Η υπόθεση Μυλωνάκη έγινε η αφορμή για μια βαθιά συζήτηση στο «Το ’Χουμε». Με αφορμή τα όσα είπε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, ο Κώστας Τσουρός πήρε θέση μέσα από την εκπομπή του. Ο παρουσιαστής, φανερά ενοχλημένος από τον «κανιβαλισμό» των social media και ορισμένων εντύπων, αναρωτήθηκε πού μπαίνουν τα όρια όταν μια στοχοποίηση οδηγεί έναν άνθρωπο στην εντατική. Μια τοποθέτηση μέσα από την οποία θίγει το σκοτεινό πρόσωπο της δημοσιότητας.
Η τοποθέτηση του παρουσιαστή αποκτά άλλη διάσταση αν αναλογιστεί κανείς πως ο ίδιος δεν αποτελεί πλέον μέρος του «ψηφιακού χωριού». Ο Κώστας Τσουρός επέλεξε να διαγράψει τα social media του, στέλνοντας το δικό του μήνυμα κατά της ανωνυμίας και των προσωπικών επιθέσεων που κυριαρχούν στις πλατφόρμες, επιλέγοντας την ουσιαστική επικοινωνία μέσω της εκπομπής του.
«Όταν φτάνει ένας συνεργάτης του να παλεύει για τη ζωή του επειδή κάποιος έκανε ένα δημοσίευμα το οποίο τον έθιγε, και ο ίδιος κατέθεσε και μήνυση εναντίον του δημοσιεύματος, καταλαβαίνετε ότι είναι κάτι που, εντάξει, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Και εγώ, ως προς αυτό το κλίμα της τοξικότητας που δημιουργούν κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο Θεός να τα κάνει εν πάση περιπτώσει, προσυπογράφω τα πάντα σε αυτά που είπε ο πρωθυπουργός. Και κυρίως, σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν δημοσιεύματα κακοήθη τα οποία προσπαθούν να σπιλώσουν χαρακτήρες και ολόκληρες υπολήψεις ανθρώπων. Πόσο μάλλον όταν εκπορεύονται και από πολιτικούς, εκεί γίνονται ακόμη χειρότερα τα πράγματα, σε όλα τα επίπεδα. Αλλά εν πάση περιπτώσει νομίζω ότι αυτό κάποια στιγμή πρέπει να φτάσει σε ένα τέλος», ανέφερε αρχικά ο παρουσιαστής.
Η Ναταλία Αργυράκη πήρε τη σκυτάλη και τόνισε πως κανείς δεν είναι άτρωτος όταν οι συνθήκες ξεπερνούν τα ανθρώπινα όρια: «Και είναι κι ο θυμός μεγάλος, γιατί αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε –ο πρωθυπουργός συγκεκριμένα, αλλά και εμείς, ο καθένας από το κομμάτι του– ότι μπορεί να βρισκόσουν εσύ σε αυτή τη θέση. Εσύ, εσύ, οποιοσδήποτε. Να βρεθείς αντιμέτωπος με μια συκοφαντία, η οποία να μην έχει καμία βάση και ένα ψέμα, και να αρρωστήσεις, δηλαδή, από τη στεναχώρια ή από το άγχος. Δηλαδή, πρέπει να υπάρχει όριο στο πού πολεμάμε πολιτικά, διαφωνούμε δημοσιογραφικά».
Η σημασία της εγκυρότητας και η ευθύνη των δημοσιογράφων απέναντι στην αλήθεια
Ο Κώστας Τσουρός δεν μάσησε τα λόγια του, υπογραμμίζοντας τη σημασία της εγκυρότητας. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά, η ενημέρωση δεν έχει καμία αξία αν δεν βασίζεται στην αλήθεια και σε ακλόνητα στοιχεία, θέτοντας το σωστό ρεπορτάζ ως τη μόνη αποδεκτή οδό για τους δημοσιογράφους.
«Ρεπορτάζ πρέπει να υπάρχει, και να ελέγχεται και η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μιας και μιλάμε για πολιτικούς. Γενικότερα σε όλους πρέπει να υπάρχει ρεπορτάζ. Αλλά το ρεπορτάζ να έχει αλήθειες. Και όταν το ρεπορτάζ αμφισβητείται από τον άμεσα εμπλεκόμενο, τότε θα πρέπει να περιμένουν και όλοι να δουν πού θα καταλήξει η πραγματική αλήθεια των γεγονότων που θίγονται, έτσι; Δεν μπορείς ξαφνικά, πριν εξετάσεις κάτι, να καταδικάζεις έναν άνθρωπο, με τις περισσότερες φορές, από προσπάθειες που γίνονται για σπίλωση, να έχει δείξει τελικά ότι ήτανε ψέματα όλα τα οποία διακινούνταν», τόνισε χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος.
Η Δέσποινα Τσόκου δεν κρύφτηκε πίσω από τα λόγια της, τονίζοντας πως η διόρθωση ενός λάθους δεν έχει ποτέ την ίδια τηλεθέαση ή τα ίδια κλικ με την αρχική είδηση.
«Το πρόβλημα, επίσης, σε αυτές τις περιπτώσεις, Κώστα, είναι ότι βγαίνει ένα ρεπορτάζ, μία σκευωρία, μετά ενδεχομένως, επειδή υπάρχουν αγωγές, μηνύσεις, υπάρχει μία αναδίπλωση, αλλά κανείς δεν ασχολείται μετά με αυτή την αναδίπλωση και με το δεύτερο ρεπορτάζ. Και όλοι μένουνε στο πρώτο, το οποίο έχει σπιλώσει την τιμή και την υπόληψη ενός ανθρώπου», επεσήμανε η δημοσιογράφος.
Κλείνοντας ο παρουσιαστής ξεκαθάρισε πως το γεγονός ότι κάποιος είναι γνωστός δεν τον καθιστά έρμαιο σε κάθε είδους επίθεση, ζητώντας να μπει επιτέλους ένας «φραγμός» στην τοξικότητα που δηλητηριάζει την καθημερινότητα.
«Η αλήθεια είναι ότι όσοι εκτιθέμεθα δημόσια, έχουμε, μέσα σε όλο αυτό τέλος πάντων που κάνουμε, και το ενδεχόμενο κάποιος να προσπαθήσει να σε πλήξει. Αυτό είναι μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς. Από ‘κει και πέρα, όμως, όλα έχουν και ένα όριο. Δηλαδή, είναι άλλο να λες κάτι το οποίο μπορεί να προκύπτει από ένα ρεπορτάζ και να προσπαθείς να αποδώσεις τις πραγματικές συνθήκες ενός γεγονότος, και είναι άλλο να βγάζεις από το μυαλό σου πράγματα, τα οποία δεν έγιναν, να τα τραβάς από τα μαλλιά, και να παρουσιάζεις στον κόσμο κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Είναι άλλο το ένα, και άλλο το άλλο. Και κάπου υπάρχει και ένα όριο για όλους. Συνήθως σπιλώνεται ο άνθρωπος, υπάρχει η αναδίπλωση, υπάρχει απάντηση και κανείς δεν παίζει την απάντηση. Και έχει μείνει το ότι κάποιος έκανε κάτι».
