Καταγγελία (με πολλούς αποδέκτες) ότι η κυβέρνηση νομοθετεί προς όφελος συγκεκριμένων εκδοτών, και ειδικότερα του Γιάννη Κουρτάκη και του Παναγιώτη Τζένου, έκανε ο Παύλος Πολάκης από το βήμα της Βουλής.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας άσκησε σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση και στον υπουργό Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα για άρθρο του νομοσχεδίου για τις εκκρεμείς υποθέσεις του νόμου Κατσέλη, το οποίο προβλέπει την αυτοδίκαιη άρση της κατάσχεσης μετά την πάροδο του 18μηνου, για κατασχέσεις που έχουν επιβληθεί μόνο για αδικήματα διά του Τύπου τελεσθέντα.
Οπως υποστήριξε από το βήμα ο Παύλος Πολάκης, υπάρχει μια σειρά από εκδότες οι οποίοι χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ σε Εφορία και ασφαλιστικά ταμεία.
«Ομως, οι ίδιοι οι εκδότες χρωστούν και για συκοφαντική δυσφήμηση, καταδικαστικές αποφάσεις, τα οποία δεν θα τα πληρώσουν τώρα» επισήμανε ο ίδιος, συμπληρώνοντας πως «δεν είναι και μικρά ποσά. Είναι 15, 20, 25, 30 χιλιάδες, τα οποία δεν τα έχουν πληρώσει, ενώ έχουν καταδικαστεί γιατί έγραφαν ό,τι μπορείς να φανταστείς. Για τον Κουρτάκη και Τζένο μιλάω, οι οποίοι χρωστάνε και στην Εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία πολλά λεφτά» πρόσθεσε.
Μάλιστα, ο Παύλος Πολάκης επικαλέστηκε και τους σχετικούς προβληματισμούς που εξέφρασε η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής, υποστηρίζοντας πως «σας χτυπάει αλύπητα με αυτά που λέει ότι σταθμίζετε το θέμα της ελευθερίας του Τύπου, αλλά και από την άλλη πλευρά υπάρχει προσβολή της προσωπικότητας του ανθρώπου».
Είχε προηγηθεί η σφοδρή κριτική και του αρμόδιου τομεάρχη του ΣΥΡΙΖΑ, Θεόφιλου Ξανθόπουλου, ο οποίος σχολίασε:
«Τι εκλεκτικές συγγένειες είναι αυτές με τον Τύπο! Η λίστα Πέτσα δεν επαρκεί; Η ενίσχυση της λίστας Πέτσα δεν φτάνει; Αίρουμε, απελευθερώνουμε την περιουσία ανθρώπων οι οποίοι έχουν σε βάρος τους καταδικαστικές αποφάσεις;».
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας πάντως, απαντώντας στις αιτιάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υποστήριξε πως με το επίμαχο άρθρο μπαίνει ένα χρονικό όριο για ζητήματα που αφορούν καταδίκες ηθικής βλάβης σε ό,τι αφορά τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος εκδοτικών επιχειρήσεων.
«Γιατί σε βάρος εκδοτικών επιχειρήσεων; Μα, γιατί αυτές εκτίθενται μονίμως. Γράφει κάτι μια εφημερίδα και από εκεί και πέρα μπορεί οποιοσδήποτε, έχοντας μια απόφαση αναγκαστικής εκτέλεσης, να την κρατάει όμηρο επ’ αόριστον» όπως υποστήριξε.
