Το καλοκαίρι του 1938 οι εφημερίδες έγραφαν σχεδόν καθημερινά για ένα νέο ηθοποιό που μόλις είχε φθάσει από το Παρίσι.
Δεν ήταν άλλος από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα που αναζήτησε στην πόλη του φωτός τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες κι επέστρεψε στην Αθήνα για ένα καλοκαίρι, το 1938, έκανε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση και έμεινε για πάντα εδώ.
Στον Τύπο της εποχής διαβάζουμε για το πως πήρε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος…
…και τις ετοιμασίες για την πρώτη του θεατρική εμφάνιση
Μόνο που αυτή η πρώτη ελληνική θεατρική εμπειρία κράτησε λίγες μέρες
Η παράσταση διαφημίστηκε…
αλλά δεν μακροημέρευσε. Έκανε πρεμιέρα στις 4 Αυγούστου και κατέβηκε στο τέλος του ίδιου μήνα.
Η πρώτη εμφάνιση αντιμετωπίστηκε αυστηρά από τους κριτικούς της εποχής. Ο Π. Μοσχοβίτης έγραψε στην εφημερίδα «Παρασκήνια»
Στο ίδιο πνεύμα και η «Πρωία»
Λίγο καλύτερα τον αντιμετώπισε ο Άγγελος Δόξας από τις στήλες της «Ακρόπολης»
Στο διάστημα αυτό έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό «Εβδομάς» όπου αποκάλυψε ότι συμμετείχε εκτός των θεατρικών παραστάσεων και σε δύο ταινίες.
Η πρώτη ήταν το «Στη Βενετία μια νύχτα» το 1937 δίπλα στην ντίβα της εποχής Ελβίρα Ποπέσκου και η δεύτερη το «Ανεβαίνοντας στα Ηλύσια» του Σάσα Γκιτρί, το 1938.
Από αυτή τη συμμετοχή του υπάρχει και σχετικό απόσπασμα
Έκανε και ένα δοκιμαστικό για αμερικανική ταινία, αλλά δεν φαίνεται να εγκρίθηκε.
Στην ταινία του Γκιντρί δεν αναφέρεται στους τίτλους το όνομά του κι οι Γάλλοι θεωρούν ότι τον παιδαγωγό του Λουδοβίκου ενσαρκώνει ο ηθοποιός Ζαν Μαρέ. Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Με το χιούμορ που τον διέκρινε ακόμα και στην πρώτη του αυτή συνέντευξη αφηγήθηκε τις… περιπέτειές του μέχρι να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα στην Παρισινή του περιπέτεια.
Ευτυχώς ο Λάμπρος Κωνσταντάρας δεν έχασε ούτε το χιούμορ του, αλλά ούτε και το πείσμα από τις πρώτες αυτές αρνητικές κριτικές. Συνέχισε την παρουσία του στο θέατρο κι αργότερα στον κινηματογράφο περνώντας στο πάνθεον των μεγάλων ηθοποιών.
