Το 1967 σ’ ένα οικόπεδο στην αρχή της Λεωφόρου Μεσογείων, στους Αμπελόκηπους, ένα πρωί ,μπήκε μια επιγραφή που ξένισε πολλούς. Έγραφε:
«Ανέγερσις ουρανοξύστου Πύργου των Αθηνών».
Πολλοί αναρωτήθηκαν, πως μπορεί να χτιστεί ουρανοξύστης όταν το όριο ύψους στην Αθήνα ήταν τα 32 μέτρα, όσα δηλαδή φθάνουν για ένα εξαώροφο κτίριο, όπως αυτά που αφθονούσαν στην περιοχή.
Η απορία λύθηκε λίγους μήνες αργότερα με το νόμο 395/68 όπου έπαυσε να υπάρχει ανώτερο όριο.
Πολλοί σύλλογοι ξεσηκώθηκαν κάνοντας λόγο για καταστροφή της Αθήνας, ρουσφέτι της τότε κυβέρνησης σε μεγαλοεργολάβους και όλα τα σχετικά. Οι αντιδράσεις μπορεί να ήταν ισχυρές, αλλά όπως έγινε και στην περίπτωση της κατασκευής του ξενοδοχείου «Χίλτον» στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ουρανοξύστης άρχισε να κατασκευάζεται.
Στις 13 Ιουνίου 1968 μπήκαν τα θεμέλια από την εταιρεία «Αλβέρτης – Δημόπουλος Α.Ε» που, μεταξύ άλλων, είχε κατασκευάσει και το γειτονικό κτίριο που βρίσκεται σήμερα ο κινηματογράφος «Γαλαξίας», αλλά και το συγκρότημα του τέως «Φλόκα» στο ύψος του Γηροκομείου, επί της Κηφισίας και άλλα μεγάλα έργα.
Ο σχεδιασμός ανατέθηκε στους αρχιτέκτονες Ιωάννη Κυμπρίτζη και Ιωάννη Βικέλα. Πολλοί τους κατηγόρησαν ότι «αντέγραψαν» τον ουρανοξύστη Seagram της Νέας Υόρκης που ολοκληρώθηκε το 1953. Απλά ήταν μικρότερα τα μεγέθη. Το ύψος αντί 157 μέτρα έπεσε στα 103 και οι όροφοι από 38 περιορίστηκαν σε 27.
Προστέθηκε κι ένα ακόμα κτίριο 16 ορόφων που επικοινωνούσε με την κεντρική κατασκευή μέσω του πρώτου ορόφου.
Οι εφημερίδες της εποχής κάλυψαν άλλες ουδέτερα κι άλλες με επαινετικά σχόλια την κατασκευή.
Υπάρχουν ελάχιστες φωτογραφίες από τα έργα οικοδόμησης του «Πύργου των Αθηνών».
Υπάρχει όμως κι ένα ντοκουμέντο από τις εργασίες κατασκευής στους τίτλους μιας ελληνικής ταινίας!
Ο πρώτος ουρανοξύστης της Αθήνας ήταν έτοιμος και εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1972.
Με τον καιρό το κτίριο αυτό αποτέλεσε τοπόσημο για την Αθήνα και ειδικά της περιοχής των Αμπελοκήπων. Το γεγονός ότι δεν έπαθε τίποτα στους δύο μεγάλους σεισμούς που έπληξαν την πρωτεύουσα απέδειξε ότι οι κατασκευαστές του είχαν δίκιο όταν έλεγαν ότι το κτίριο ήταν γερό και λειτουργικό.
Σήμερα 55 χρόνια μετά τη θεμελίωσή του και 52 από τη λειτουργία του παραμένει σύγχρονο.
Δείτε περισσότερα σε συνέντευξη του αρχιτέκτονα Ιωάννη Βικέλα…
