Σαν να μην έφτανε η χαμηλή απόδοση που καταγράφει η χώρα μας στην παραγωγή και στις εξαγωγές, έχουμε αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα το ρητό ότι «ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας» δηλαδή η παροχή υπηρεσιών, μια φράση που για πολλούς είναι προσβλητική για το έθνος που χάρισε στον κόσμο τη δημοκρατία, την έννοια της κοινωνίας και άλλα πολλά που απολαμβάνει σήμερα όλος ο πλανήτης.
Η Ελλάδα, εξαιτίας του φυσικού της κάλλους, κατήντησε να μοιάζει με ένα τεράστιο πανδοχείο.
Το κράτος βολεύεται με τον ΦΠΑ που εισπράττει, οι επιχειρηματίες κάνουν αρπαχτές με τους τουρίστες, οι οδηγοί ταξί διπλοχρεώνουν κούρσες και όλοι δείχνουν ευχαριστημένοι.
Μόνο που πίσω από αυτήν τη βιτρίνα, η χώρα βουλιάζει στην έλλειψη παραγωγικότητας.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να υπάρχει ανησυχία και σχέδιο, ήρθε το νέο κύμα. Η μισή Ελλάδα έγινε σεφ και influencer και άλλη μισή ακόλουθοι των social media . Χιλιάδες φωτογραφίες από πιάτα, stories με καφέδες, ατέλειωτες ώρες να παλεύουν για likes και followers. Η παραγωγή περιεχομένου αντικατέστησε την παραγωγή προϊόντων. Κι αντί για όραμα, έχουμε φίλτρα στο Instagram.
Είναι η Ελλάδα μια χώρα που αρκείται στο να σερβίρει φαγητό και εικόνα στους ξένους; Μια χώρα που τρέφεται με τουρισμό και αέρα social media; Αν αυτό είναι το μέλλον, τότε μοιάζουμε περισσότερο με θεατρική σκηνή παρά με κράτος που θέλει να σταθεί στα πόδια του.
Και το χειρότερο είναι ότι αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Οι κυβερνήσεις χαϊδεύουν τον τουρισμό και τα social media γιατί φέρνουν γρήγορα και εύκολα έσοδα, αλλά κανείς δεν παρουσιάζει ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο παραγωγής και ανάπτυξης. Η χώρα πορεύεται με το βλέμμα στο βραχυπρόθεσμο κέρδος, κι αυτό είναι η συνταγή της μόνιμης παρακμής.
Δείτε επίσης:
