Ένας νέος τεχνολογικός ανταγωνισμός μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, αυτή τη φορά στον τομέα των όπλων λέιζερ. Η ραγδαία εξάπλωση των drones και το ολοένα αυξανόμενο κόστος των συμβατικών πυραύλων αναχαίτισης έχουν μετατρέψει τα όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας σε μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες των σύγχρονων στρατιωτικών δυνάμεων.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το κινεζικό σύστημα LW-60, το οποίο παρουσιάστηκε επίσημα στην Αεροπορική Έκθεση της Κίνας στο Τζουχάι το 2024. Το σύστημα προσέλκυσε ιδιαίτερη προσοχή όταν το Πεκίνο έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία για τις δυνατότητές του απέναντι σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Σύμφωνα με τα κινεζικά δεδομένα, το LW-60 μπορεί να καταστρέψει drones σε απόσταση τουλάχιστον 6 χιλιομέτρων, ενώ μπορεί να παρεμβαίνει ή να «τυφλώνει» ηλεκτροοπτικά συστήματα σε απόσταση έως και 10 χιλιομέτρων.
Το κινεζικό LW-60 απέναντι στο αμερικανικό DE M-SHORAD
Οι επιδόσεις του LW-60 οδήγησαν σε άμεσες συγκρίσεις με το αμερικανικό σύστημα DE M-SHORAD, το οποίο είναι εγκατεστημένο σε τεθωρακισμένα οχήματα Stryker και χρησιμοποιεί λέιζερ ισχύος 50 κιλοβάτ για την αντιμετώπιση drones, όλμων και αργά κινούμενων εναέριων στόχων.
Η αποτελεσματική εμβέλεια του αμερικανικού συστήματος υπολογίζεται περίπου στα 5 χιλιόμετρα, γεγονός που, σε πρώτη ανάγνωση, δίνει στο κινεζικό σύστημα ένα μικρό πλεονέκτημα.
Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι οι συγκρίσεις δεν είναι απόλυτα ακριβείς. Η «τύφλωση» ενός ηλεκτροοπτικού αισθητήρα απαιτεί πολύ λιγότερη ενέργεια από την πλήρη καταστροφή ενός στόχου. Επομένως, τα 10 χιλιόμετρα εμβέλειας για την απενεργοποίηση αισθητήρων δεν ισοδυναμούν με 10 χιλιόμετρα καταστροφικής ισχύος.
Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη επιδείξει ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες με ναυτικά συστήματα λέιζερ. Αμερικανικό σύστημα ισχύος 60 κιλοβάτ φέρεται να προσέβαλε επιτυχώς στόχο σε απόσταση 8.005 μέτρων το 2025, ενώ μπορούσε επίσης να απενεργοποιήσει οπτικούς αισθητήρες.
Κάθε χιλιόμετρο μπορεί να κάνει τη διαφορά
Η διαφορά μεταξύ μιας εμβέλειας 5 και 6 χιλιομέτρων μπορεί να φαίνεται μικρή, όμως σε πραγματικές συνθήκες μάχης μπορεί να προσφέρει πολύτιμα επιπλέον δευτερόλεπτα στις μονάδες αεράμυνας.
Η εμπλοκή με λέιζερ δεν περιορίζεται στην απλή ενεργοποίηση μιας δέσμης. Το σύστημα πρέπει να εντοπίσει και να παρακολουθήσει τον στόχο, να σταθεροποιήσει τη δέσμη και να διατηρήσει την ενέργεια πάνω σε συγκεκριμένο σημείο για αρκετό χρόνο, ώστε να προκληθεί η απαιτούμενη ζημιά.
Η πραγματική ισχύς του LW-60, πάντως, δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα. Εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ισχύ από 60 κιλοβάτ έως και πάνω από 100 κιλοβάτ, χωρίς να υπάρχει μέχρι στιγμής επίσημη επιβεβαίωση από το Πεκίνο.
Γιατί τα λέιζερ έγιναν τόσο σημαντικά
Η εξάπλωση των φθηνών drones έχει αλλάξει τα δεδομένα στο πεδίο της μάχης.
Ένα μικρό εμπορικό drone μπορεί να κοστίζει μόλις μερικές χιλιάδες δολάρια, ενώ η κατάρριψή του με έναν συμβατικό αντιαεροπορικό πύραυλο μπορεί να κοστίζει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια.
Αυτή η τεράστια ανισορροπία κόστους έχει οδηγήσει τις μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στην αναζήτηση οικονομικότερων λύσεων. Τα όπλα λέιζερ προσφέρουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα: το κόστος κάθε «βολής» αντιστοιχεί κυρίως στην ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνεται.
Το βρετανικό σύστημα DragonFire, για παράδειγμα, έχει εκτιμώμενο κόστος εμπλοκής μόλις μερικές δεκάδες δολάρια, ενώ μπορεί να πλήξει στόχους με την ταχύτητα του φωτός και να συνεχίσει να λειτουργεί όσο υπάρχει διαθέσιμη ενέργεια.
Ο παγκόσμιος αγώνας δρόμου
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ένα από τα παλαιότερα προγράμματα στρατιωτικών λέιζερ, με την έρευνα να έχει ενισχυθεί σημαντικά από τα προγράμματα της εποχής του «Πολέμου των Άστρων» τη δεκαετία του 1980.
Σήμερα, η αμερικανική τεχνογνωσία έχει οδηγήσει σε συστήματα όπως το DE M-SHORAD και το LOCUST, τα οποία προορίζονται για την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων απειλών.
