Να αποδείξει πόσο ταχεία και εκτεταμένη είναι η ζημιά που προκαλεί στους νεοφώτιστους βουλευτές η αλαζονεία της εξουσίας έχει βαλθεί ο Δημήτρης Μαρκόπουλος με την αισχρή συμπεριφορά του σε τηλεοπτικά πάνελ.
Ο κάποτε δημοσιογράφος δεν διστάζει να απειλεί τους συναδέλφους του που με τη δουλειά τους εκθέτουν προβληματικές καταστάσεις, λέγοντάς τους, επί της ουσίας, ότι θα βρεθούν οι ίδιοι… κατηγορούμενοι εάν δεν σταματήσουν.
Αυτό έκανε και σε πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνισή του, στην οποία τόνιζε ότι πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί κάποιοι που επικαλούνται τον εισαγγελέα -τον εισαγγελέα που αυτοβούλως κινήθηκε μετά τις αποκαλύψεις- και δεν υπάρχει σκάνδαλο, διότι ενδεχομένως να υπάρξουν και άλλες «εξελίξεις». Τι είδους «εξελίξεις» εννοεί ο κ. Μαρκόπουλος είναι σαφές από την όλη συζήτηση, κατά την οποία ο ίδιος «προειδοποιεί» συνεχώς τους συνομιλητές του σχετικά με το τι συνέβη στην περίπτωση της Novartis.
Αντί, δηλαδή, ο κ. Μαρκόπουλος να υπερασπιστεί τις κυβερνητικές θέσεις, κάτι που ενδεχομένως να γινόταν κατανοητό και ως «καθήκον» του, προσπαθεί να «φοβερίσει» τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς αντιπάλους του, λέγοντας ότι, εάν συνεχίσουν να «σκαλίζουν» τα πράγματα, θα βρεθούν οι ίδιοι… κατηγορούμενοι. «Πάθατε και δεν μάθατε» είπε σε παρευρισκόμενους δημοσιογράφους, αναφερόμενος στην περίπτωση της Novartis και στον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Λες και θα έπρεπε είτε ο Τύπος είτε η αντιπολίτευση να κάθεται στη γωνία και να χειροκροτά, λες και αυτός είναι ο ρόλος τους.
Ο κ. Μαρκόπουλος, μάλιστα, φρόντισε να κατονομάσει τη «δημοκρατία» και να τη διαχωρίσει από το «Βήμα» όσον αφορά τις αποκαλύψεις, που είχαν το ίδιο θέμα, απλώς διαφορετικό βάθος, θεωρώντας ότι με τον τρόπο αυτό υπηρετεί την κυβερνητική πολιτική.
Είναι σαφές ότι όσα είπε ο κ. Μαρκόπουλος δεν αποτελούν απλώς μια «υπερβολική» τηλεοπτική εμφάνιση, κατά τη διάρκεια της οποίας -έχει συμβεί και σε άλλους- υπερέβη κάποια όρια. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη περίπτωση στην οποία η εξουσία επιτίθεται κατά του δημοσιογραφικού κόσμου με απειλές σε ύφος Καμόρας.
Πρόκειται για ζήτημα όχι μιντιακής παρουσίας και συμπεριφοράς, αλλά ξεκάθαρα θεσμικό, στο οποίο θα πρέπει εντέλει να υπάρξει και παρέμβαση από τα αρμόδια όργανα είτε της Βουλής είτε της δημοσιογραφίας.
