπλουμ), τους Πορτογάλους και τους Ιρλανδούς. Τη γαλαρία της Ένωσης. Τότε, οι Νότιοι ήθελαν κι εκείνοι Μνημόνια για εμάς, για να είναι εγγυημένα τα χρήματά τους, αυτό που αρνούνται σήμερα στους ίδιους οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί. Δεν παραβλέπουμε επίσης ότι ο Νότος μόνος δεν μπορεί. Θα εγγυόμασταν εμείς οι κατάχρεοι τον δανεισμό των Ιταλών αν προχωρούσαμε μόνοι σε έκδοση κορωνοομόλογου; Θα εγγυώντο οι Ιταλοί για εμάς ;

Τώρα, λοιπόν, που η ευρωζώνη οδεύει προς διάσπαση, με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε, αν δεν προχωρήσει το απαραίτητο ευρωομόλογο; Με τους «ούνα φάτσα ούνα ράτσα», με τους «ταυρομάχους» ή με τους «μισητούς ξυλοκόπους» Γερμανούς; Ή θα ενταχθούμε σε αγέλη κρατών παίζοντας εκτός ΕΕ με Κίνα-Ρωσία ή ΗΠΑ ; Το ερώτημα είναι αιρετικό, γιατί κανείς δεν λησμονεί την εις βάρος μας γερμανική ωμότητα στα χρόνια των Μνημονίων. Τις αποφάσεις των λαών τις κατευθύνουν όμως τα συμφέροντα, όχι τα συναισθήματα.

Υποστηρίζω, λοιπόν, ότι η ανταμοιβή μας για όλα όσα ανεχθήκαμε τόσα χρόνια, για τα πειράματα που έγιναν στις ζωές μας, ο έπαινός μας εις το όνομα χιλιάδων που χάσαμε με αυτοκτονίες αλλά και χιλιάδων νέων επιστημόνων που μετανάστευσαν μαζικά στον Βορρά, είναι η ένταξή μας στην πρώτη ταχύτητα της νέας Ευρώπης των δύο ταχυτήτων. Στην ταχύτητα του κοινού νομίσματος, του κοινού Σένγκεν, της κοινής μεταναστευτικής πολιτικής, της κοινής αμυντικής πολιτικής. Υποστηρίζω, επίσης, ότι και ο Βορράς πρέπει να επιθυμεί την ένταξή μας σε αυτή την ταχύτητα, γιατί εξακολουθούμε να αξίζουμε. Οι Ενοπλες Δυνάμες μας και τα Σώματα Ασφαλείας στον Εβρο και στο Αιγαίο δεν φυλάττουν μόνο τα ελληνικά σύνορα. Δεν φυλάττουν τα ευρωπαϊκά σύνορα αφηρημένως. Τα σύνορα του Βερολίνου φυλάσσουν, για να μένουν μακριά από αυτά οι μετανάστες.

Οι απαράδεκτες παραχωρήσεις ιστορικών τίτλων που κάναμε, επίσης, με το όνομα της Μακεδονίας (ο ΣΥΡΙΖΑ ακριβέστερα), την πολιτική του Βερολίνου κατ’ ουσίαν επιβοήθησαν για να μείνουν σταθερά τα Βαλκάνια. Εμείς ελάχιστα κερδίσαμε. Αν μας κράτησαν, άλλωστε, στο ευρώ οι Γερμανοί το 2015, για να μην ανατιναχθούν σε δεκάδες κομμάτια εκ νέου τα Βαλκάνια το έπραξαν. Θα τους στοίχιζε ακριβότερα από τα 86 δισ. ευρώ του τρίτου Μνημονίου. Τα ελληνικα κοιτάσματα στο Ιόνιο, το Καστελόριζο και την Κρήτη, τέλος, για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης θα αξιοποιηθούν.

Θεωρώ, λοιπόν, το θέτω ως ζήτημα στον δημόσιο διάλογο, χωρίς να είμαι κατηγορηματικός, ότι σε αυτή τη δύσκολη στροφή της ιστορίας μας, ο Ομφαλός πρέπει να αφήσει τις γλυκανάλατες θεωρίες περί αλληλεγγύης και να σκεφτεί το συμφέρον του. Το συμφέρον του λαού του. Αρκετό ξύλο φάγαμε για λογαριασμό τρίτων τη δεκαετία του 2000. Οι προοπτικές που διαγράφονται άλλωστε είναι τρεις : Με την Ευρώπη της πρώτης ταχύτητας, με την Ευρώπη της δεύτερης μαζί με ΗΠΑ, Βρεταννία και Ιταλία και άλλο παγκόσμιο νόμισμα, με την Ευρώπη γενικώς και στενότερες χρηματοδοτικές σχέσεις με τις αναδυόμενες Κίνα και Ρωσία. Θα αναμένω αντιδράσεις. Το κείμενο γράφεται στη σκιά των τιμωρητικών αποφάσεων του Eurogroup. Και έπειτα θα συμβουλευτώ την.. Πυθία και το Μαντείο αυτής για να καταλήξω. Προς το παρόν μοιράζομαι μαζί σας τον προβληματισμό μου.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ APP ΤΟΥ NEWSBREAK

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Η δύναμή μας είστε εσείς! Γίνετε ενεργά δημοσιογράφοι του newsbreak.gr! Στείλτε μας ειδήσεις, βίντεο και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]

Παναγιώτης Λιάκος
Παναγιώτης Λιάκος
Μανώλης Κοττάκης
Μανώλης Κοττάκης
Χρήστος Μπολώσης
Χρήστος Μπολώσης

ΔΗΜΟΦΙΛΗ