Του Κώστα Πρώιμου
Άντε, ίσως πρέπει να «αρχίσουμε χθες», να ευχόμαστε να έρθει εκείνη η ώρα που θα μπορέσουμε να κοιταχθούμε με παρρησία και ακομπλεξάριστοι στον καθρέπτη. Φτάνει να μην περάσει ο καιρός και ζήσουμε εκείνο το σημείο που δε θα υπάρχει φαγητό στο τραπέζι. Εδώ και τώρα! Να αποδεχτούμε την υπάρχουσα κατάστασή μας μπας και εκκινήσουμε την ατομική μας απελευθέρωση η οποία ενδέχεται (αν και εφόσον) να πυροδοτήσει και τη συλλογική.
Τι εννοούμε; Μα, να αντιληφθούμε τα κύρια αίτια για την άλογη και υποτελή συμπεριφορά μας ως πολίτες. Η ιστορία του παρελθόντος έχει γράψει τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς. Και δυστυχώς δεν ξεγράφει μόνο με επιδερμικές αναδρομές κατά τις εθνικές εορτές δύο φορές το χρόνο.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ
