ΦΙΝΟΣΑπρίλιος 1952. Η εφημερίδα «Έθνος» και ο Αχιλλέας Μαμάκης διοργανώνουν τα πρώτα μεταπολεμικά καλλιστεία. Η εφημερίδα με καθημερινά ρεπορτάζ βομβαρδίζει τους αναγνώστες με συνεντεύξεις υποψηφίων. Το κοινό χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα. Τους Μαυρακικούς που στήριζαν την κρητικοπούλα Νταίζη Μαυράκη και τους Πετιμεζακικούς που ήθελαν νικήτρια την Πειραιώτισα Βιργινία Πετιμεζάκη.
Η Μαυράκη κερδίζει τον τίτλο, η Πετιμεζάκη έρχεται δεύετερη, αλλά και οι δύο θα κερδίσουν την 3η θέση στα καλλιστεία για την ανάδειξη της Μις Κόσμος και της Μις Ευρώπη αντίστοιχα. Από την ιστορία βγαίνει μια ταινία, το «Όνειρα κοριτσιών» που θεωρείται πια χαμένη κι ο Νίκος Τσιφόρος αντλεί έμπνευση για τη δική του ταινία, την «Ωραία των Αθηνών» που κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 15 Μαρτίου 1954.
Ο Φιλοποίμην Φίνος είναι ο παραγωγός, ο Τσιφόρος σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Σπάνια μια ταινία ελληνικού κινηματογράφου έχει τόσες ατάκες που σκορπούν άφθονο γέλιο.
https://www.youtube.com/watch?v=E3k76fzRv7M
Το καστ εξαιρετικό. Η Γεωργία Βασιλειάδου είναι η πολύφερνη νύφη.
Η ταινία σηματοδοτεί την επανεκκίνηση της καριέρας της. Μέχρι τότε είχε παίξει σε 12 ταινίας, αλλά η συγκεκριμένη, η 13η, είναι το διαβατήριό για μια μεγάλη κινηματογραφική καριέρα. Είναι η πρώτη στην οποία έχει βασικό ρόλο.
Δίπλα της ο Βασίλης Αυλωνίτης, σε μεγάλα κέφια. Η φράση του «πνεύμα και ηθική» θα περνούσε απαρατήρητη από οποιοδήποτε άλλο ηθοποιό. Κι όμως ο τρόπος που τη λέει την κάνει κλασσική. Γουρλώνει τα μάτια, φουσκώνει τα μάγουλα και το κοινό ξεκαρδίζεται.
Ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Νίκος Σταυρίδης δημιουργούν ένα αχτύπητο δίδυμο. Κοντά τους μια νέα κοπέλα που λάμπει. Η Γκέλυ Μαυροπούλου, κόρη των ηθοποιών Άγγελου Μαυρόπουλου και Μαρίκας Κρεβατά διανθίζει με το ταλέντο και τη χάρη της τις σκηνές που συμμετέχει.
Τρεις κινηματογράφοι προβάλουν στην πρώτη προβολή την ταινία και η πρώτη εβδομάδα δίνει το στίγμα της επιτυχίας.
Όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα «Έθνος» την πρώτη εβδομάδα της προβολής το Ρεξ ήταν πρώτο σε εισιτήρια (33.659), το Πάνθεον τέταρτο (16.987) και το Ιντεάλ όγδοο (10.993). Οι υπόλοιποι αιθουσάρχες… χτυπούν το κεφάλι τους που δεν πίστεψαν στην επιτυχία της ταινίας που στο τέλος της σεζόν με 80.420 εισιτήρια είναι 4η από τις 21 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν.
Αυτό που αξίζει να παρατηρήσει κανείς στην ταινία δεν είναι μόνο η υπόθεση, αλλά οι ατάκες και η ερμηνεία των ηθοποιών.
Ο Γιώργος Μουζάκης έχει συνθέσει δύο επιτυχίες. «Το «μάμπο Μπραζιλέρο» και τη «βαλίτσα». Στο πρώτο τους στίχους έχει γράψει ο νεαρός τότε Κώστας Πρετεντέρης με τον Γιώργο Οικονομίδη και στο δεύτερο ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, ο σχεδόν μόνιμος συνεργάτης του Αλέκου Σακελλάριου.
https://www.youtube.com/watch?v=nn2fk4wCpWw&ab_channel=GVM
Η Σπερνάντζα Βρανά προσφέρει απλόχερα το μπρίο και στα δύο τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, δισκογραφικά, από τη Μάγια Μελάγια τη σταρ της εποχής.
Ενδιαφέρον έχουν και οι εικόνες της Αθήνας που δεν υπάρχει πια, τα γυρίσματα δηλαδή σε εξωτερικούς χώρους. Από τα κτίρια που βλέπουμε ένα παραμένει όρθιο: Η πολυκατοικία Γιαννουλάτου στην οδό Πατησίων 346 και Λασκαράτου 2. ένα μοναδικό δείγμα αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου. Την έχτισε το 1925 ο εφοπλιστής Γιαννιουλάτος, είχε οκτώ διαμερίσματα και το σχέδιο θυμίζει τις αντίστοιχες ιταλικές και γαλλικές. Ακόμα και σήμερα στέκεται όρθια, παραμένει πολυκατοικία, αλλά ο χρόνος έχει αφαιρέσει μεγάλο μέρος της λάμψης της περιμένοντας κάποιον που θα της δώσει την παλιά της αίγλη ίσως με μια νέα χρήση.
Επιστρέφοντας στην ταινία ψάξαμε να βρούμε την υποδοχή που της επιφύλαξαν οι κριτικοί.
Ο Αχιλλέας Μαμάκης στο «Έθνος» την… έθαψε κανονικά. Προέβλεψε όμως την εισπρακτική της επιτυχία
.
Ο Μάριος Πλωρίτης στην «Ελευθερία» δεν της αφιέρωσε ούτε γραμμή. Ασχολήθηκε με όλες τις άλλες ταινίες εκτός από αυτήν!
Η «Απογευματινή» αναφέρεται μόνο στην υπόθεση χωρίς να κάνει κρίσεις σε ανυπόγραφο κείμενο.
Η ταινία έγινε κλασσική λόγω τηλεόρασης. Οι διαδοχικές προβολές της από όλα τα κανάλια της έδωσαν τη δεύτερη ευκαιρία που ζητούσε, ενώ μεγάλες πωλήσεις έκανε και το dvd που κυκλοφόρησε 52 χρόνια αργότερα, στις 15 Μαρτίου 2006.
