Δώδεκα μέρες πάλεψε διασωληνωμένος ο Βασίλης Μποτίνος, το ίνδαλμα των οπαδών του Ολυμπιακού στη δεκαετία του ΄60. Χτυπημένος από covid-19 στα 77 του χρόνια δεν άντεξε και άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Νίκαιας.
Όχι μόνο την ποδοσφαιρική του καριέρα, αλλά και τη ζωή του γενικότερα τη σημάδεψαν το ταλέντο και ατυχία.
Ως ποδοσφαιριστής διέθετε υψηλή τεχνική κατάρτιση, ντρίπλα, ορμητικότητα, φυσική κατάσταση, ευστοχία με σουτ στα οποία έβαζε περίεργα φάλτσα και εντυπωσιακό άλμα που τον αναδείκνυε νικητή στις εναέριες μονομαχίες.
Μα εάν ένας παίκτης έχει τόσα προσόντα συγκεντρωμένα τότε θα έκανε μεγάλη καριέρα. Κι όμως ο Βασίλης Μποτίνος τα είχε όλα αυτά, αλλά πρόλαβε να δείξει πολύ λιγότερα από όσα μπορούσε. Αιτία οι συχνοί τραυματισμοί, αλλά και η στενοκεφαλιά κάποιων ανθρώπων του Ολυμπιακού.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από τον Βόλο εκεί που οι Ιταλοί προγονοί του αποφάσισαν να εγκατασταθούν και να γίνουν μέλη της σημαντικής τότε παροικίας.
Στα 14 του χρόνια ο πιτσιρικάς ξεχωρίζει στα γυμναστήρια. Παίζει μπάσκετ, βόλεϊ, ασχολείται με το μήκος, το τριπλούν και φυσικά το ποδόσφαιρο. Η αλτικότητα είναι το μεγάλο του πλεονέκτημα. Τότε, 1956 υπογράφει στον Εθνικό Βόλου τον σύλλογο που το 1961 θα συγχωνευτεί με τον τοπικό Ολυμπιακό. Ένα εικοσάδραχμο ήταν το πριμ της υπογραφής του.
Την άνοιξη του 1964 κι ενώ ήταν ήδη πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Β’ εθνικής (27 γκολ) ο Παναθηναϊκός ενδιαφέρθηκε να τον αποκτήσει. Ασχολήθηκε ο παράγοντάς του Καμπέρος που όμως λίγο αργότερα πέθανε και οι «πράσινοι» ξέχασαν την ανοιχτή υπόθεση.
Ο Ολυμπιακός τον Ιούλιο πήγε και τον έκλεισε. Το πριμ ανέβηκε τώρα στις 30.000 δρχ, ποσό εξαιρετικά μικρό ακόμα και τότε για το ημιεπαγγελματικό ελληνικό ποδόσφαιρο.
Οι πρώτοι μήνες στον Πειραιά δεν ήταν και οι καλύτεροι. Οι υπεύθυνοι της ομάδας τον άφησαν χωρίς σπίτι, σε φτηνά ξενοδοχεία με ελάχιστα χρήματα. Οι συμπαίκτες του ανέλαβαν να καλύψουν το κενό. Ο πιτσιρικάς από το Βόλο χρόνο με το χρόνο ανέβαινε στην εκτίμηση της εξέδρας. Οι αντίπαλοί του ζαλισμένοι από τις ν τρίπλες του τον αντιμετώπιζαν σκληρά. Βρώμικα, με αποτέλεσμα να τραυματίζεται συχνά. Οι υπεύθυνοι της ομάδας είχαν βρει το… φάρμακο στους συχνούς τραυματισμούς: Ενέσεις κορτιζόνης.
Ο Ούγγρος τεχνικόπς της ομάδας Μάρτον Μπούκοβι τον θεωρούσε «κολόνα». Κατέκτησε τα δύο πρωταθλήματα το 1966 και το 1967. Η φυγή του Ούγγρου τεχνικού έφερε για τον Μποτίνο περισσότερους τραυματισμούς, περισσότερες συμμετοχές και φυσικά περισσότερη κορτιζόνη.
Κάποια στιγμή δεν άντεξε. Το 1971 μπήκε στο χειρουργείο. Όχι στην Ελλάδα. Στην Ισπανία. Στη Μαδρίτη. Ο Φέρεντς Πούσκας, προπονητής στον Παναθηναϊκό μέσω του διερμηνέα του Νίκου Σακκούλη τον έστειλε στον γιατρό της Ρεάλ Μαδρίτης ο οποίος του είπε ότι ήταν εγκληματική η ενέργεια των υπευθύνων του συλλόγου του.
Ο Μποτίνος θεωρεί ότι οι τότε υπεύθυνοι της ομάδας, άνθρωποι της δικτατορίας τον είχαν στοχοποιήσει επειδή κάποτε είχε δημιουργήσει επεισόδιο μαζί τους. Θέλησε να φύγει από τον Ολυμπιακό αφού το διάστημα της αποθεραπείας του ήταν μεγάλο, αλλά οι «ερυθρόλευκοι» δεν το έδιναν το δελτίο φοβούμενοι ότι θα πάει στον Παναθηναϊκό. Ουσιαστικά σταμάτησε το ποδόσφαιρο στα 27 του χρόνια.
Την περίοδο1972-73 έπαιξε κάποια ματς με τον Παναιγιάλειο στη Β’ εθνική και το 1973-74 με τον Πανιώνιο στην Α’.
Στη περίοδο της μεγάλης του ακμής τον είχαν ζητήσει η Αντβέρπ και η Σάλκε, αλλά ο Ολυμπιακός ζήτησε πολλά λεφτά για να μην γίνει η μεταγραφή.
Ο Βασίλης Μποτίνος σε αριθμούς
Γεννήθηκε: 19 Οκτωβρίου 1944
Ομάδες
1962-64: Ολυμπιακός Βόλου
1964-72: Ολυμπιακός Πειραιά
1972-73: Παναιγιάλειος (Β’ κατ.)
1973-74: Πανιώνιος
Συμμετοχές στην εθνική: 12
Γκολ με την εθνική: 3
