- Του Βασίλη Παναγιωτίδη
Σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα θα γίνουν αύριο στις 12 το μεσημέρι στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, στον Κήπο του Απογευματινού Ήλιου, τα αποκαλυπτήρια του «Δέντρου της Μνήμης – Το τέλος», εις μνήμην των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών. Ήδη από την πρώτη στιγμή που τοποθετήθηκε το μνημείο, προκαλεί συγκίνηση στους περαστικούς, οι οποίοι σταματούν για να το δουν από κοντά, αν και είναι ακόμα κρυμμένο πίσω από το ειδικό δίχτυ που έχει τοποθετηθεί.
Το μνημείο εμπνεύστηκε η καλλιτέχνης Μαρία Μανδάκη, ενώ η αρχική ιδέα και η υλοποίησή του είναι του Γιώργου Σαντεξή, ο οποίος σε συνεργασία με τον γιό του Γιάννη, το έκαναν πραγματικότητα.
Συναντήσαμε τον Γιώργο Σαντεξή, ο οποίος μίλησε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» για το πως ξεκίνησε αυτή η ιδέα, πως έφτασε στο να υλοποιηθεί, αλλά και για το πως αισθάνεται λίγο πριν τα αποκαλυπτήρια. «Με ρωτάς γιατί δέντρο; Σου απαντάω πως καλύτερα είναι να ρωτήσεις γιατί πουλιά; Η απάντηση σε αυτό είναι πως πενήντα εφτά ψυχές ανθρώπων έφυγαν στον ουρανό».
Ο κ. Σαντεξής στη συνέχεια αναφέρθηκε στο πως ξεκίνησε αυτή η διαδρομή μέχρι τελικά την ολοκλήρωσή της.
Τα 57 τριαντάφυλλα
«Στις 25 Φεβρουαρίου του 2024, είχα φτιάξει 57 τριαντάφυλλα με τα ονόματα και την ηλικία του κάθε θύματος, ώστε να τα αφήσω στα Τέμπη στο χώρο της τραγωδίας. Ντράπηκα όμως να τα αφήσω στα χαλίκια, στο μπαζωμένο μέρος. Φεύγοντας από τα Τέμπη πήρα κατευθείαν τηλέφωνο τη φίλη μου την Μαρία Μανδάκη και της είπα ότι κάτι πρέπει να φτιάξουμε», είπε.
Ο κ. Σαντεξής εξηγεί πως τελικά κατέληξαν στην υλοποίηση των Δέντρων της Μνήμης και των Ψυχών. «Αφορμή για να ξεκινήσει η ιδέα της υλοποίησης, ήταν όταν ο δήμαρχος Αθηναίων, υποσχέθηκε ότι θα δημιουργηθεί ένα μνημείο για τα θύματα των Τεμπών. Είχε προηγηθεί το περιστατικό που κάποια παιδιά είχαν γράψει στο πλακόστρωτο του Συντάγματος τα ονόματα των θυμάτων και κάποιοι τα έσβησαν. Τον συναντήσαμε και μας έδωσε την Τεχνόπολη. Στη συνέχεια αρχίσαμε να πιέζουμε και τον δήμο Θεσσαλονίκης και τελικά το αποδέχθηκε», σημείωσε χαρακτηριστικά.
«Τα φύλλα της ελπίδας»
«Χρειάστηκαν μόλις δύο λεπτά για να μου έρθει η έμπνευση. Το συγκεκριμένο μνημείο το είχα ήδη μπροστά μου εκείνη τη στιγμή. Μου δημιουργήθηκε αυτόματα μία εικόνα ενός δέντρου με τις ψυχές που ήταν πουλιά πάνω σε αυτό», τόνισε στη «Θ» η καλλιτέχνιδα Μαρία Μανδάκη, για το πώς εμπνεύστηκε το «Δένδρο των Ψυχών».
Η ίδια μας μίλησε και για τα κοινά στοιχεία, αλλά και τις διαφορές των δύο δέντρων, Θεσσαλονίκης και Αθήνας. «Κοιτώντας τις ρίζες των δέντρων, βλέπεις δύο πανομοιότυπα. Η μόνη διαφορά είναι ότι τα πουλιά στη Θεσσαλονίκη είναι στις ρίζες. Έχουν έρθει εδώ για να ριζώσουν. Είναι ακριβώς τα ίδια πουλιά της Αθήνας, γιατί οι ψυχές δεν έχουν αλλοιωθεί, παραμένουν ζωντανές για να μην ξεχαστούν ποτέ. Η διαφοροποίηση στο δέντρο της Θεσσαλονίκης είναι ότι έχει διπλό συμβολισμό. Στα κλαδιά του δέντρου υπάρχουν χρυσά φύλλα. Κάθε φύλλο είναι και μια ψυχή που περιμένει την δικαίωση. Είναι τα φύλλα της ελπίδας, ότι κάτι θα αλλάξει σ’ αυτή τη χώρα».
Η κα Μανδάκη μίλησε και για τα συναισθήματα που τις προκαλούν τα δύο αυτά έργα. «Δεν μπορώ να μιλήσω για χαρά. Αν και οι καλλιτέχνες περιμένουν τη στιγμή των αποκαλυπτηρίων ενός έργου τους για να πάρουν χαρά από την δημιουργία του, εγώ μπορώ να σας πω μόνο ότι είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι. Ο λόγος είναι πως μας δικαιώνει το αποτέλεσμα. Εμείς το κάναμε για τους συγγενείς των θυμάτων και φυσικά για όλους εμάς που θα το βλέπουμε και θα κάνουμε μια δεύτερη σκέψη, ώστε να βελτιωθούμε ως κοινωνία».
Μνημόσυνο για τα θύματα των Τεμπών στο Ν.Σ. Σταθμό Θεσσαλονίκης
Μνημόσυνο για τα θύματα του δυστυχήματος των Τεμπών θα τελέσει αύριο, Κυριακή, στις 09:30 στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλίππου του Διακόνου που βρίσκεται εντός του Νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, κ. Βαρνάβας, με αφορμή τη συμπλήρωση δύο ετών από το τραγικό δυστύχημα.
Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση της Μητρόπολης, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αποτελεί αφενός κατεξοχήν έκφραση της πίστης και της εμπειρίας της Εκκλησίας απέναντι στο μυστήριο του θανάτου και, αφετέρου, μια σημειολογική κίνηση όσον αφορά στην επιλογή του τόπου, αφού πρόκειται για τον τερματικό σταθμό του επιβατικού τρένου που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του.
