Μια αυστηρή προειδοποίηση προς τη Δύση απευθύνει μέσω άρθρου της η Wall Street Journal, υπογραμμίζοντας ότι η αναμενόμενη κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος δεν πρέπει να επιτρέψει στην Τουρκία να αναδειχθεί σε νέο περιφερειακό ηγεμόνα. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ενώ ΗΠΑ και Ισραήλ εργάζονται για την εξουδετέρωση της απειλής της Τεχεράνης, είναι ζωτικής σημασίας να μην επιτραπεί στην Άγκυρα να καταλάβει τη θέση της.
Το μάθημα του Ιράκ και ο ρόλος της Τουρκίας
Ο αρθρογράφος ανακαλεί τη στρατηγική αποτυχία μετά τον πόλεμο στο Ιράκ, όταν το κενό που άφησε ο Σαντάμ Χουσεΐν καλύφθηκε από το Ιράν, οδηγώντας σε αιματηρές επιθέσεις κατά Αμερικανών στρατιωτών μέσω πληρεξουσίων (proxies).
Στην παρούσα κρίση, η στάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προκαλεί έντονο σκεπτικισμό:
Διπλωματική κάλυψη στην Τεχεράνη: Ο Τούρκος Πρόεδρος έσπευσε να καταδικάσει τις δυτικές επιθέσεις στο Ιράν ως «παραβιάσεις» του διεθνούς δικαίου, εκφράζοντας παράλληλα τη λύπη του για τον θάνατο του Αγιατολάχ Χαμενεΐ.
Καταστολή αντιφρονούντων: Σύμφωνα με καταγγελίες (NewsNation), η Άγκυρα φέρεται να συνεργάστηκε με την Τεχεράνη για τη σύλληψη και έκδοση Ιρανών διαδηλωτών που είχαν καταφύγει στην Τουρκία, ορισμένοι εκ των οποίων οδηγήθηκαν στην εκτέλεση.
Ένας «ασταθής» σύμμαχος στο ΝΑΤΟ
Η WSJ αμφισβητεί την αξιοπιστία της Τουρκίας ως μέλους της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, παραθέτοντας ιστορικά στοιχεία που δείχνουν υπονόμευση των δυτικών συμφερόντων:
Υπόθεση κατασκόπων (2012): Η Άγκυρα φέρεται να αποκάλυψε στο Ιράν ταυτότητες πρακτόρων του Ισραήλ που παρακολουθούσαν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, προκαλώντας «σοβαρό πλήγμα» στις δυτικές υπηρεσίες.
Δεσμοί με το ISIS (2015): Στοιχεία που ήρθαν στο φως μετά από επιχείρηση της Delta Force υπέδειξαν «αδιαμφισβήτητους δεσμούς» μεταξύ Τούρκων αξιωματούχων και του οικονομικού δικτύου της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Η «διπλωματία του εκβιασμού» και το όραμα του Σουλτάνου
Το άρθρο υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως έναν «σύγχρονο Οθωμανό σουλτάνο» και θεματοφύλακα του Ισλάμ, γεγονός που εξηγεί την εργαλειοποίηση του προσφυγικού ζητήματος. Η αναφορά στις κρίσεις του 2016 και του 2020 (Έβρος) υπενθυμίζει την ελληνική καταγγελία περί «διπλωματίας εκβιασμού» για την απόσπαση οικονομικών και πολιτικών ανταλλαγμάτων από την ΕΕ.
Πονοκέφαλος για τους Συμμάχους
Το ερώτημα που θέτει η Wall Street Journal είναι αν το ΝΑΤΟ μπορεί να συνεχίσει να εμπιστεύεται έναν εταίρο που συστηματικά αντιτίθεται στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.
«Η Τουρκία αποτελεί μόνιμο πονοκέφαλο για τους συμμάχους της. Στον επανασχεδιασμό του χάρτη της Μέσης Ανατολής, η Ουάσινγκτον δεν πρέπει να λησμονήσει ότι η Άγκυρα συχνά ενεργεί ως ανταγωνιστής και όχι ως εταίρος».
Δείτε επίσης:
- Καραγκιούλ: Μετά το Ιράν θα επιτεθούν στην Τουρκία
- «Ήρεμα νερά»: Με F-16 και μπαράζ παραβιάσεων απαντάει η Τουρκία
- Τουρκία: Πυρά κατά Ισραήλ για το Ιράν αλλά σιγήν ιχθύος για τις ΗΠΑ
