Ο Ακίλε Πολονάρα είχε ένα όνειρο: Να γίνει διάσημος μπασκετμπολίστας. Τα κατάφερε, απέκτησε φίλους, θαυμαστές, αλλά μέσα σε λίγο καιρό έγινε σύμβολο για εκατομμύρια ανθρώπους για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Πάλεψε με τον καρκίνο, τη λευχαιμία και όπως όλα δείχνουν βγαίνει νικητής από την περιπέτεια.
Στην ιταλική «Κοριέρε ντελα Σέρα» έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην οποία μίλησε με ειλικρίνεια για όλα.
«Είμαι καλά. Φυσικά, οι τελευταίοι μήνες με έχουν επηρεάσει. Αντιλαμβάνεσαι διάφορα πράγματα. Για παράδειγμα, ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι ήταν κοντά μου» είπε και έστειλε το δικό του μήνυμα στα 34 χρόνια του.
Σήμερα ετοιμάζεται να επιστρέψει στα γήπεδα:
«Αυτή τη στιγμή, βλέπω το μπάσκετ όχι ως επάγγελμα αλλά ως χόμπι. Και θα ήθελα να διασκεδάσω ξανά» λέει με αφορμή την επιστροφή του στα γήπεδα με αφορμή τη συνεργασία του με την Ντιναμό Σάσαρι.
Πριν καν φτάσει τα 34 δέχεται δύο συγκλονιστικά χτυπήματα. Η πρώτη διάγνωση είναι καρκίνος των όρχεων. Υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία κι αναρρώνει.
Μετά τα χειροκροτήματα για την επιστροφή του ένας ήπιος πυρετός μετατρέπεται σε μυελογενή λευχαιμία. Μεταμόσχευση, χημειοθεραπείες πενθήμερο κώμα και θρόμβωση.
Σήμερα όπως λέει:
«Είμαι μια επέμβαση μακριά, τη Δευτέρα, θα κλείσουν μια τρύπα στην καρδιά μου με ένα όργανο που λέγεται ομπρέλα μετά από όσα έχω περάσει, είναι παιχνιδάκι».
Η περιπέτεια ήταν σκληρή, αλλά δέχτηκε κύματα αγάπης από όλους:
«Έχω δει μερικά πραγματικά όμορφα πράγματα, τα πανό παικτών από την Μπασκόνια, τη Ζαλγκίρις, τη Φενερμπαχτσέ και αρκετές ιταλικές ομάδες. Τα χειροκροτήματα από τους οπαδούς, ακόμη και από τους αντίπαλους. Πολλοί άνθρωποι με σταματούν στον δρόμο για να με ρωτήσουν πώς είμαι και αυτή η αγάπη με κάνει πολύ χαρούμενο. Σε πολλούς ανθρώπους, φαίνεται σαν να έκανα κάτι εξαιρετικό, αλλά αν με ρωτήσετε τι έκανα, στην πραγματικότητα έπεσα σε κώμα και ξύπνησα. Δεν βλέπω τίποτα ηρωικό σε αυτό».
Το κώμα ήταν μια περίοδος της ζωής του που τον σημάδεψε:
«Αφαιρούσαν έναν σωλήνα σίτισης για να με στείλουν σπίτι από το νοσοκομείο και άρχισα να βήχω σπασμωδικά και να γίνομαι ταραγμένος. Έχασα τις αισθήσεις μου μόνος μου, όχι από ιατρικό προκλητό κώμα. Πολλοί άνθρωποι ήρθαν να με επισκεφτούν εκείνες τις πέντε μέρες, αλλά το μόνο που άκουσα ήταν από τη γυναίκα μου».
Σε εκείνες τις δύσκολες μέρες τον συντρόφευε η φωνή της γυναίκας του κι ένα τραγούδι:
«Το This Sunday του Olly, ένα τραγούδι που άκουγα στο νοσοκομείο όταν ήμουν μόνος και με συγκίνησε. Όταν το έβαλε η Έρικα, άρχισα να κλαίω. Τότε μου είπε: Αν πρέπει να κλάψεις, θα το βγάλω… Έγινα νευρικός γιατί ήθελα να συνεχίσει να το παίζει. Έγινα νευρικός, τα νούμερα ανέβαιναν και τα μηχανήματα στα οποία ήμουν συνδεδεμένος έκαναν μπιπ. Και τελικά, ξύπνησα. Ήταν σαν να είχα κολλήσει σε ένα αεροπλάνο για πέντε μέρες και να κοιμόμουν όλη την ώρα. Μετά μου πήρε μερικές μέρες για να ξανασυναρμολογήσω τα τούβλα. Ήμουν λίγο τρελός, δεν θυμόμουν πότε γεννήθηκε η κόρη μου…»
Πως βίωσε όλα αυτά όμως ένας αθλητής; «Αήττητος. Δεν είχα κάνει ποτέ τίποτα στη ζωή μου, ούτε καν χειρουργική επέμβαση».
