Τα όρια της έκφρασης της τέχνης που πολλές φορές έχουν διχάσει την κοινωνία, συζητούνται ακόμα μια φορά με αφορμή την ταινία μικρού μήκους, που δημιούργησε η συγγραφέας, σκηνοθέτις και ηθοποιός, Λένα Κιτσοπούλου. Το δημιούργημα της εκκεντιρκής καλλιτέχνιδας που ανατέθηκε στο πλαίσιο παρουσίασης υλικού από το πώς βίωσαν τις ημέρες του εγκλεισμού διάφοροι καλλιτέχνες, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων.
Η Λένα Κιτσοπούλου, παρουσίασε την ταινία «Λάλκα» για το πρόγραμμα ENTER της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση η οποία βρέθηκε στο στόχαστρο, όχι μόνο για τις σκληρές εικόνες που αφορούν κυρίως σφαγές ζώων αλλά και για τις αμφιλεγόμενες συμβουλές της, για το πώς θα σωθεί κανείς από την κρίση της πανδημίας και την κοινωνική επιρροή της μάζας.
Σύμφωνα με τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση η ταινία καταγράφει την καθημερινότητα των ανθρώπων σε ορεινό οικισμό οι οποίοι ζουν με απελευθερωμένα ένστικτα και σε απόλυτη αρμονία με την φύση. Για την άλλη πλευρά, η ταινία προβάλλει κακοποίηση ζώων και ασυνάρτητη ιδεολογία με ωμή αντίληψη έξω από το κοινωνικό πλαίσιο.
«Μην είστε ψαρούκλες που πιαστήκατε στα δίχτυα του κορωνοϊού» προτρέπει η καλλιτέχνις έχοντας στο στόμα της ένα τσιγάρο. «Επίσης, μη κόβετε το κάπνισμα όσοι καπνίζετε. Δεν είναι ευπαθής ομάδα οι καπνιστές. Ευπαθής ομάδα είναι αυτοί που δεν κάπνισαν ποτέ, δεν νταλκάδιασαν ποτέ. Ζήστε ελεύθερα, υπάρχει τρόπος» συνεχίζει με το επόμενο πλάνο να τη δείχνει να πυροβολεί με καραμπίνα, ενώ στη συνέχεια φαίνεται ένα ελάφι το οποίο έχει σφαχτεί και γδέρνεται.
«ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΑΝΩ ΤΩΝ 18 ΕΤΩΝ. ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ.
Με το πρότζεκτ αυτό θέλω να μιλήσω για το δικαίωμα του ανθρώπου να αφήνει τον χρόνο να κυλάει χωρίς την έπαρση του να πράττει όλη την ώρα καλοσύνες και σπουδαία έργα. Η ζωή δεν είναι φόβος και πανικός, ούτε ένα μηνιάτικο που χωρίς αυτό πεθαίνεις. Η ζωή είναι αέρας που πρέπει να τον αφήνεις να σε πηγαίνει και όχι να τον υποτιμάς. Το πρότζεκτ αυτό προτείνει να αγαπήσουμε τα ένστικτά μας, να τα γιορτάσουμε, τουλάχιστον να μην τα καταπιέζουμε άλλο στον βωμό μιας δήθεν πολιτισμένης και ανελεύθερης ζωής.
Στον οικισμό Λάλκα, σε υψόμετρο 1.400 μ., συνειδητοποιώ πόσο πολύ έχει αδρανήσει η δύναμη του ανθρώπου για την επιβίωση μέσα στο παγκόσμιο, φασιστικό οικονομικό σύστημα, το οποίο ονομάζεται καπιταλισμός και στο οποίο όλοι μας έχουμε υποδουλωθεί, νομίζοντας ότι η ποιότητα της ζωής μας προοδεύει μαζί με την επιστήμη και την τεχνολογία, ενώ πεθαίνουμε πλέον, όχι από τον Covid-19, αλλά από καρκίνους, εγκεφαλικά, αυτοάνοσα, καταθλίψεις και πίεση. Η επίθεση και ο σκοτωμός, όταν θες να φας, δεν είναι κακιά, είναι μια βία της φύσης με την οποία οφείλουμε να είμαστε συμφιλιωμένοι. Κάποιος που επιλέγει να φάει το καλύτερο κρέας για τον οργανισμό του σίγουρα δεν είναι χειρότερος από τον οικολόγο που έχει ένα σκυλί στο μπαλκόνι του στην Αθήνα. Με το πρότζεκτ αυτό θέλω να μιλήσω για το δικαίωμα του ανθρώπου να αφήνει τον χρόνο να κυλάει χωρίς την έπαρση του να πράττει όλη την ώρα καλοσύνες και σπουδαία έργα. Η ζωή δεν είναι φόβος και πανικός, ούτε ένα μηνιάτικο που χωρίς αυτό πεθαίνεις. Η ζωή είναι αέρας που πρέπει να τον αφήνεις να σε πηγαίνει και όχι να τον υποτιμάς. Το πρότζεκτ αυτό προτείνει να αγαπήσουμε τα ένστικτά μας, να τα γιορτάσουμε, τουλάχιστον να μην τα καταπιέζουμε άλλο στον βωμό μιας δήθεν πολιτισμένης και ανελεύθερης ζωής.
Ο Covid-19 είναι για μένα μια ευκαιρία να συνεχίσω κουβαλώντας πάνω μου μια πολύ σημαντική εμπειρία, η οποία με κάνει πλέον να θέλω να αλλάξω το πριν μου και όχι να θέλω αγωνιωδώς να επιστρέψω σε αυτό.»
