Ο Γιώργος Αμούτζας, τον οποίο γνωρίσαμε μέσα από την τηλεοπτική σειρά “Σασμός” όπου υποδυόταν το ρόλο του “Νικηφόρου” και σκοτώθηκε από το χέρι του “Λάζαρου Μουντάκη” στην τρίτη σεζόν του σήριαλ, έδωσε μια συνέντευξη στο savoirville.gr και αναφέρθηκε στην αγαπημένη του ομάδα, τον Παναθηναϊκό, αλλά και σε όσους κοιτούν με μισό μάτι τη συμμετοχή του στο show του Νίκου Κοκλώνη καθώς ο ίδιος έχει παίξει αρχαία τραγωδία.
Τι συμβαίνει με τον Παναθηναϊκό φέτος Γιώργο; Πως τα βλέπεις τα πράγματα;
Ουσιαστικά αυτό που είπε ο Φατίχ Τερίμ ήταν ότι θέλει τον Παναθηναϊκό πιο επιθετικό, γιατί στην πραγματικότητα ήμασταν βασισμένοι σε ένα παιχνίδι που ξεκινούσε από την εστία μας και είχε μια φλύαρη κατοχή της μπάλας χωρίς να βλέπεις γκολ. To ζητούμενο ήταν η ομάδα να μην στηρίζεται μόνο στον Ιωαννίδη και να βγάλει αντίδραση από το κέντρο και μέχρι την αντίπαλη εστία. Κατάφερε σύντομα να κάνει έναν Παναθηναϊκό πιο επιθετικό, αλλά βλέπω ότι έχει χαθεί η σταθερότητα της ομάδας, είμαστε επικίνδυνοι αμυντικά και ενώ είχαμε την πιο σπουδαία άμυνα από όλες τις ομάδες, βλέπω ότι όποια αντεπίθεση δεχόμαστε τρώμε και γκολ. Ελπίζω να μπορέσει να δουλέψει και αυτό το κομμάτι ο Τερίμ. Παρόλα αυτά στις χαρές και στις λύπες μαζί λένε και είτε πάρουμε το Πρωτάθλημα είτε όχι εμείς θα είμαστε εκεί και θα κλαίμε για την ομάδα μας. Εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία των παιδιών που μεγάλωσαν στη Λεωφόρο, αγαπάω και πονάω τον Παναθηναϊκό με όλη μου την καρδιά.
Πως σου φάνηκε η απόφαση της αλλαγής προπονητή σαν κεραυνός εν αιθρία μέσα στις γιορτές;
Μου βγάζει μια αχαριστία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ανέστησε τον Παναθηναϊκό από τις στάχτες του, μας έκανε να επιστρέψουμε στα γήπεδα, να πιστεύουμε πάλι σε κάτι, να φωνάζουμε συνθήματα που είχαμε ξεχάσει- παίζει να βουρκώσω κιόλας τώρα να ξέρεις-, Ιβάν σε ευχαριστούμε. Εμείς οφείλουμε να είμαστε δίπλα στην ομάδα μας και να τη στηρίζουμε ότι κι αν γίνει. Ωστόσο ο Παναθηναϊκός βρίσκεται εδώ που είναι σήμερα όχι λόγω του Τερίμ αλλά λόγω του Γιοβάνοβιτς. Δε μπορώ όμως να σου πω ότι η ομάδα μου έσβησε από τη στιγμή που έχασε ένα είδωλο, έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε τόσο πολύ όλοι οι Παναθηναϊκοί και σεβαστήκαμε τόσο πολύ. Ο Παναθηναϊκός ήταν, είναι και θα είναι η ομάδα μας κι εμείς θα συνεχίσουμε να την αγαπάμε. Είναι δυνατόν να μη χαρούμε το Πρωτάθλημα; Ή ας είμαστε ρεαλιστές αυτή τη στιγμή θεωρώ πιο πιθανό το Κύπελλο; Aυτοί είναι οι στόχοι του Παναθηναϊκού ούτως ή άλλως ειδικά μετά το περσινό που κάποιοι φρόντισαν να γίνουν φοβερά πράγματα για να στερήσουν από τον Παναθηναϊκό το Πρωτάθλημα, όπως να κοντύνουν κάποια δοκάρια…
Πως και αποφάσισες να συμμετέχεις στο J2US; Δεν ήταν και ακριβώς αυτό που περιμέναμε από εσένα αφού σε είδαμε να παίζεις αρχαία τραγωδία.
