Υπάρχει μια περιοχή στη Μαδρίτη που διαφέρει αισθητά από την κοσμοπολίτη ισπανική πρωτεύουσα. Θέλει να διαφέρει και το δείχνει! Πως; Μέσα από την ποδοσφαιρική της ομάδα. Η Ράγιο Βαγιεκάνο, που αντιμετωπίζει απόψε (ώρα 19:45, ANT1/CS2) την ΑΕΚ, δεν ανήκει στην Μαδρίτη, αλλά στη Βαγιέκας, την μεγάλη γειτονιά ουσιαστικά της εργατικής τάξης.
Μια περιοχή με έντονη πολιτική ταυτότητα. Δεν την δείχνει μόνο στις εκλογές, αλλά και στους αγώνες της Ράγιο. Εκεί που οι αφίσες του Τσε και της Πασιονάρα της ηρωίδας του ισπανικού εμφύλιου κυριαρχούν. Εσχάτως απαραίτητες είναι και οι παλαιστινιακές σημαίες.
Η πολιτικοποίηση των κατοίκων, αλλά και των οπαδών είναι τόσο έντονη που συχνά δεν διστάζουν να τα βάζουν με την διοίκηση.
Η περίπτωση του Ουκρανού ποδοσφαιριστή Ρομάν Ζοζούλια είναι χαρακτηριστική.
Δόθηκε δανεικός από την Μπέτις. Οι οπαδοί των κατηγόρησαν για φιλοναζιστικές αναρτήσεις στους λογαριασμούς του και απαιτούσαν την αποπομπή του από την ομάδα.
Άδικα ο Ζοζούλια επέμενε ότι απλά υποστήριζε τον στρατό της χώρας του στην επίθεση από τη Ρωσία.
Έφθασαν στο σημείο να διακόψουν ακόμα και αγώνα για να πετύχουν την απομάκρυνση του από την ομάδα που φυσικά έγινε.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η περίπτωση της Μαρτίνεθ Αγιούντο, μιας φτωχής γυναίκας που έχασε το σπίτι της από τις τράπεζες τον καιρό της κρίσης κατοικίας στη χώρα όταν έμειναν άστεγοι χιλιάδες Ισπανοί που αδυνατούσαν να πληρώσουν τις δόσεις των δανείων τους.
Οι οπαδοί της Βαγιεκάνο μέσω της Αγιούντο ανέδειξαν το θέμα σε κάθε παιχνίδι.
Το υποκοριστικό της ομάδας είναι «κεραυνός» κι αλλοίμονο σε όποιον τα βάλει μαζί του. Όχι αγωνιστικά, αλλά κοινωνικά.
Όταν η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε να κυκλοφορήσει φανέλες σε διάφορα χρώματα για κοινωνικές ομάδες, κόκκινο για τον καρκίνο, πορτοκαλί για τα άτομα με αναπηρία, μπλε για την παιδική κακοποίηση και την ενδοοικογενειακή βία, βιολετί για την κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ+, πράσινο για το περιβάλλον, κίτρινο για την ελπίδα, οι οπαδοί αντέδρασαν θεωρώντας τέτοιες κινήσεις υποκριτικές.
Ακόμα και το γήπεδο της ομάδας διαφέρει από τα φουτουριστικά των μεγάλων ομάδων της χώρας. Το ένα πέταλο δεν έχει εξέδρες, αλλά εργατικές πολυκατοικίες που σε κάθε αγώνα γεμίζουν με θεατές που απολαμβάνουν τον αγώνα.
Η Ράγιο είναι καταδικασμένη να ζει στη σκιά της Ρεάλ και της Ατλέτικο. Ξέρει ότι δεν μπορεί να τους ανταγωνιστεί ούτε οικονομικά, ούτε οικονομικά.
Στη λάμψη των δύο ισχυρών της πόλης αντιπαραβάλλει την δική της ταυτότητα. Λέει όχι στην παγκοσμιοποίηση, χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο για να το δηλώσει και βάζει διαχωριστικές γραμμές στην ταυτότητα κάθε ομάδας.
Οι παλαιότεροι των οπαδών επικαλούνται το πάθημα του Φράνκο. Ως αριστερή περιοχή μετά την επικράτηση του δικτάτορα είδε το καθεστώς να στέλνει στην περιοχή πλήθος κόσμου να εγκατασταθεί εκεί για να αλλοιωθεί η φυσιογνωμία της περιοχής. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Στο πέρασμα του χρόνου οι νέοι κάτοικοι αφομοιώθηκαν από τους παλιούς και προσχώρησαν στην ιδεολογία τους!