Όλα ξεκίνησαν με έναν έλεγχο ντόπινγκ…
«Είχα κάνει ένα τεστ κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στις Φιλιππίνες: όλα ήταν καλά. Αυτή τη φορά, ωστόσο, έλαβα ένα email στις αρχές Οκτωβρίου από την Ομοσπονδιακή Εισαγγελία Αντιντόπινγκ που μου έλεγε ότι τα επίπεδα HCG μου ήταν πολύ υψηλά και έπρεπε να αποδείξω αν προέρχονταν από το σώμα μου ή από ξένο σώμα. Σκέφτηκα: μήπως είχα χρησιμοποιήσει κρέμες που δεν έπρεπε. Έψαξα στο διαδίκτυο επειδή θυμήθηκα ότι τα επίπεδα HCG ήταν για έγκυες γυναίκες. Πληκτρολόγησα λοιπόν: «HCG σε αθλητές και εμφανίστηκε η περίπτωση του Acerbi. Καρκίνος των όρχεων. Αν βάλεις δύο και δύο μαζί, όλα ταίριαζαν. Ο κόσμος μου κατέρρευσε. Η λέξη καρκίνος είναι τρομακτική. Την συνδέεις αμέσως με μια άλλη λέξη: θάνατος. Η δεύτερη σκέψη μου ήταν: Τελείωσα με το μπάσκετ». Αλλά όταν μου είπαν ότι με τις απαραίτητες θεραπείες είχα 3% πιθανότητα υποτροπής, ένιωσα ανακούφιση. Αντιμετώπισα τη χημειοθεραπεία, υπέμεινα τη ναυτία».
Ανάρρωσε. Και επέστρεψε στο γήπεδο χωρίς μαλλιά:
«Υπέφερα τρομερά. Κατά ειρωνικό τρόπο, όλοι μου έλεγαν: Έχεις να κάνεις με κάτι λεπτό, γιατί σε νοιάζει αν χάσεις τα μαλλιά σου; Αλλά για μένα, που δεν είχα ξαναδεί τον εαυτό μου με κοντά μαλλιά, ήταν ένα τεράστιο πρόβλημα».
Quien lleva fuego dentro, nuca se rinde.
Forza, @ilpupazzo33 🔥 pic.twitter.com/BT5nxMU1iB
— Kosner Baskonia (@Baskonia) November 5, 2025
Όμως τα προβλήματα δεν σταμάτησαν εδώ:
«Στη σειρά των πλέι οφ με τη Βενέτσια αρρώστησα. Ήταν πριν τον τρίτο τελικό. Ήθελα να παίξω πάση θυσία, δεν είπα τίποτα σε κανένα. Μετά τον αγώνα είχα πυρετό 38,7. Έχασα μερικούς αγώνες, επέστρεψα αλλά έπαιξα πολύ λίγο. Στον ημιτελικό εναντίον της Μίλαν, ένιωθα αδύναμος, είχα ακόμα πυρετό, και το βράδυ πριν από τον 3ο αγώνα, τηλεφώνησα στον γιατρό στο ξενοδοχείο. Με εξέτασε και μου είπε: Άτσι, πήγαινε πίσω στην Μπολόνια αύριο για μερικές εξετάσεις».
Κι άρχισε ο νέος Γολγοθάς
«Νόμιζαν ότι ήταν μονοπυρήνωση. Μετά με έβαλαν να υπογράψω χαρτιά για τον HIV, και αναρωτήθηκα: Τι ψάχνουν; Ήταν παρανοϊκό: Είχα κάνει τατουάζ ένα μήνα νωρίτερα, σκεφτόμουν ότι μπορεί να είναι κι από αυτό. Μια Τετάρτη, ο αιματολόγος μου είπε: Πρέπει ακόμα να κάνουμε την εξέταση μυελού των οστών. Θα έχουμε τα αποτελέσματα σε τρεις ή τέσσερις μέρες. Εντάξει, λέω. Και μετά, το ίδιο απόγευμα, πέντε γιατροί μπήκαν στο δωμάτιό μου. Φαινόταν στενοχωρημένοι. Το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν: Δεν υπάρχουν καλά νέα. Οξεία μυελογενής λευχαιμία. Μόλις συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι πολύ πιο σοβαρό από αυτό που είχα ήδη περάσει. Σκέφτηκα: Αρκετά, θα πηδήξω από το παράθυρο του νοσοκομείου και θα τελειώσω.. Ευτυχώς, η Έρικα ήταν εκεί: Πρέπει να αντισταθείς για την οικογένειά σου, για τα παιδιά σου. Αλλά ένιωθα σαν να ήμουν στριμωγμένος, με δέκα θηρία να σε κρατούν κάτω. Ήθελα να εξαφανιστώ. Αλλά μετά σκέφτηκα: Δεν είναι δίκαιο για τα παιδιά μου να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ή να πιστεύουν ότι ο μπαμπάς δεν προσπάθησε τουλάχιστον».
Una notizia stupenda 💖
Achille Polonara ha voluto condividere sui propri canali social l'esito positivo del trapianto di midollo, avvenuto nel reparto di ematologia dell’Ospedale Sant’Orsola di Bologna.
Achi, siamo con te 💪🏻
📸 IG/ ilpupazzo33 pic.twitter.com/PyGxkBxM1i
— Eurosport IT (@Eurosport_IT) September 25, 2025
Αλλά σήμερα είναι εδώ. Τα μαλλιά του ξαναφουντώνουν, η γυναίκα του είναι εδώ με τη Βιτόρια και τον Ακίλε Τζούνιορ, τα παιδιά του. Υπάρχουν τρία σκυλάκια που χοροπηδούν γύρω της. Και άρχισε ξανά τις προπονήσεις…
Η αρρώστια του άλλαξε τη φιλοσοφία του για τη ζωή με απρόσμενο τρόπο:
«Παλιότερα ήμουν πολύ πιστός, αλλά τώρα δεν είμαι πια. Παλιότερα, δεν υπήρχε νύχτα που να μην προσευχόμουν. Τώρα, ειλικρινά, δεν μπορώ. Ακόμα κι αν οι φίλοι μου μου λένε: Έλα, ευλογήθηκες, ίσως κάποιος εκεί πάνω σε βοήθησε. Αλλά ήταν το ίδιο άτομο που με αρρώστησε; Γιατί εγώ; Εγώ, που πάντα προσευχόμουν...»