Με έχουν κουράσει πάρα πολύ τα στερεότυπα και οι ταμπέλες: «Ο θεατρικός», «ο τηλεοπτικός», «ο ποιοτικός», «ο εμπορικός», «ο όμορφος», «ο άσχημος», «ο κοντός», «ο ψηλός» ο οτιδήποτε. Ένας ηθοποιός που έπαιξε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο μπορεί να πάει και σε ένα πάρτι της ελληνικής τηλεόρασης που γίνεται κάθε Σάββατο βράδυ και απευθύνεται σε κάποιους ανθρώπους που πιθανόν είναι στο σπίτι τους και θέλουν μια όμορφη συντροφιά, μια ευχάριστη γιορτή – γιατί αυτό είναι το J2US- όπου ζευγάρια και άνθρωποι από διάφορους κλάδους κάνουν κάτι κοινό μέσω της μουσικής και του χορού με όλα αυτά τα φαντασμαγορικά σκηνικά και την υπερπαραγωγή της Barking Well. Προσπαθούμε κάθε Σάββατο να βγάλουμε όλη μας τη θετική ενέργεια, να παρτάρουμε, να ροκάρουμε, να περάσουμε καλά, να δημιουργήσουμε εικόνες και να το χαρούμε εμείς αλλά να το χαρεί και ο κόσμος. Γιατί όχι λοιπόν; Πόσο μάλλον αν το ζευγάρι που σου προτείνουν καλλιτεχνικά σε εκφράζει. Η Τάνια Μπρεάζου είναι ένα υπέροχο παιδί, ένα πολύ φωτεινό κορίτσι, γεμάτη χαρά, ζωντάνια και ξέρω ότι έχει μεγάλο σεβασμό για την τέχνη της, έχει χτίσει το όνομά της με κόπο, είναι ταλαντούχα και εμείς προσεγγίζουμε τη δουλειά μας με πολύ σεβασμό και έχουμε μια καλλιτεχνική πρόταση για τον τηλεθεατή. Γιατί ένας ηθοποιός της Επιδαύρου δε μπορεί να βρεθεί στο J2US; Δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Θεωρώ ότι δηλώσεις σαν του Γιώργου Νταλάρα δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη. Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να μιλάει μόνο με την τέχνη του. Από εκεί και πέρα αν ο κάθε καλλιτέχνης θέλει να πει τις απόψεις του για τη ζωή εγώ δεν θα κρίνω κανέναν και δεν θα κατηγορήσω κανέναν. Η τέχνη όμως σε καμία περίπτωση δε φοράει παρωπίδες. Και σε καμία περίπτωση ένας καλλιτέχνης δεν πρέπει να έχει μπροστά του απαγορευτικές πινακίδες. Μ αρέσει ο καλλιτέχνης να μιλάει με τη δουλειά του και ότι δουλειά κι αν αναλαμβάνει να την κάνει με σεβασμό.
Από κει και πέρα οι απόψεις μας για τη ζωή πάντα θα διαφέρουν και σε ένα μεγάλο βαθμό ο καθένας θα έχει κατεύθυνση στον τρόπο που επιλέγει να ζει. Τι σχέση έχει όμως όλο αυτό στο τέλος της ημέρας με το τραγούδι που θα επιλέξει να τραγουδήσει, με την παράσταση που θα επιλέξει να συμμετέχει ή με την ταινία στην οποία θα πρωταγωνιστήσει; Δηλαδή ένα καλλιτέχνης του θεάτρου, σε ποια περιοχή πρέπει να μένει; Τί μουσική πρέπει να ακούει; Τι αυτοκίνητο πρέπει να οδηγεί; Ποιο πρέπει να είναι το αγαπημένο του χρώμα; Ποιο πρέπει να είναι το αγαπημένο του φαγητό; Πρέπει να είναι straight ή gay; Κάνω όλες αυτές τις ερωτήσεις για να καταλάβω γιατί ας πούμε δεν πρέπει να κάνει μια διαφήμιση, ή γιατί πρέπει να κάνει το ένα ή δεν πρέπει να κάνει το άλλο. Τι είναι όλα αυτά τα πρέπει; Γαμώτο ας τελειώσει αυτό κάποια στιγμή! Από τη στιγμή που σε εκφράζει κάτι σαν καλλιτέχνη, να το κάνεις. Αν νιώθεις καλά να κάνεις κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό το οποίο σε έχουν συνηθίσει, να το κάνεις.
Κανείς δεν πρέπει να σου το απαγορεύει αυτό. Κι ας με κρίνει το κοινό. Το να μην αρέσω δεν με ενοχλεί. Σε αυτό που διαφωνώ είναι ότι πρέπει να νιώθω περιορισμένος μέσα σε στεγανά. Δεν καταλαβαίνω ποιον ενοχλώ αν κάνω κάτι που με εκφράζει και είχα τους λόγους μου να κάνω.
