Ανεβαίνοντας από τη Βασιλίσσης Σοφίας στο ύψος του Πύργου των Αθηνών έχει δύο επιλογές: Να πάει δεξιά στη Μεσογείων ή να συνεχίσει ευθεία στην Κηφισίας. Στο σημείο αυτό ένας γυάλινος όγκος τον… τυφλώνει εάν είναι καλοκαίρι από τις αντανακλάσεις του ήλιου ή κάνει καταθλιπτική την εικόνα τον χειμώνα.
Είναι ένα κτίριο εννιά ορόφων στο οποίο στεγάζονται γραφεία και το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας.
Ελάχιστοι πια θυμούνται ότι στο σημείο αυτό υπήρχε ένα κτίριο εντελώς διαφορετικό. Η «Βίλα Μαργαρίτα» της οποίας η παράξενη όψη συναγωνιζόταν επάξια την ιστορία ενός κτιρίου που έζησε όσο κι ένας άνθρωπος. Μόλις 72 χρόνια!
Το 1900 οι Αμπελόκηποι ήταν αυτό που λέει το όνομά τους. Αμπελώνες. Μια εξοχή δίπλα στην Αθήνα. Κάποιοι άρχισαν να κτίζουν βίλες. Ο Νικόλαος Θων, αυλάρχης του Βασιλιά Γεώργιου Α’ είχε χτίσει τη δική του λίγο πιο πάνω, στην οδό Κηφισίας όπου υπάρχει ένας ακόμα γυάλινος όγκος.
Η «Βίλα Μαργαρίτα» κατασκευάστηκε από έναν αρμενικής καταγωγής Άγγλο έμπορο που είχε παλαιοπωλείο στη συμβολή των οδών Ερμού και Βουλής. Το σχέδιό της ήταν τελείως ξένο για τα μέτρα της εποχής. Ο άγνωστος Άγγλος αρχιτέκτονας (βλέπε Κώστα Μπίρη «Αι Αθήναι», εκδόσεις Μέλισσα) έχτισε ένα Πύργο επηρεασμένο από την Μεσαιωνική εποχή, με πυργίσκους και πολεμίστρες.
Είχε 32 δωμάτια, τρούλο, κόκκινη πελεκιτή πέτρα στο εξωτερικό της και πολλά διακοσμητικά στοιχεία. Ο κήπος είχε φοίνικες και εξωτικά φυτά. Το οικόπεδο ήταν 1613 μέτρα.
Δεν τη χάρηκε πολύ. Ο Ευστάθος Λάμψας μερικά χρόνια αργότερα την αγόρασε. Ήταν ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Πλατεία Συντάγματος. Αυτός ήταν που της έδωσε το όνομα «Βίλα Μαργαρίτα» από τη θετή του κόρη. Το κτίσμα γράφτηκε στο όνομα της Γαλλίδας συζύγου του Παλμύρας. Με τη σειρά το 1939 το μεταβίβασε στην εγγονή της Σοφία.
Στο διάστημα της Κατοχής εκεί στεγάστηκε η Πρεσβεία της Δανίας.
Μεταπολεμικά ο Δήμος της Αθήνας και οι εργολάβοι έβαλαν στο… μάτι τη βίλα. Το 1967 απαλλατριώθηκε ο κήπος για να διαπλατυνθεί ο δρόμος και να επκοινωνεί η Μεσογείων με την Κηφισίας. Η έκταση τώρα μόλις ξεπερνούσε τα 1000 τ.μ.
Τρία χρόνια αργότερα η ιδιοκτήτρια την πούλησε στην Κτημαιτκή Τράπεζα και οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να την γκρεμίσουν και να αναγείρουν, το 1972, στη θέση της το έκτρωμα που υπάρχει σήμερα.
Μάταια οι κάτοικοι και φορείς της περιοχής διαμαρτυρήθηκαν. Κι επειδή πολλοί υποστηρίζουν ότι λόγω δικτατορίας δεν υπήρχε η δυνατότητα να ακουστούν οι φωνές τους, θυμίζουμε ότι και στην περίπτωση της έκτασης της βίλας Θων, το 2000, επίσης δεν εισακούστηκαν και δεν προβλήθηκαν από τα μέσα της εποχής οι διαμαρτυρίες των κατοίκων για δημιουργία χώρου πρασίνου στην συγκεκριμένη έκταση. Στον τέλος υπερίσχυσε κι εκεί ο «νόμος του εργολάβου».
Το 1998 η Κτηματική Τράπεζα έπαψε να υπάρχει. Απορροφήθηκε από την Εθνική που έγινε κάτοχος και του κτιρίου. Μας άφησε κληρονομιά το έκτρωμα που κατασκεύασε…