Η Βρετανία έχει αναπτύξει το DragonFire, ενώ το Ισραήλ προχωρά με το Iron Beam, ένα σύστημα ισχύος άνω των 100 κιλοβάτ, σχεδιασμένο για την αναχαίτιση πυραύλων, όλμων και drones με ιδιαίτερα χαμηλό κόστος λειτουργίας.
Η Ρωσία ακολουθεί διαφορετική κατεύθυνση με το Peresvet, το οποίο έχει σχεδιαστεί κυρίως για την απενεργοποίηση οπτικών αισθητήρων δορυφόρων και συστημάτων διαστημικής αναγνώρισης.
Η κινεζική προσέγγιση: Όχι ένα όπλο, αλλά ολόκληρο δίκτυο
Σύμφωνα με το Defense Arabic η Κίνα δεν αντιμετωπίζει το LW-60 ως ένα αυτόνομο όπλο. Αντίθετα, το εντάσσει σε ένα ευρύτερο δίκτυο πολυεπίπεδης άμυνας κατά των drones.
Στην ίδια έκθεση στο Τζουχάι, η κινεζική CETC παρουσίασε το σύστημα Tiangong, το οποίο συνδυάζει ραντάρ, ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες, ηλεκτρονικό πόλεμο, λέιζερ, όπλα μικροκυμάτων, πυροβόλα και πυραύλους.
Κάθε μέσο αναλαμβάνει διαφορετική αποστολή: ο ηλεκτρονικός πόλεμος μπορεί να παρεμβάλλει μικρά drones, τα λέιζερ να καταστρέφουν μεμονωμένους στόχους, ενώ τα όπλα μικροκυμάτων μπορούν να αντιμετωπίζουν σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Νέα κινεζική γενιά όπλων λέιζερ
Μέσα στο 2026, η Κίνα παρουσίασε επίσης τη σειρά Guangjian, που σημαίνει «Φωτεινό Βέλος».
Το Guangjian-11E μπορεί να τυφλώνει στόχους μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ το Guangjian-21A έχει σχεδιαστεί για την καταστροφή drones εν κινήσει και σε αποστάσεις αρκετών χιλιομέτρων.
Παράλληλα, παρουσιάστηκαν τα συστήματα Lijian II και Lijian III, τα οποία μπορούν να μεταφέρονται ως σακίδια πλάτης. Με βάρος περίπου 30 και 25 κιλών αντίστοιχα και ισχύ περίπου 2 κιλοβάτ, έχουν εμβέλεια έως και 500 μέτρα.
Παρότι οι δυνατότητές τους είναι περιορισμένες σε σχέση με τα μεγάλα συστήματα, μπορούν να μεταφερθούν από ένα άτομο και να χρησιμοποιηθούν σε δύσβατες περιοχές, βουνά, δάση και αστικά περιβάλλοντα.
Το μεγάλο πλεονέκτημα της κινεζικής βιομηχανίας
Οι αναλυτές εκτιμούν ότι το σημαντικότερο πλεονέκτημα της Κίνας δεν είναι μόνο η εμβέλεια των λέιζερ, αλλά η ύπαρξη μιας ολοκληρωμένης βιομηχανικής αλυσίδας.
Η αλυσίδα αυτή περιλαμβάνει την παραγωγή κρυστάλλων, προηγμένων οπτικών υλικών, βιομηχανικών λέιζερ και στρατιωτικών συστημάτων κατευθυνόμενης ενέργειας.
Αυτό δίνει στο Πεκίνο τη δυνατότητα να αναπτύσσει και να παράγει τέτοια όπλα με ταχύτητα και σε μεγάλη κλίμακα.
Τα λέιζερ δεν θα αντικαταστήσουν τους πυραύλους
Παρά την εντυπωσιακή τεχνολογική πρόοδο, τα όπλα λέιζερ δεν αναμένεται να αντικαταστήσουν τους συμβατικούς πυραύλους και τα πυροβόλα.
Το πιθανότερο είναι να αποτελέσουν μέρος μιας πολυεπίπεδης αεράμυνας. Οι πύραυλοι θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ τα λέιζερ θα αναλαμβάνουν κυρίως φθηνές και κοντινές απειλές, όπως μικρά drones.
Παράλληλα, οι επιτιθέμενοι αναμένεται να αναπτύξουν νέα αντίμετρα, όπως υλικά ανθεκτικά στη θερμότητα, περιστροφή των βλημάτων για τη διασπορά της θερμότητας, καπνό και μεταλλικά φύλλα, αλλά και επιθέσεις με σμήνη drones.
Ο αγώνας δρόμου μεταξύ επιθετικών και αμυντικών συστημάτων φαίνεται, επομένως, ότι μόλις ξεκίνησε.
Με τα σημερινά δεδομένα, το κινεζικό LW-60 εμφανίζει επίσημη εμβέλεια καταστροφής τουλάχιστον 6 χιλιομέτρων και εμβέλεια «τύφλωσης» έως 10 χιλιόμετρα. Ωστόσο, η πραγματική αξία ενός όπλου λέιζερ δεν κρίνεται μόνο από την εμβέλειά του, αλλά από την ισχύ, την ακρίβεια, την αντοχή του στις καιρικές συνθήκες, την ενσωμάτωσή του σε ένα ευρύτερο δίκτυο αεράμυνας και –τελικά– την απόδοσή του σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
*Φωτογραφία X @ChinaMilitaryForum
Δείτε επίσης:
- Project Trident: Αμερικανοί και Νοτιοκορεάτες προτείνουν νέο υποβρύχιο για το Πολεμικό Ναυτικό
- Ένταση στη Νότια Σινική Θάλασσα: «Μάχη» με γκλομπ και κουπιά ανάμεσα σε Κινέζους και Φιλιππινέζους ναύτες
